72 
ED. KURTZ, DIE IIL. THEODORA VON THESSALONICH. 
τούτο είναι ζημία είς εκείνους όπου άγαπουσι τα καλά, καί τό νά είπη τινάς να 
σιγά είναι μεγάλη καταφρόνεσις της άρετής. διότι όσον ή επιθυμία και ή μίμησις 
είναι τριγύρου είς εκείνους όπου άγαπουσι τα αγαθά ή νά είπη τινάς καί περισ- 
σότερον διά τό όποιον έρχεται έκείνοις τοΐς άγίοις τό περιπατεΐν είς τους ουρανούς 
δοξαζόμενους καί εύφραινομένους, τοσοΰτον καί ή άρετή αυξάνει είς πληθυσμόν 
καί πλεονάζει τό καλόν άπ’ άκρον γης είς άκρον. 
ρ. 34 , 77 /f. (=cap. 3 in.): Τό λοιπόν επειδή τοιουτοτρόπως ό θεός κατ- 
έστησεν ήμάς είς αυτά έπαινέτας είς τά εγκώμια τής μυροβλύτιδος, άξιον είναι 
νά έλθουμεν καί πρός τούς άγώνας καί κόπους τής όσιας ή νά είπη κανείς πε- 
ρισσότερον, είς αύτά τά πολλά καί άμέτρητα πλήθη των θαυμάτων αύτής, καί 
τούτο είναι άδύνατον. διά τούτο είναι άξιον νά άρχήσωμεν (=άρχίσωμεν) καί 
νά έγκωμιάσωμεν αύτήν κατά τήν δύναμίν μας. διότι εγώ έξεύρω καλά, πώς 
καί με ποιον τρόπον νά πλησιάση κανείς είς τόν βίον τής άγιας καί είς τά εγ- 
κώμια αύτής χωρίς φόβον, καί νά άγκαλιάση καί νά κρατήση τήν υψηλήν γνώσιν 
του θεού πρός τήν καρδίαν αύτου καί νά όρμήση πρός τόν θεόν τόν ήσυχον. 
άμποτε νά έλθη καί είς ήμάς ή θεία γνώσις εκείνη, Γνα μέ κάποιον τρόπον άπό 
ολίγον νά έλθουμεν καί ημείς είς τά μεγάλα θαύματα τής άγιας, καί νά κυβερ- 
νήσωμεν τό πρόθυμον τής διανοίας χωρίς ταραχής καί συγχύσεως. 
ρ. 39 , 26 ff. (= cap. 10 ex.): Λοιπόν βλέπε, ότι τό πάλαισμα δεν είναι 
πρός αίμα καί σάρκα, άλλά πρός τάς άρχάς καί έξουσίας των δαιμόνων, άπό 
των όποιων γίνεται νά εύγη (== έβγη) τινάς άπό τήν δόξαν του θεού, διά νά μή 
φυλάττη τόν νουν του. 
ρ. 41 , 9ff. (=cap. 12 ex.): Λοιπόν όλη σχεδόν έμετρήτεν ή έβδομάς 
των ήμερων καί μέ τέτοιον τρόπον έπερνε (= έπαιρνε) ψωμί μέρος ολίγον καί 
άλίγον νερόν είς βοήθειαν τής έπταημέρου νηστείας καί είς στερέωσιν του σώ- 
ματος τής όσιας. 
ρ. 43 , 26 ff. (= cap. 15 ex.): Καί τότε ή ήγουμένη θείω ζήλω κινηθεΐσα 
έρώτησε τήν άγίαν καί τήν έδειξε μέ τό δάκτυλον καί τήν είπεν τί τήν' έχεις 
αύτήν; εκείνη δέ είπεν ότι’ τήν έχω θυγατέρα, καί πάλιν είπε πρός τήν Θεοπί- 
στην' καί έσύ τί τήν έχεις αύτήν; καί εκείνη είπε, πώς τήν έχει μητέρα, μετά 
ταυτα κινηθεΐσα άπό θείαν άγάπην έπρόσταξεν αύτάς αύτήν τήν έντολήν καί 
έπιτίμησιν τήν φοβεράν καί φρικώδη, νά μήν όμιλοΰσιν μία μέ τήν άλλην παν- 
τελώς, άλλά νά είναι δεδεμένα τά στόματα αύτών. καί ταΐς έβαλεν είς όρκον είς 
αύτήν τήν μακαρίαν καί άίδιον τριάδα, τήν δύναμιν όπου βλέπει τά πάντα. 
ρ. 44, 30 ff. (= cap. 17 in.): χειμών ήτον τότε μέγας όπου έχιόνιζεν 
καί αί βοαί τών άνέμων ήτον άπροσδόκηται. 
ρ. 50, 18 ff. (= cap. 23 ex.): ή λυχνία μοναχή της έγέμησεν (=έγέ- 
μισεν) έλαιον τόσον, ώστε νά χύνεται ώσάν κροντήρι όπου νά είναι γεμάτο έως 
τό στεφάνι, έστοντας καί νά γεμίζη άνωθεν άπό τής χάριτος του άγιου πνεύ- 
ματος. 
