100 
ED. KURTZ, DIE HL. THEODORA VON THE8SALONICH. 
ματα έγχειρίζειν ούκ άποκνήσεις, έγώ δ’ αύ εγχειρίζω τοίς άπό Βυζαντίου έπι- 
δημουσιν ύμΐν. 
τό δέ σκιαδοψείδιον ίστουργεΐσθαι φής καί ό λόγος έμοί πιστός' όμυις μένρι 
τίνος προβήσεται διετίαν ολην ίστουργούμενον ; εί γάρ Κύκλωπος — τί λέγου 
Κύκλωπος; εί γάρ όρους είχομεν κεφαλήν, καί ύπερπεριττεΰον αν έφάνη τό διά 16 
τοσούτου γιγνόμενον' νυνί δέ μικρών τε οντων αυτών καί μικρω πίλψ σκεπομέ- 
νων τήν κεφαλήν, τί τοσούτον αίρή υπέρ του μηδεμίαν ήμίν παρέξοντος χρείαν 
άναδέχεσθαι κάματον; έγώ μέν ούν περιττόν είναι τον πόνον ήγοΰμαί' εί δέ λέ- 
γεις, ότι κάνταύθα άνάλυσις γίνεται καί μνηστήρες διαγελώνται καί ή μήτηρ 
Τηλεμάχου διά τουδε του δόλου τήν τών έξ Ιθάκης νεωτέρων διαδιδράσκει έπή- 20 
ρειαν, στέργω τή έπινοία καί τό γιγνόμενον επαινώ. 
f. 298 L. 
217 V. 
10 . 
Τω Σταυρακίω. 
Τύφον ήμΐν έγκαλεΐς, ώγαθέ, καί ουχ αμαρτάνεις λέγων ευ ίσθί' τετυφω- 
μένοι γάρ άληθώς ήμεΐς καί υπεροπτικοί, καν μή προς ούδένα έτερον, προς δ’ 
ούν τούς καταφρονητάς τών ήμετέρων, είπερ είσί τινες τάς σφών όφρυς αίροντες 
καθ’ ημών, περιφρονούμεν τοίνυν περιφρονούμενοι καί ούκ άλλους ή τούς ύπερ- 
όπτας ύπερορώμεν, ίνα κατά τήν παροιμίαν παττάλω έκκρούηται πάτταλος' καί 5 
ούκ έσθ’ όπως τετυφωμένοις άνδράσιν επιεικώς ήμεΐς προσενεχθώμεν (ού μά τήν 
ήμετέραν φιλίαν), καν έπί γης μέν εκείνοι τούς πόδας, εις ουρανόν δέ τό κάρα 
έρείδωσιν' άλλα καί μεγαλαυχησόμεθα κατά τών μεγαλαύχων καί αύθαδιούμεθα 
καί τήν όφρύν κατά ταύτόν έκείνοις ή καί έτι μάλλον άντάρωμεν' έπειδή καί 
ούπερ έγκαλούμεθα πάθους, ού μάλλον γε ήμεΐς αίτιοι ήπερ οί όλιγώρως διακεί- 10 
μενοι πρός ήμάς, έξ ών δρώσι διδάσκοντες με τόν τύφον καί τάς τής ύπεροψίας 
παρέ/οντες άφορμάς. ώστε σωφρονιστέον έστί πρώτον εκείνους άνθρωπικώτερον 
προσφέρεσθαι τοΐς άνθρώποις, μετά δέ καί αύτός εψομαι (φησίν '"'Ομηρος) καί γε 
επιεικής μάλλον παντός καί πόρρω τύφου φανήσομαί' τής γάρ πρώτης άποψυ- 
γείσης πηγής, στήσεται παρα^ρήμα καί ό έκεΐθεν φερόμενος ρους καί φλόγα 15 
πυρός ούκ άν τις ίδγ) συνισταμένην, μή οντος τού ύπεκκαύματος. 
καί ταύτα μέν σοε (ώς έν μετρίοις φάναι) τού τύφου χάριν τού ήμετέρου - 
τής άγραφίας δέ πέρι, ήν καί τεκμήριον αύτός τού κατ’ έμέ τύφου ποιείς, ταύτης 
ένεκα εί τί μοι μέμφγ] (πάντως δέ μέμφν]), άν έκ μέρους καί σαυτόν αίτια, έργα 
ταύτα άνδρός δικαίου ποιείς' έπ’ ίσης γάρ άμφω, σύ τε κάγώ, αίτιοι τούδε τού 20 
πράγματος, ίνα μή λέγω καί μάλλον ήπερ έγώ σύ, πλεΐστα μέν γραμμάτων 
πρός έμού δεδεγμένος, άνταποστείλας δέ ού τοσαύτα. εί δ’ έμοί μόνω άντ’ έγ- 
9, 21. τήν επίνοιαν (superscr. ή et α) LY. 
10, 1. λόγων Υ. 3. ό||φρυς V. 5. Paroem. Gr. tom. I 363, II 116. 9. έπει- 
δήπερ V. 13. Horn, β 287. 19. πάντως δε με'μφ·/] от. L. 
