DIE REDE DES 10ANNES STAURAKIOS. 
69 
Θεσσαλονίκης ουτω δόξαν έγένετο. έπεί δε χάσμτ) συμβεβήκει ληφθήναι, καθά 
δήτα τοΐς πάσι των ανθρώπων συμβαίνειν φιλεΐ, πνεύματος άθρόον περί τον άνω 
τόπον των αισθήσεων ύποτρέχοντος καί ταχύνοντος πρός την έξοδον, τή του 
πνεύματος έξολκή, δί’ ου πρός τό εύρυχανδές τό στόμα ύποβεβόθρευται, τα των 
5 σιαγόνων έξαίφνης τής οικείας συμφυίας παρασεσάλευτο - καί συμπτυξις των 
χ ειλεών ήν ούδαμού, παραλυ|θείσης μέν τής κάτωθεν γένυος,· τά του στόματος 5. 
δέ καταλειψάσης (είπεΐν ώς ούτως) απύλωτα, θέαμα δεινόν καί τούς όρώντας 
πρός έκπληξιν άπαγόμενον. άλλα γάρ ουτω τό πάθος έπενεχθέν αίφνηδόν τή 
νεάνιδι, ταχυτέραν έσχηκε την ίασιν πρός τής μυροβλύτιδος. έπεί γάρ καταλάβο^ 
10 την ίαματοφόρον τής μυροβλύτιδος λάρνακα, τίθησι μέν τω θείω τής μεγάλης 
σκήνει τό στόμα, αλείφεται δέ καί μύροις τοΐς έκεΐθεν πηγάζουσι' καί ήν παρευθύ 
ταχυτέρα ή ρώσις τής του πάθους αύτομολήσεως. 
33. Διηγητέον, εί δοκεΐ, καί τά περί τόν Θεόδοτον, άνδρα χρηστοΐς τοΐς 
έργοις έπαύξοντα πάντοθεν καί ταΐς άρίσταις πράξεσι τό κρεΐττον εύφραίνοντα. 
15 ούτος ώδίνει μέν θεού τόν φόβον τό πρότερον, τίκτει δέ σωφρόνως κάκ τής αύτοΰ 
όσφύος παΐδας τό δεύτερον, ούκ έφθη ακριβώς κληθήναι πατήρ, καί τό πατήρ 
είναι τή των παίδων ταχίστή αποβολή άποτίθεται. ήν ούν αύτω τά τής λύπης 
εις αυτήν τήν καρδίαν πεμπόμενα καί μυελών άχρι καί όστών (ώς οϋτω είπεΐν) 
καθικνούμενα, καί μάλισθ’ ότι καί τά τής σπερ|μογονίας έώρα ήδη στειρούμενα ιοί. 12G. 
20 καί πρός τό άγονον μεταβαίνοντα. ζητεί καί πάλιν τής οικείας ώδΐνος ίδέσθαι 
καρπόν κατεγγυάται τό γενηθησόμενον θεω γενέσθαι δοτόν εκ σπαργάνων αύτών. 
τίκτεται τούτω μετ’ ού πολύ ήδύ καί χαριέστατον κόριον. άνατίθεται τή τής με- 
γάλης μάνδρα τή ιερά. χρόνος βραχύς, καί νόσος δεινή τής νεάνιδος κατεχόρευε. 
προσλιπαρεΐται ή μυροβλύτις τοΐς γεννήτορσι τής παιδός· φαίνεται κατ’ οναρ τινί 
25 τών μοναζουσών, ώς δυσωποΐτο τοΐς τέξασιν, ώς έξαιτοίη τήν παΐδα πρός τού 
κοινού δεσπότου χαρισθήναι τοΐς οίκείοις γεννήτορσιν. άμα τε τά τής όράσεως 
έκτετέλεστο, καί άμα ή παΐς πάσαν νόσον άπετίθετο ώς ίμάτιον καί ύγιεινόν 
έσκίρτα καί φαιδρόν θεω καί τή μεγάλη τόν ύμνον άνέπεμπε. 
34. Τί άν άμμου πλήθος καί σταγόνας ύετου καί βάθη θαλάσσης άναμε- 
30 τροΐμι, τά τής μεγάλης λέγω τεράστια; έπιλείψει διηγουμένους ημάς ό χρόνος 
τά καθ’ έκάστην τής ίαματοφόρου ταύτης προχεόμενα θαύματα, ρύακας όλους, 
πο|ταμούς όλους, θαλάσσας δλας θαυματουργίας έκκρουνΐζόμενα. άλλ’, ού μύρο- 5. 
βλύτις, ή τού κενωθέντος μύρου εύωδία φανεΐσα θεοτερπής τοΐς άγαθοΐς τών 
καμάτων σου, ώ θεού τού Λόγου νύμφη καί μαθήτρια καί έντρύφημα, τό τής 
35 άσκήσεως όλοκάρπωμα, ό καθαρός του πνεύματος θάλαμος, ή μυροδόχος, ή 
μυροφόρος, ή μυροβλύτις, τό μέν ώς οίκος θεού, τό δέ ώς όσφρα τού κρείττονος, 
τό δ’ ώς μύρων πίδακας τού σώματος πελαγίζουσα, ή νύμφη ή άσπιλος, ό τύπος 
15. vgl. Eustath. opusc. 147, 12: τόν του θεού φόβον èv γαστρι λαβουσα etc. 21. vieil, 
γεννηθησ.? 22. τούτο. 29. άμμου — υετοΰ Sir. 1,2. 30. έπιλείψει — χρόνος Hcbr. 
11, 32. 
