8G 
ED. K UETZ, DIE HL. THEODOEA VON THESSALONICH. 
105 'Ρήμα πονηρόν | των σών, άγνή, χειλέων 
ούδ’ βλως προέκυψε' | την γάρ διάνοιαν 
είχες πρός ρ ιόνον | Χριστόν άσχολουμένην 
καί φανταζομένην | αυτού τό θειον κάλλος. 
"ΐδοσαν λαοί | τή σή κηδεία θαύμα' 
по μητρέ γάρ τεκούσν) σε | τιμήν άπένειμας, 
ζώντος καθάπερ | του σου αγίου σκήνους 
μετακινηθέντος | καί ταύτην δεξαμένου. 
θεοτοκίον. 
Νέκρωσον ημών | την ζώσαν αμαρτίαν, 
ζωήν ή κυήσασα | τήν ένυπόστατον, 
115 μόνη παρθένε | άγνή ευλογημένη, 
ί'να σε ύμνώμεν | εις πάντας <τους αίώνας>. 
ωδή θ' : Ήσαία, χόρευε· ή παρθένος έσχεν εν. 
'Ιερόν συνάθροισμα, | ύμνφδίαις | δεύτε ίεραΐς 
παρθένου πανευκλεοΰς | μνήμην ίεράν 
αισίως τελέσωμεν, | αγιασμόν τε καί φωτισμόν 
120 ταύτης δεήσεσιν | εύπροσδέκτοις | κομ ιζόμενοι. 
Ώς τρύγων φιλήσυχος, | ώς ώραία | όντως χελιδών, 
ώς ευλαλος άηδών, | ώς περιστερά 
σχοΰσα χρυσάς πτέρυγας | έπετάσθης πρός τούς ουρανούς, 
ένθα έκέκτησο, | Θεοδώρα, | τό πολίτευμα. 
125 Σου τό σώμα φύσεως | τεθαμμένον | νόμψ έπί γης 
ΐάσεων ποταμούς | βρύει τοΐς πιστοΐς 
καί θάπτει τάς φάλαγγας | καθ’ έκάστην τάς δαιμονικάς 
τούς τεθαμμένους τε | άρρωστίαις | έξανίστησιν. 
'Η ψυχή σου άμωμος | έπορεύθη | τρίβους άρετών 
130 καί γέγονας τού θεού | δώρον ιερόν, 
τή κλήσει κατάλληλον | πολιτείαν έχουσα, σεμνή· 
άλλα μνημόνευε | τών έν πίστει | μεμνημένων σου 
θεοτοκίον. 
Φωτί τού προσώπου σου | τόν έν σκότει | κείμενον παθών 
καταύγασον, τού φωτός | πύλη νοητή, 
135 μή νύξ καταλάβω με | τού θανάτου, δέσποινα άγνή, 
τής σωτηρίας μου | τάς έλπίδας | περικόπτουσα. 
106. προέκ ρυψε. 
107. άσχολουμένην. 
109. κηδία. 
