98 
ED. KURTZ, DIE HL. THEODORA VON THESSALONICH. 
f. 287 L. 
212 V. 
f. 288 L. 
212 V. 
κατησβολωμένον αυτού το όρώμενον, ώσπερ τίνος ον ^ρώμα των καταγηρασάν- 
των ύπέρ καπνού, εί δέ καί ώρθογράφηται ή μη, άλλοι λεγόντων' έγώ δέ βδελυ- 
ςάμενος καν παρακύψαι καί έξετάσαι, λέγειν où δύναμαι' ούτως άηδώς την γάριν 20 
έθεασάμην, οϋτω θεασάμενος άπεστράφην' ώστ’ εί μή καί δικαίας οργής ήδειν 
άφλήσων δίκας, καν ευθύς ίδών ήκόντισα εύ ί'σθι καθ’ ϋδατος ή καί κατά πυρός, 
ώς άν μή το κάκιστ’ άπολούμενον κτήμα επ’ αισχύνη σωζοιτο των κεκτημένων. 
πλήν ύπέρ τού ήμετέρου εύγαριστεΐν ούκ έχοντες, ότι γουν το άλλότριον άπε- 
σώθη, εύχαριστοϋμεν μέγα, καί τούτο έκ του παρόντος τοΰδε παιδευθέντες νομί- 25 
ζειν ώς πρός ύμών. 
7. 
Τω Σταυρακίω. 
Ο μεν καιρός, εξ οτου σέ την σεβασμίαν έμοί κεφαλήν ού προσείρηκα, καί 
ταυτα περί πλείστου τούτο ποιούμενος, πάνυ πολύς, άλλα σύγε ού διά τούτο 
ήμάς εύθυνεΐς ούδ’ έθελήσεις λόγον άπαιτήσαι ούδένα. ή τίνα άν άπαιτήσγ]ς, 
όπου γε τό έμπόδιον ούχ οίον καί λανθάνειν έστίν; άλλ’ έπειδήπερ έκεΐνο, ότι 
ποτέ άρα καί ήν, έκποδών έγένετο νεύσει θεού, πάροδος δέ ήδη τοΐς ήμετέροις 5 
γράμμασιν άκωλύτοις μεθ’ ότουούν ήκειν πρός σέ, τό είκός άφοσιούμεθά σοι καί 
άμα μέν προσφθεγγόμεθά σε, άμα δέ καί ύγείαν σώματος καί ρώσιν καί ψυχής 
εύθυμιαν καί παν ότι καλόν ώς καί ήμΐν αύτοις ούτω καί σοι παρά. \θεού έπευχό- 
μεθα’ άμα δέ καί άδελφικωτέρα (Γν’ ούτως είπω) στοργή κινούμενοι πυνθανό- 
μεθά σου' πυνθανόμεθα δέ, πώς ποτέ ό πάντα καλός κάγαθός σύ τόν μεταξύ 10 
χρόνον διήνεγκας, οτε τά πρός άλλήλους ήμΐν άνομίλητα έμενεν, εί'κοντα καί 
αυτά, τή βαρύτητι τού καιρού, άλλ’ είή καί πρός ταυτηνί τήν έρώτησιν καί εί' τις 
παραπλησίως γένοιτο έν τω μετά, ταύτα χρόνω, έχειν σε περί σαυτού τά κρείττω 
άποκρινεΐσθαι, όποια δή καί τά. των ήμετέρων εύχών, ώς άν καί ήμεις, εί καί 
μηδέν εχομεν ίδιον οίον εύφραίνεσθαι έπ’ αύτώ, διά σέ γοΰν καί τήν σήν εύεξίαν 15 
εύδαιμονεστέρων ημών αύτών αισθανόμενοι μετά τών εύφραινομένων ώμεν. τούτο 
δέ δίδωσί μοι ούτω καί ύπολαμβάνειν καί λέγειν ό τε τής άγάπης δεσμός, εις 
έν ήμας ώς κάλλιστα συνάγων καί συντιθέμενος, ή τε πολυύμνητος παροιμία ή 
κοινά, τά τών φίλων είναι θεσπίζουσα. 
8 . 
Τω αύτώ. 
Άνω καί κάτω σου τών επιστολών ούκ άνίης εύδ αιμονίζων ήμάς. καί θαυ- 
μαστόν ούδέν* ού γάρ αίσθάνϊ) τής έν βίω ταλαιπωρίας ήμών. εί δ’ έτυγχανες 
6, 18 — 19. κατηγορησάντων V. 21. δικαίως L. 23. αισχύνην L. 
7, 1. τω σταυρακίω χαρτοφύλακι θεσσαλονίκης Υ. 7. ρειίσιν LV. 11. ήμας LV. 
18. Paroemiogr. Gr. tom. II 76. 
8, 2. ού δ’ έτύγχ. Υ. 
