DIE REDE DES IOANNES STAURAKIOS. 
63 
καί βάθος γνώσεως, τά του Σολομώντος εξαίρετα, ώς αίνέσαιμι κατ’ αξίαν την 
μυροβλύτιδα; τίς γάρ μάλλον ταύτης γλώσσαν έρρύθμισεν ή φρένα καθήγνισεν 
ή ψυχήν άνεπτέρωσεν ή διάνοιαν καθηγίασε; τίς δέ τοσοΰτον ασκήσει ένίδρωσε 
καί σώματος έβασίλευσε καί χαμαίζηλον επιθυμίαν συνέστειλε καί δμμα έπαιδα- 
5 γώγησε καί φιλοσόφως τά τής ψυχής έρρύθμισεν όρμήματα καί κινήματα; 
22. Καλεΐ καί πρός τά τής εξόδου ταύτης ήμας ήδη βαδίζων ό λόγος τό 
καθ’ οδόν, έτος ήν ήδη γεγονυΤα τής ζωής ογδοηκοστόν, ού λέληθε ταύτη τά 
τής πρός θεόν άναλύσεως - προκαταλαμβάνει τά τής έξόδου τοΐς έξιτηρίοις ϋμνοις 
έξομ αλίσασα, ετοιμάζεται πρός τήν εντεύθεν είς τά κρείττω μετάβασιν ή άνά- 
10 βασιν, μεταλαμβάνει των φρικτών μυστηρίων, άνακλίνεται τή εύτελεΐ έκείνϊ] 
στρωμνή, έαυτήν εύθετίζει, μυεί τούς ό|φθαλμούς, τώ χείρε συνάπτει καί μικρόν 
ϋποψιθυρίσασα' «Έν ειρήνη έπί τό αύτό κοιμηθήσομαι καί υπνώσω», τήν ψυχήν 
άφίησι τω θεω, έκτην του αύγούστου μηνός άγοντος, έκειτο τοίνυν τό ίερόν 
εκείνο σώμα, φωτοειδές καί τερπνόν κάτοπτρον άντικρυς, τήν του ένδοθεν οίκή- 
15 σαντος πνεύματος ύπεμφαΐνον λαμπρότητα, ίδρώς δ’ έξέρρει τούτου εύώδης καί 
μυστικός καί χαράς έδείκνυ κρατήρα καθαπερεί τό θειον ήδη μύρον κεραννύντα 
τοΐς εύσεβέσιν άρχόμενον. εντεύθεν μοι τά τών θαυματουργιών πολύκρουνα ρεύ- 
ματα, εντεύθεν ολα χεύματα θαυμάτων ώς έκ πηγής άναπιδύει τής λάρνακας, 
οϋπω γάρ τό τίμιον έκεΐνο σώμα τής μυροβλύτιδος έκεκήδευτο, καί θαυματουρ- 
20 γίαι συνεχείς έκεΐθεν άπέβλυζον. άνήρ τις Δημήτριος τοϋνομα, νεανίας έτερος 
Ιωάννης ονομαζόμενος, ό μεν άκινητίζων μικρού δεΐν ταΐς έκ τών νόσων έπιφο- 
ραΐς, ό δέ ρίγει συνεχεΐ πιεζόμενος, μανθάνουσι τήν τής όσιας μετάστασιν' τρέ- 
χουσι βία μέν, μόλις δ’ ούν άπτονται μετ’ | αίδοΰς καί πίστεως σώματος εκείνου 
του ίερου. καί παρευθύ (τής χάριτός σου, Χριστέ βασιλεύ) αρτιμελείς είς υγείαν 
25 ύπέρ τάς έλάφους άλλόμενοι ούδέ πιστεύοντες ώσπερ, ότι νοσήσειαν. 
23. Τί τό έκ τούτου; ένάτη τών ημερών έκ τής πρός θεόν έκδημίας ήδη τή 
μεγάλη τόν χρόνον διίππευε, θαυματουργεΐταί τι καί πάλιν θαυμάσιον. άνωθεν 
τής όσιας σοροΰ, κιβωτού δέ μάλλον είπεΐν οίκε ιάτερον, ής ένδον ή του Χρίστου 
καλλίστη περιστερά οίον έθαλαμεύετο, λυχνία έλαίου φωτοφανής άπηώρητο. ούκ 
30 έληγεν ή του φωτός αύτής θρυαλλίς ούδέ πρός βραχύ δαπανάται τω δραστικω 
τής θρυαλλίδας τής λυχνίας άπαν τό έλαιον καί τά του φωτός ώς είς πυρσόν 
άνακάεται. ήμέραις έφ’ ίκαναΐς τό μετάρσιον του τής θρυαλλίδας πυρός άνεφλέ- 
γετο - έπεί δέ καί τήν λυχνίαν ή προστάτις έλαίω άρδεϋσαι διεκελεύετο (τών χα- 
ρίτων σου, Λόγε μονογενές του θεοϋ), αύτομάτως ύπερπλήρης έλαίου ή λυχνία 
35 έφαίνετο, ώστε ύπερεκχεΐσθαι κρατήρος δίκην ύπερστεφοϋς, | άνωθεν ύπαρδομένη 
τω πνεύματι, δηλουντος (οίμαι) του λόγου τόν πληθυσμόν τών μύρων, ά. πλησ- 
μίως έμελλεν ή μεγάλη τών ταύτης λειψάνων ύπερεκβλύσαι ταΐς του κρείττονος 
3. άναπτε'ρωσεν. 12. ύποψιθηρίσασα. ύπνώσσω, vgl. Ps. 4, 9. 25. έλάφους, 
vgl. Jes. 35, G. 30. θρυαλις (ebenso Z. 31 und 32). 32. ήμέραι. 33. λιχνίαν. 35. ως 
ύπερεκχεΐσθαι τε. 36 — 37. μ άπλησμίως. 
fol. 121 V. 
b. 
fol. 122. 
