M. TREU, BRIEFE J)ES GEORG. KYPRIOS AN JO. STAURAKIOS. 
101 
κλήματος το μή γράφει προφέρεις, σαυτόν ο’ ύπεςάγεις αιτίας, ούχ όρώ, πώς 
ούχ ύφαιρή λαθραίως τάς ψήφους, μάλλον δ’ οϋ λαθραίως, άλλ’ άναίδην τής 
25 ορθής κρίσεως κατορχή. ών ένεκα καί αδικείς οϋτ’ εμέ ουτ’ άλλων ανθρώπων 
ούδένα, τήν δ’ αλήθειαν αυτήν καί τήν ομαιμον δίκην, καί ταΰτα φιλόσοφος άνήρ 
ών καί τήν τής γεωμετρίας ισότητα επαίνων καί πρός γε χαρτοφύλακος έχων 
αξίωμα έν ούτω περιφανεΐ καί μεγάλϊ] τή πόλει καί του όικαίου προβεβλημένος 
εί καί τις έτερος έν Θεσσαλονίκν) . 
11 . 
Τώ Σταυρακίφ. 
Τό μέν προς ήμάς σου γράμμα — Λακωνικόν, εγώ δέ άρα πολύλογος τις 
καί ώς ^Ομηρος είπϊ] αμετροεπής, ώσπερ ούκ έν Σπάρτη μέσΥ) άλλ’ είς δικα- 
στήρια διατετριφώς Αττικά, τί ούν ποιήσωμεν; τω ήμών αυτών τράπω καί αύθις 
5 χρησόμεθα ή τω σω πρός σε; άλλ’ έκείνως μέν ευ οιδα χρωμένων, άποκναισθή- 
σεται ό Σπαρτιάτης' ου γάρ οέδε μή άηδίζεσθαι, εί' τις εκτείνει τούς λόγους' 
οϋτω δέ γε, ώς οικεία έαυτου άγαπήσει τά ρήματα, ίνα τοίνυν μή τή δριμύτητι 
του πρό τουδε γράμματος καί ή τούδε αηδία συνέλθα) κάτα ώσπερ έκ συμμαχίας 
επικράτεια του χείρονος γένηται, άπορριπτέον Γεωργίω τό Γεωργίου ήθος, μετα- 
10 ληπτέον δ’ έτερον ώς έν τω παρόντι καί μεθαρμοστέον πρός τήν μηδέποτε συν- 
ήθη βραχυλογίαν αύτω. 
ά δέ, ών ένεκα βραχέα τε άμα καί πεφεισμένως μέλλομεν λέγε ιν, ούτε 
δάκνον ήν ούτε δριμύσσον τό γράμμα (πώς γάρ τό ώς έν παιδιά καί γυμνασίου 
-/ άριν προενηνεγμένον; οία θαμά παίζειν φιλοϋμεν οί τούς λόγους έπιτηδεύοντες), 
15 αλλά θαρρουντος ήν τά πρός σέ' ώστε καί θαύμα έγωγε ούκ έν όφθαλμοΐσι κατά 
τό έπος όρώμαι, αλλά τοΐς ώσίν ένωτίζομαι, εί ού μόνον ούχ ηδονής σοι έκεΐνο 
τό γράμμα έδοξεν, αλλά καί λύπης έπακτικόν, ώσπερ εί μή τοιούτον ήν, όποιον 
είκός έξ έμού πρός σέ τόν ομόψυχον είναι, άλλ’ ίνα μή καί αύθις μακρολογώ, τό 
μέν όποια έγώ γράφειν κεχρημένων έστί παρρησία καί θαρρούντων τοΐς φίλοις, 
20 τό δ’ αύ εί'ργειν τά τοιαυτα γράφειν παρρησίας άποστερούντων προσηκούσης τοις 
φίλοις. τούτο δέ τί άλλο ή τής φιλίας άπόρρησις; δπερ τρόπον τινά συμβήναι 
εΰλαβηθείς καί αυτός δριμύ μέν τά πρώτα έφης είναι τό γράμμα, είθ’ ώσπερ έκ 
μεταμελείας τού ρήματος τούδε κατεγνωκώς δεΐν ώήθης έπαναλαβεΐν τεχνηέντως 
καί τήν θεραπείαν τουδε προσθεΐναι μάλα σεμνώς' ή δέ ήν τό φάναι' αλλά τό 
25 δριμύ τούτο τή εύνοία κρι νόμενον οίον ύπήρχεν ούκ έδοξε*. ταΰτα δέ πώς ούκ 
άνδρός σοφού τε άμα καί ευλαβούς; πώς δ' ού φίλου σαφούς καί αγαπάν έπιστα- 
μένου, καθώς άν καί ό τής αγάπης έπαινέσειε νόμος καί νομοθέτης; άλλ* άγα- 
11, 2. μεν от. V. 3. Нот. В 212. 4. ποιήσομεν Y. έαυτών pro ήμών αυ- 
τών V. 6. ούδε pro ού L. 7. ούτως Υ. 12. λέγειν] ταΰτα δήλον in marg. 2. man. L. 
13. ως от. L. 15. Нот. τ 36. 18. <τε τήν V. 
302 L. 
219 V. 
