DIE REDE DES IOANNES STAURAKIOS. 
Gl 
στέφανον έδόκει βλέπε ιν περικαλλή καί όποιον χεΐρες οΐδασι πλέκειν του κρείτ- 
τονος' καί ό στέφανος — φωτός ακτίνες έκεΐθεν άπέστιλβον. καί τόν ίδούσα θαυ- 
μάσαι τε καί τίνος ό στέφανος είή πυθέσθαι* καί Θεοδώρας άκοΰσαι, δν έν ταύτη 
τή νυκτί πρός του κρείττονος δέδεκτο. ώς οΰν εις ορθρινήν ήδη δοξολογίαν έκάλει 
5 τάς μοναζούσας καιρός, ή προστάτις σφών αυτών καί των ψυχών νυμφαγωγός 
καί προμνήστωρ, συγκαλεσαμένη πάσας εις έν, τήν νυκτερινήν τής μεγάλης 
εκείνην διεξήει καρτερίαν, όμού μεν τό τής υποταγής αυτής άγαμένη καί μακα- 
ρίζουσα, όμού δε πρός άρετής καμάτους καί ταύτας διερεθίζουσα. ώς δε καί τόν 
φανέντα στέφανον ή ίδουσα διηγείτο πρεσβύτις εκείνη γυνή, έκπληξις πάσας 
10 είχε I καί πρός ζήλον ομοιον τήν καρδίαν άνεθερμαίνοντο. έξ εκείνου ή τής με- fol. 120. 
γάλης αρετή ώς φώς ταΐς μοναζούσαις οσον διαφανές ύπεφαίνετο καί ούκέτι υπό 
τόν μόδιον ήν τά τής φαυσεως κρύπτεσθαι, άλλ’ έπί τήν λυχνίαν οίον έξήρετο 
κάπί μέγα ύψούτο καί κατά πήχυν (είπεΐν ώς ούτως) προέβαινεν, ώς είναι πά- 
σαις ταΐς μοναζουσαις κανόνα τής άρετής, βίου διόρθωσιν, αγάπης εικόνα, άρχέ- 
15 τύπον ταπεινώσεως, εγκράτειας ύπόθεσιν, πραότητος αφορμήν, σωφροσύνης 
αργήν, ηγεμόνα συνέσεως. άλλ’ ώ τί αν είπών ακροθιγώς τών τής μεγάλης 
εγκωμίων έφάψωμαι; τί πρώτον; τί δ’ ύστερον τής θαυμαστής Θεοδώρας ό λόγος 
μοι διαδράμειε; τήν έν Χριστώ τών παθών νέκρωσιν; τήν κεκρυμμένην διαγωγήν 
καί μόνως έγνωσμένην θεω; τήν ήμερινήν αγωνίαν, τήν νυκτερινήν προσευχήν; 
20 τό τής στάσεως άκλινές; τήν θέωσιν τής ψυχής, τήν έλλαμψιν του νοός; τήν 
έπαρσιν, τήν άνάβασιν; τήν τών δακρύων πηγήν, ά δίκην ελαίου ρεύματος άψο- 
φητί ταΐς παρειαΐς ύπε|σύροντο; ποιον τό τής μεγάλης πρός εγκωμίων ύπόθεσιν b. 
λάβωμαι; ποιον άπώσωμαι; ποταμός γάρ άναβλύζει πανταχόθεν τών ταύτης 
άγώνων πολύκρουνος, εκ πηγών (είπεΐν τό δλον) του πνεύματος προχεόμενος. 
25 οίμαι δ’ άν, εί πάσαν τήν έν άνθρώποις δύναμίν τε καί φωνήν καί γνώμην πλου- 
τήσαιμι, ούδ’ άν ούδ’ ούτως τών κατορθωμάτων ταύτης γενοίμην έγγύς. ίσασι 
μεν ούν ή πάσα <πόλις> τά τής μεγάλης ασκητικά σκάμματα καί παλαίσματα. 
τίς γάρ ούτως στηλών ηρακλείων έκτος ή πρός αυτήν (ώς είπεΐν) τήν άντίχθονα, 
ώστ’ άνήκοος διατελεΐν τών τηλικούτων ά ψωνισμάτων καί τεραστίων τής μυ- 
30 ροβλύτιδος; 
20. Είχε μεν ούν ούτω τήν μεγάλην τών μονά ζουσών ή πάσα πληθύς 
αρχέτυπον, ώς ό λόγος έγνώρισε, πασών άρετών. έπεί δέ κλιμακηδόν ταΐς καθ’ 
ημέραν προέκοπτε τών άρετών άναβάσεσι, καί εις προστασίας θρόνον πρός έτέραν 
μονήν έπαναβήναι προυκέκλητο, δτι τε άσκητικών χαρισμάτων πλήρης έτύγχανε 
35 καί δτι θυγατέρα οίον έδόκουν | ταύτην Χριστού τού μεγάλου βασιλέως όράν αί fol. 120 ν. 
μονάζουσαι καί τω ταύτης έπεθύμουν διά τούτο άγεσθαι νεύματΓ πάντοθεν γάρ 
θεωρία, πάντοθεν πράξει περικεκόσμητο, πράξει μεν τούς έν θεωρία νικώσα, 
1. περικαλλεΐ (über ει ein η). 4. δέδεικτο. 6. συνκαλ. 12. ύπό τ4ν μόδιον Mattb. 
5, 15. 12. λιχνίαν. 13. κατά πηχυν, vgl. 54, 19. 23. Χάβομαι. άπιυσομαι. 27. πόλις 
bietet die Paraphrase. 28. στηλών ήρακλ., vgl. Isocr. ρ. 105 B.; Anthol. Pal. 11, 209, 1. 
