DIE REDE DES IOANNES STAURAKIOS. 
57 
έπαναζώννυται. ώς δ’ ούτως είχε , μών ύπεκλάπη φανητιασμοΐς τισι καί ταΤς έκ 
τούτων έπάρσεσι καί καυχήσεσιν, οίς πολλάκις τω έχθρω τά των άγαμων παρυ- 
ποκλέπτεσθαι γίνεται; οϋμενουν' άλλ’ ώς περικάθαρμά τι κοσμικόν καί περίψημα 
(κατά τον μέγαν είπεϊν απόστολον) έλογίζετο έαυτήν, έν μηλωταΐς περιερχομένη, 
5 έν αίγείοις τοΤς δέρμασιν, έν στενοχωρίαις, έν θλίψεσι πάντα ύπερχομένη, πάνθ’ 
ύπομένουσα, εις πάσαν χρείαν καθυπουργούσα, εις άπαν έργον λειτουργούσα 
ταΐς μονα'ζούσαις γνώμΥ] περιχαρεΐ, είδος παν | αρετής περιερχομένη, ώς διά fol. 117. 
πάντων στεφανωθείη τω κρείττονι. ένθεν τοι καί προς άλλοίωσιν θείαν καινοπρε- 
πέστερόν πως μετεστοιχείωτο όλη γεγονυΐα πλησίον θεού, ολόφωτος τήν ψυχήν, 
10 το είδος αγγελική, τό πρόσωπον — λαμπηδόνες έκεΤθεν άπέστιλβον, τήν φωνήν 
οί'αν άγγελοι φθέγγονται, (είπεϊν τό ολον) έργον γεγονυΐα δεξιάς του ΰψίστου 
αρμόδιον. 
14. Άλλα καί ούτως πάντοθεν τής μεγάλης πεπυκνωμένης ταΐς άρεταΐς 
καί χάρισι διαλαμπούσης παντοδαπαΐς, οϋκουν ουδέ πρός βραχύ τή καθηγεμόνι 
15 αί τής υποταγής ήνίαι ταύττ) άνείθησαν, αλλά καί των έσχάτων άχρις έργασιών 
αυτήν ύπεβίβαζε, σοφώς προκαταλαμβάνουσα τά ύποσπειρόμενα ίσως πρός του 
έχθρου διανοήματα τής έπάρσεως καί πρό τής εισόδου έξαποκρούουσα. εντεύθεν 
μυλωθρίς ή μεγάλη, έντεϋθεν ή των άρτων έργασία καί τό των έψημάτων λει- 
τούργημα, έντεύθεν ή των ώνίων έπί των ώμων σεισάχθεια καί των ξύλων έπι- 
20 φόρτισις άνά μέσον τής αγοράς, παραστήσειεν ό λόγος | ήδη μοι τά λεγάμενα b. 
τελεώτερον τω ύπέρ φύσιν μικρού καί έξαισίω του διηγήματος, οίς τε ό ψυχο- 
λέτωρ έχθρός σπλάγχνοις φυσικοΐς τής οικείας ώδΐνος καταπαλαΐσαι τήν όσίαν 
διέθετο <καί> οίς ή σοφή τά μοναδικά προστάτις έκείνη φαρμάκοις έπιτιμήσεως 
τήν πρός τού αντικειμένου ύποσπειρομένην τή μεγάλή νόσον έξαπεκρούσατο καί 
25 οίς τά ύπέρ φύσιν τού άγώνος τοΐς πάσι τεθαύμαστο. έδοξεν ούκ άγαθόν τή με- 
γάλη Θεοπίστην τήν των οίκείοιν σπλάγχνων ώδινα, ήν ό λόγος φθάσας έγνώ- 
ρισεν, έν ρακίοις εύτελέσι καί διερρωγόσιν όράν καί τροφής έσχάτη σκληραγωγία 
προσκαρτερούσαν' κάκ μόνης τής όψεως βέλεσιν οίον τοΐς λογισμοΐς εις καρδίαν 
έβάλλετο, έτιτρώσκετο καθ’ ήμέραν, ύπέστενε λεληθότως, ήνιάτο τω πράγματι, 
30 ούκ είχεν ότι καί γένοιτο. έφ’ ικανόν ούν τοΐς λογισμοΐς έτύγχανε προσπαλαίουσα. 
ώς δ’ ούχ ήν ύποχ αλάσαι τής άγωνίας αυτήν, παραγυμνοΐ τή καθηγεμόνι τό 
πράγμα, ύπο|λογισαμένη οίον, ώς άμα τω λόγω λάβοι τέλος τά τής έφέσεως. fol. 117 
ακούει των λόγων ή σεμνή προστάτις έκείνη καί άρίστη καθηγεμών, σιγήν παρ- 
ευθύ σημαίνει τή μεγάλϊ] των είρημένων. ού παύεται τά τού λογισμού, στρο- 
35 βεΐται καί αύθις καί άναςιοπαθεΐ. πρόσεισι πάλιν, μηνύει πάλιν τά πρότερα. κα- 
τασιγάζειν τήν όσίαν καί αύθις ή προστάτις πειράται καί λόγοις νουθεσίας άνορ- 
1. ύπεκλάμπη. 3. περί καθάρματι, vgl. 1 Kor. 4, 13. 4 — 5. έν μηλωταΐς — δέρ- 
μασιν Hebr. 11, 37. 5. στενοχωρίαις, όλίψεσι, vgl. Riim, 2, 9. 11. δεξιάς του ύψ., vgl. 
Рз. 76, 11. 15. ανείθησαν : ήνιαθησαν. 16. ύποσπε ρομενα. 20. παραστησαιεν. 
27. έσχατης. 29. λεληθότος. 
4 * 
