62 
ED. K UETZ, DIE I1L. THEODOEA VON TIIES8ALONICH. 
θεωρία δε τους έν πράζει ή θεωρία μέν τους έν θεωρία, πράξει δέ τούς έν πράξει. 
τοιαύτη ήν ή των Θεσσαλονικέων ημών καί μήτηρ καί προστάτις καί καύχημα, 
ήν αν τις εικότως καί τέχνην ασκητικής έπιστήμης καί δύναμιν καί όρον έπονο- 
μάσειεν. ήν γάρ έπιστημονικωτέρα (χέν τέχνης ασκητικής, θεωρητικωτέρα δέ 
φιλοσοφίας τής πρακτικής καί (ώς έν κεφαλαίω είπεΐν) κίνησιν μεν ύπεραναβε- 
βηκυΐα τήν κάτωθεν, στάσιν δέ πλουτήσασα τήν μακαρίαν καί άστασίαστον. ώς 
γούν είς προστασίαν έκέκλητο, ούκουν ή μεγάλη καί ταπεινόφρων εκείνη ψυχή 
ούδ’ άκροις ώσίν έδέξατο τά τού πράγματος, άλλ’ ώς ειχεν ευθύς· «Έμοί δέ 
(φησί) τά τής υποταγής ούτω φιλητά τυγχάνοντα έκ ψυχής πώς άν προς τούν- 
b. αντίον καί παρεκκλίνοιεν»; ούτως ούκ ήν αυτή κα|τακιβδηλεύειν πλάσμασί τισιν 
οίον τής αλήθειας το άπλαστον, οτι μηδέ κακός ήν ζωγράφος τής αρετής έκ των 
έναντίων έαυτή κεραννϋσα τά χρώματα, οϋτω τά τής αρετής, ούτω τά του 
ασκητικού βίου θαυμασίως τή μεγάλη αύραις άνωθεν ταΐς τού πνεύματος οίά 
τις ναύς άτίνακτα έπηδαλιουχεΤτό τε καί έφέρετο. 
2 1 . Ώς ούν ή θαυμαστή προστάτις, ήν ό λόγος έγνώρισεν, ήδη προς τέλος 
πεφθάκει, κατ’ ολίγον τω χρόνω έξ ανάγκης ύπορρεούσης τής φύσεως, νόσοις 
μέν κατεδαπανάτο καί τά παράπαν άκινητίζουσα ήν, άλλη δέ ταύτην έζώννυ 
(κατά τό ιερόν είπεΐν εύαγγέλιον). τοίνυν καί Θεοπίστη ή κατά σάρκα τή μεγάλη 
γεγονυια θυγάτηρ, χάρισιν άσκητικαΐς διαπρέπουσα, ψήφω κοινή των μοναζου- 
σών άμα καί τής προστάτιδος είς τόν τής προστασίας θρόνον έγκαθιδρυεται. έν- 
τεύθεν ή μεγάλη παρά πάσαν ύποτασσομένη Θεοπίστη καθ’ οσον είκος ύπεφαί- 
νετο καί ή κατά σάρκα μήτηρ ήν θυγάτηρ πνευματική καί θείω πνεύματι τά 
fol. 121. τής σχέσεως ένηλλάττετο. άλλ’ ό λόγος μοι, ώς έν πεντά|θλω τω βίω τής μυ- 
ροβλύτιδος άντικρυς σταδιοδρομούν καί οίον άνω κάτω κινούμενος, καί περαιτέρω 
θέλει χωρείν. ήν τις των συνήθων τή μεγάλη παραγενόμενος εις ευχήν - τούτω 
άκοαί μέν τή όσια άνεπετάννυντο καί στόμα προσεχ όντως ήνοίγετο, οφθαλμοί 
δέ μύοντες ήσαν σχεδόν τή γή προσιζάνοντες, ώς μετά τήν ύποχώρησιν τούτου 
έρωταν τήν μεγάλην καί άκούειν, τίς τε ήν ό λάλων καί όποιον αύτώ το είδος 
τής ηλικίας καί τό τού ήθους κατάστημα, ήν λόγος πολλάκις πρός ούτινοσούν 
άκοαΐς άγίαις ϋπαδόμενος άπηχής - τούτω κατεζυγωμένα τά ώτα καί βεβυσμένα 
έτύγχανεν, ώς έντεύθεν έκκεκαθάρθαι ταυτα καί πρός ύποδοχήν έτοιμασθήναι 
φωνών, οποίας άγγελοι φθέγγονται, πολλάκις καί γάρ, τών άλλων μέν μονα- 
ζουσών ύπνουσών, αύτη νηφαλέω φρονήματι ύμνους ήνωτίζετο θειοτέρους καί 
(είπεΐν τό όλον) αγγελικούς, ώς καί πολλάκις τήν Θεοπίστην διανι στώσα" «Άκού- 
b. εις τών ήδυεπών αγγελικών υμνωδιών (ύποφωψεΐν), αί'τινες τών ναού αδύτων 
έξυπακούονται»; άλλα τίς άν μοι δοίη τόν λόγον άνάλογον πλάτος τε καρδίας 
4. ήν γάρ. θεωρικωτερα. 6. πλουτήσασαν. 8. ακρ. ώσ’ιν, vgl. z. B. Nicet. 
Chon. bist. ρ. 250, 10; Mich. Glykas 452, 8 Bonn. 18. εύαγγελιον Joli. 21, 18. 26. άνεπα- 
τάννυντο. 29. προστινοσουν. 31. έγκεκαθάρθοιι. 33. νηφαλαίω. ήνοτιζετο. 
34. θεοπίστιν διανιστώσαν. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
