2 
П. НИКИТИНЪ, 
ήδύναντο βλέπειν, εί μή άρα που φώς είσηνέχθη. ού συνεχωρεΐτο τούτοις προσ- 
ελθεΐν βαλανείω, ού το περιττόν άποκεΐραι της κόμης, ού/ ήλιακάς ακτίνας 
ύποκαθίσαι άλλ’ ουδέ προσβλέψαι ταύταις. έδέοντο των φυλάκων εις αί'τησιν | 
ελεημοσύνης τινάς αυτών προελθεΐν. και εί' που τούτο κατένευσαν, δέκα στρα- 
τιώται ένί δεσμίω παρείποντο' ύποστρέψαντι δέ τούτω καί ό οίκτρός εκείνος άνε- 
τέμνετο άρτος καί τό ευτελές περιειργάζετο σκεύος, μή που τούτοις έπίβουλον 
διακρύπτοιτο γράμμα, καί ορα μοι των βαρβάρων τό δύστροπον. έως μέν ίσ/ύς 
αύτοΐς ήν, ούδένα περί πίστεως λόγον προέτεινον έπεί δέ κατεργασθέντας ειδον 
καί ολως κατισ/νωθέντας, προτροπή τού έθνάρ/ου τινές πρός αυτούς είσιόντες, 
φιλανθρωπίαν ώσπερ ύποκρινόμενοι, πρός ομιλίαν των δέσμιων έκάθηντο, έστιν 
fol. 164 V. οτε καί άργύρια τούτοις παρέ/οντες καί ενδύματα, έπειτα δέ καί πρός άρ||νησιν 
αυτούς ένήγον. ούδέν γάρ κοατήσας ό δεινός αρχών την πόλιν δλην εκείνην ένό- 
μιζε κατορθώσαι πρός την εις την αύτού πίστιν μετάθεσιν των αγίων. 
ώς δέ τό προτεθέν παρ’ εκείνων ώς τι μύσος ούτοι οιέπτυσαν, οί πρός 
άρνησιν αύτούς έκκαλούμενοι 'ού καλόν τι’ είπον 'αλαζονεία καί τύφος· τίς γάρ 
έν τοιούτω κινδύνω τυγχάνων ού θελήσει τυ/εΐν άφέσεως; έπελάθεσθε άρα παί- 
δων, γυναικών, τών τεκόντων ύμάς; τής γλυκείας δψεως αύτών καί τής ήδίστης 
προσλαλιάς; τής δόζης, τής άπολαύσεως καί τών άλλων καλών; ών πρός τό 
τυ/εΤν εί απορείτε μεθόδου, φιλανθρώπως ύμάς διδάξομεν" περιτμήθητε, τω 
πρωτοσυμ|βούλω συνεύξασθε 1 καί μυρίων παρ’ αύτού καλών άπολαύσ αντες, έν 
καιρω πολέμου, φυγάδες ώσπερ, πρός τό έθνος ύμών άπελεύσεσθε’. καί οί μάρ- 
τυρες 'ύμεΤς δέ’ είπον 'εί έν οίς έσμεν ήμεΐς νΰν δεινοΐς συνεσχέθητε, τοιαύτα 
ποιεΤν έμέλλετε, οία δή σήμερον ήμΐν συμβουλεύετε;’ κάκεινοι 'καί τί ζωής έλευ- 
θίρας ήδύτερον’ έφησαν 'καί τερπνότερον;’ τό δέ καί ορκω τινί δι εβεβαιώσαντο 
πράξειν, εί' γε τούτο συνέβη, καί οί μάρτυρες 'άλλ’ ήμεΐς γε ούκ άν άνασχοίμεθα 
τοιαύτην’ είπον 'παραίνεσιν δέξασθαι, ψυχοβλαβή τυγχάνουσαν καί όλέθριον’. 
τούτων οί βάρβαροι τών ρημάτων άκούσαντες, εύθύς ύπεχώρησαν. 
fol. 165 μετά δέ τινας ήμέρας έτεροι τω τρόπω τών προλαβόντων τό δε||σμωτήριον 
κατειλήφασι καί δακρύειν σχημ ατιζόμενοι άπωδύροντο τούς άγιους, ώς δι’ 
άγνοιαν καλού δήθεν τιμωρουμένους, 'ώ πόσων κακών αίτιον’ λέγοντες 'ή περί 
τόν μέγαν προφήτην Μωάμεδ έστίν απιστία, ού μεγάλοι γάρ ούτοι; ού συγγενείς 
βασιλέων; ού στρατιώται γενναίοι; ού μυριάδες ήσαν έπτά καί πλείους οί μόνον 
σύν αύτοΐς πολεμούντες, οίτινες τω πιστοτάτω παρεδόθησαν εις /εΐρας πρωτο- 
συμβούλω; τί τό πάσαν τήν δυναστείαν αύτών έκνευρίσαν ή πάντως ή πρός τόν 
προφήτην άθέτησις; καί τούτου πίστις ή νίκη τών τού προφήτου θεραπευτών’, 
καί τόν λόγον μεταγαγόντες 'δι’ ύμάς ταύτα’ είπον, πρός τούς άγιους βλέψαντες 
'δι’ ύμάς πρός έαυτούς τά | τοιαύτα λέγομεν, ώς άν τήν στενήν καταλιπόντες 
οδόν, ήν ύμΐν ό τής Μαρίας υιός όδεύειν έδιδαξε, τήν πλατείαν εύρητε, τοις λό- 
Ood. 22 έσμεν 25 ύμεΤς 38 εύρη τα ι 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
