102 
ED. KUETZ, DIE HL. THEODORA VON THESSALONIÜH. 
πφης ούτως ήμάς άπαντα τόν έξης χρόνον, ώ φίλη μοι κεφαλή, μεταβάλλων 
τήσδε τής διαθέσεως Οπ’ ούδενός μηδέποτε, μήθ’ ύπό αξιωμάτων των κακώς 
φυσιούντων μήθ’ Οπό πλούτου του άεί συρόμενου καί τούς έχοντας διαπαί'ζοντος 30 
μήθ’ ύπό άλλης οίασοΰν ευημερίας' άλλα μηδ’ ύπ’ αυτής τής αύστηρότητος των 
μοι πρός σε γραφομένων, έπειδάν κατά σύμβασίν τινα ένθεωρηθή τι τοιούτον 
τοίς γράμμασιν' άλλ’ ό αυτός μένων έν άπαντι τω παρεστώτι ήγου σοι πρός 
τούς επιτηδείους λέγειν άρμόζειν ώς άνδρί φιλοσοφώ το θεσπέσιον εκείνο ρητόν 
έρωτας δε ποιον; τό 4 έγώ αύτός είμι καί ούκ ήλλοίωμα ι\ 35 
12 . * 
f. 252 V. Τω λογιωτάτφ χαρτοφύλακι Θεσσαλονίκης κυρώ Ιωάννη τφ Σταυρακίω. 
Ούκ άπεικός τι πράγμα ποιείς, τιμιώτατε, ήμίν εις έγκλημα προφέρων την 
λήθην' ή γάρ τοι μακρά σιγή καί τό διά τοσουτου χρόνου μή φανήναι γεγρα- 
φότας πρός σε — άπερ έγκαλεΐς, δόξειεν βεβαιοϋν καθ’ ήμάς, πλήν καν ότι μά- 
λιστα το εύλογον ή κατηγορία έχειν δοκή, άλλ’ ού πάνυ τοι έστ* αληθής ούδ’ 
έχει ώς ύπολαμβάνεις τό πράγμα' τής γάρ έμαυτοΰ σε διανοίας έγώ ούτ’ έξω- 5 
ρισά ποτέ ούτ’ ένέπεσον δλως εις λήθην των κατά σέ, άλλ’ άεί μέν σου μνημο- 
νεύω, άεί δ’ όρώ σε τοΐς τού νοός όφθαλμοΐς, οϊς δύναιτ’ αν τις ού μόνον τούς 
μακράν όντας καί περιόντας τω βίω άλλά καί τούς πάλαι κειμένους έν^Αιδου 
κατανοεΐν. τουτοις έγώ σε βλέπω, έπεί καί όλον σε στρέφω ένδον έν τή ψυχή, 
καί ομιλώ σοι καθ ώραν, εί καί μηδενί τών σωματικών άλλά τω γε νοί, ον άπα- 10 
γαγεΐν τής σής συνουσίας ούδέν τών όντων δύναιτ’ άν ούκουν γε άκοντα. εί δέ 
καίπερ ούτως έχων ούδέν έπιστέλλω, ούκ άν είή διά τούτο παράδοξον, ότι μηδ’ 
ολιγωρία τούτο μηδέ περιφρονήσει γίνεται' μή γάρ ούτως έγώ φανείην τετυφω- 
μένος άνθρωπος καί πόρρω τών έμαυτοΰ λογισμών, ώστε περιφρονητικούς σχείν 
άνδρός, όν πρό τών άλλων καί ύπέρ τούς άλλους άδόλψ καί είλικρινεΐ γνώμη 15 
έγνων τήν πρός ήμάς στέρξαι φιλίαν, άλλά διά τήν πόλιν ημών, ήμετέραν γάρ 
λέγω ήν οίκούμεν, διά ταύτην τό μή έπιστέλλειν καί άνομίλητα μένειν συμβαίνει 
τά πρός άλλήλους' ήτις μεγέθους έχουσα περιουσίαν, ώς άγνοεΐσθαι σχεδόν καί 
ύπό τών έαυτής οίκητόρων, μυρίους μέν άπανταχόθεν δέχεται, μυρίους δέ καί 
έκπέμπει. ούς τίς οίδε πού πορεύονται καί όθεν άφικνοΰνταί, ί'να διά τίνος αύτών, 20 
εί' πού τις ύπερόριος φίλος σώζεται, τούτον προσαγορεύοι; τών δέ πάντων έμέ μά- 
λιστα είκός άγνοεΐν τούς τοιούτους, ός ούτ’ αγοράζω συχνά ούτε τοΐς πλήθεσιν 
έπιμίσγομαι, ώς άν πολλούς μέν όρώ, πολλών δέ περί παντοίων πραγμάτων 
άκούω’ τήν δ’ έμαυτοΰ άσπαζόμενος οικίαν, άνέχομαι οίκουρών ούκ οίδα πότερον 
λυσιτελώς ή μή, πλήν άνέχομαι καί ούτε τούς πρός ύμάς έπειγομένους άπό τών 25 
11, 34. τά θεσπεσ. έκ. ρητόν. Luc. 24, 39. 35. ό αύτός L. 
12, 1. in marg. post titulum παλαιό. 3. fors, καθ’ ήμών? 4. αλλ ό | πανυ. 
18. άλήλους. 25. ήμας. 
