DIE REDE DES IOANNES STAURAKIOS. 
67 
τηγί αι του της μεγάλης σκήνους προμήθεια τη άνωθεν κεχορήγηντο, ούκ αγαθόν 
υπό γην έδόκει καλύπτεσθαι σκήνος εκείνο τό καθαρόν, τό των θείων μύρων 
άλάβαστρον (είπεΐν οίκειότερον). αμελεί τοι καί τό επιτάφιον όστρακον αναπτύσ- 
σεται καί τό έπιτύμβιον των λίθων νέφος διώκεται τω πνεύματι κάτωθεν, ώς ό 
5 θαλαμευόμενος εις φως ά/θείη της άσκήσεως μάργα|ρος καί ό συσκοτούμενος b. 
τέως καί συσκιαζόμενος των θαυμάτων άναφαύσειεν ήλιος, έπεί γάρ ώδινε μεν 
ή των μύρων όχετηγία σώματος εκείνου του ιερού, ήδη δε καί τά των θαυμάτων 
έπί πλέον έμελλεν αίρεσθαι, τω τής /αρας ύπερβάλλοντι καί λίθων αψύχων 
φύσις ήσθάνετο καί πυκνοΐς έσκίρτα κουφά τοΐς άλμασι καί την /άριν έκρότει, 
10 ήν έξ ύψους ή μυροβλύτες πεπλούτηκεν. εί βούλει, καί καθ’ έτέραν επιβολήν 
θεώρει μοι τά τού θαύματος, ώς ύπ’ αίδούς άμα του μνήματος αί πλάκες έξή- 
ροντο, τήν ύποκεκρυμμένην κάτωθεν βλέπουσαι των μύρων χάριν τή μεγάλη 
σκηνοβατούσαν ήδη καί προσιζάνουσαν. ούτω θεός άντιδοξάζει τούς αύτόν με- 
γαλύνοντας, ούτως τούς δοξάζοντας άντιμεγαλύνει θαυμασιώτερόν τε καί ύψη- 
15 λότερον. 
30. Τί τό μετά ταύτα; γίνονται πρός τό μνήμα πρεσβυτέρων θείων /ορός, 
τελοΰσιν ύμνψδίαν τή μυροβλύτιδι, έξάγουσιν ύμνο ις μεθ’ όσης αίδούς τό θειον 
εκείνο σκήνος, νεφέλην (αν τις είπεν) ύετούς των μύρων ώσπερ ώδί|νουσαν. λα- fol. 
ζεύεται καί λάρναξ τή μεγάλη πρός τήν τού σκήνους μετάθεσιν. έπεί δέ καί τοις 
20 λατομοΰσι δεξιόν έδόκει κάτω που τής λάρνακος όπήν διασκευάσασθαι πρός τήν 
τού ύδατος έξοδον, δι’ ού τά τής έκπλύνσεως ταύτης έμελλε γίνεσθαι, θεού καί 
τούτο πάντως θαυμασίως οίκονομήσαντος, γίνεται καί τούτο ούκ άθεεί. καθαί- 
ρεται ύδατι τά τής λάρνακος, μυρίζεται κοσμίως άρώμασί τε καί θυμιάμασι, τί- 
θεται τό πάνσεπτου σκήνος τής μεγάλης, ίδρωτας ήδη έξαποστάζον αγώνων των 
25 ασκητικών μυριπνέοντας, καί (των χαρίτων σου, μονογενές υίέ τού θεού) μύρων 
κρουνοί παρευθύ ποδών τής μακαρίας διεκρουνίζοντο καί τής λάρνακος διά τής 
πρός τούς πόδας οπής ώς έκ πηγής άενάου πηγηδόν άπέβλυζον, ώς ά/ρι τού 
δεύρο των απάντων οψις μαρτύριον. ήν ούν ίδεΐν άπαντα/ ου τού τεμένους μύρα 
τοΐς θαύμασι πελαγίζοντα, έκ τε χειρός τής γραφείσης είκόνος τής μεγάλης <καί> 
30 τής άνωθεν άπηωρημένης τού ελαίου λυχνίας, ώς ό λό|γος φθάσας έγνώρισε, καί b. 
<τής> τού πανσέπτου καί ασκητικού σώματος λάρνακος αύτής άπορρέοντα. τότε 
δή τότε καί τή των μύρων πλημμύρα τού ασκητικού τής μυροβλύτιδος σώματος 
άποφορά τις έπνει μέχρι μακρού, ύπέρ τήν άρωματοφόρον Ινδικήν τήν μυρί- 
πνοον εκείνην όδμήν των μύρων έξαποπνέουσα. ήσθετό τις των έκ γειτόνων (!\κίν- 
35 δυνος τωδε τό όνομα) όδμής έκείνης, ήν άνωθεν καί θεός έπευφραίνεται, καί τω 
πράγματι γνωσιμαχήσας τά τής όδμής, τήν μετάθεσιν έγνω τού τής μυροβλύ- 
12. ύποκεκρυμενην. 14. θαυμασιότερον. 21. έκπλώσεως (über έκπλυναις vgl. 
Miller, Μ. Philes I 73 Anm. 2). 22 — 23. καθαίρει τ<2 ύδ. 24. έξαποστ άζ<ον. 27. άε///νάου. 
29—30. μεγάλης τή άνωθεν. 35. vgl. Eustath. opusc. 151, 29 Taf.: όδμής, όποια χαίρειν 
οΐδε θεός. 
