00 
ED. KUETZ, DIE UL. THEODOEA VON THESSALONICH. 
1 8. 'Ως είχε τοίνυν τάχους ή μακαρία τόν όρισθέντα τόπον έπέρχ εται. τι 
τό εντεύθεν; νύξ ήδη κνεφάζουσα ήν καί πολλώ τώ σκότω οίονεί σκυθρωπάζουσα' 
τή γάρ ύποδρομή τής ΰγροτόκου νεφώσεως ό περί ημάς άπας άήρ κατεσκίαστο 
καί πίσσης ήν κατά τόν ποιητήν δνοφερώτερος, αί δε των φωστήρων άνω φωτ- 
αύγειαί τω έπιπροσθοΰντι νεφώματι τά πρός ημάς αφώτιστα κατελίμπανον. καί 5 
ήν ίδεΐν εκείνην τήν νύκτα κατηφιώσαν καί ταΐς πληγαΐς των πνευμάτων ώσπερ 
δακρύουσαν. οϋπω πεφθάκει τω ψιαθίω άναπεσεΐν, καί νιφάδες άνωθεν τοΐς νέ- 
b. φεσιν έξερράγησαν. ήν όράν τότε όμβρους ραγδαίους, ύετόν ύπέρ ποταμούς, 
ήχον πνευμάτων, ήχον άνεμων, δόνον καρδίας, δόνον μελών, μέχ ρι δε μέσας 
νύκτας τής φρικώδους εκείνης έπιταθείσης νιφοβολίας, του άέρος εύθέως πρός τό ίο 
ψυχεινότερον μεταβάλλοντος, είς κρυστάλλου φύσιν τά τής χι όνος μετά πεποίητο 
καί βώλοι ραγδαίοι άνωθεν ώς έκ πετροβόλου θυμού τή μεγάλη προσήρασσον. 
ουκουν ουδέ κλιθήναι τή γή έπί βραχύ τοΐς ύποσυρομένοις αυτή τών ύδάτων 
ρεύμασιν ήν, ί'να μικράς γουν τίνος άπήλαυσε τής παραψυχής, άλλ’ όρθοστάδην, 
άλλ’ άτρεμιζούση στάσει του σώματος άεροχαλκεύτοις ύψόθεν ήκροβολίζετο βέ- 15 
λεσιν. άσπίς έδόκει ταύτϊ) τω τότε άνδριάς ό του σώματος, λίθοις καί βέλεσιν 
οίον προβεβλημένη τών πειρασμών καί πατασσομένη τούτοις συχνά. καί ούχ 
όπως ούκ ένεδίδου τοΐς τοσούτοις παλαίσμασιν, άλλα καί πρός εύχάς τω θεώ 
τάς /εΐρας έξέτεινεν' «Έν τοΐς δικαιώμασί σου (λέγουσα) μελετήσω' ούκ έπιλή- 
fol. 119 V. σομαι τών λόγων σου' έγενήθην ώς | άσκός έν πάχνΥ)' έξέλιπεν ή ισχύς μου καί 20 
τά όστά μου ώσεί φρύγιον συνετρίβησαν' έπίβλεψον ούν έξ ουρανού, κύριε, καί 
ϊδε καί κατάρτισαι τήν άμπελον ταύτην, ήν έφύτευσεν ή σή δεξιά, ότι εύλογητός 
εί είς τούς αιώνας», εντεύθεν καί ροπή τού κρείττονος κρείττιυν τού δυναστεύον- 
τος ήν. έψύχετο μέν γάρ καί τω ψύχει τό θερμόν τού σώματος τοΐς ένδον ήρεμα 
πως ϋπέφευγε καί κατά μικρόν έδραπέτευε καί προέκοπτεν ήδη πρός μαρασμόν, 25 
μικρού καταλιμπάνον τά έξωθεν, έδόκει δέ, νευρουμένη τώ θείω, έπιτιμώσα οίον 
τή φύσει καί τά ταύτης άνα κτωμένη τή προθυμία κινήματα, ώ ψυχής έκείνης 
άδαμαντίνης καί καρτεράς, ώ φύσεως ύπερφυοΰς τώ οντι καί θαυμαστής, ώ φρι- 
κώδους άκούσματος, ώ σώματος έκείνου, άσώματον οίον ύποφαίνοντος τήν ένέρ- 
γειαν. έξεπλάγησαν άγγελοι, τεθήπασι τήν καρτερίαν φύσις πάσα ή λογική. 30 
θέαμα ήν τό όρώμενον φρικώδες καί πλήρες έκπλήξεως, γυνή έν άπαλώ σαρκίω 
b. καί νεαρω τοσαύτην άλγηδόνος ύπερβο|λήν ύπομείνασα. 
19. 'Ως γοΰν οϋτω τήν νύκτα πάσαν ή θαυμαστή Θεοδώρα τώ άνυποίστω 
κρύει διανυκτερεύσειεν αίθριος, μία τών έκεΐσε μοναζουσών, πρεσβυτική τόν βίον, 
πρεσβυτική τό είδος, πρεσβυτική καί τό φρόνημα, όψιν θείαν όρα' καί ή όψις* — 35 
4. ποιητήν, Нош. II. 4, 277. 12. εκ πετροβόλου θυμοί» Weish. Salom. 5, 23. 15. ήκρο- 
βολίζετο. 18. προσευχάς. 19. έν τοΐς δικ. — λόγων σου Ps. 118, 16. με|λελετήσω. 
20. έγεν. — πάχνη ib. 83. ή ισχύς μου Ps. 37, 11. 21. όστα — φρύγιον Ps. 101, 4. 
21 — 22. έπίβλεψων — δεξιά Ps. 79, 15 f. 22—23. εύλογ. — αιώνας Ps. 88, 53. 23. ροπή 
τή κρ. 26. μικρά καταλιμ,πάνων. 27. ψυχή. 29. άσώματος. 
