20 
II. НИКИТИНЪ 
άγεννεΐς έπειπόντες εκείνους, τάς χεΐρας είς ύψος άνατεινάμενοι καί τούς οφθαλ- 
μούς εις τον ουρανόν έπάραντες, τώ των όλων εξομολογούμενοι δεσπότη ελεγον 
'πρόσδεξαι δή, κύριε, τάς ψυ/άς ήμών ώς θυσίαν ζώσαν καί δεκτόν όλοκάρπωμα 
fol. 149 V. επί τό άγιόν σου θυσιαστήριον, όσφράνθητι τής οσμής των ήμετέρων όλο 1 καυ- 
τώσεων ώς ευωδίας μυστικής, ό προσδεξάμενος καί όσφρανθείς των του Άβελ 
άκροθινίων. φανείημεν ίερεΤα καί σφάγια ενώπιον τής σής μεγαλοπρεπείας 
αρεστά, καθαρθείημεν, δέσποτα, τώ ύπέρ σου αίματι τής των ήμετέρων πλημ- 
μελημάτων κηλϊδός τε καί ρυπάνσεως καί άσπιλοι εύρεθείημεν των προστριβέν- 
των ήμΤν άπό τής σαρκός μολυσμών. άπόσμηξον ήμΐν τώ λουτρώ τούτ ω την 
παλαιάν ακαθαρσίαν, φαιδρούς ημάς καί λαμπρούς άνάδειξον τή διαύγεια του 
ύπέρ σου μαρτυρίου, έκδυσον ή μας τής πριν των αμαρτημάτων κακίας. άφε|λε 
των ψυχών ήμών την έπικειμένην σκοτομαιναν τοΰδε του ζοφώδους σκηνώμα- 
τος, ώς άν όφθείημεν όρώντες καθαρώς τής σής υπέρτατης δόξης τό άφραστον 
κάλλος καί άρρητον, ύπο/ωρησάτωσαν ήμϊν τουδε του σκότους άρχαί πάσαι καί 
έξουσίαι οί' τε κοσμοκράτορες του νυν αίώνος τών καταργουμένων, πρός ούς ή 
πάλη καί οί άγώνες ήμΐν. συγκροτησάτωσαν δέ ήμΐν τών ουρανίων δυνάμεων 
ταξιαργίαι πάσαι καί αί πληθύες. παράσχου ήμΐν άποτρόπαιον κατά τής σής 
fol. 150 έπιμόνου έπικουρίας καί συμμα/ίας καί δεΐξον || άδυνάτους καί άσθενεΐς τούς 
εύσθενεΐς καί δυνατούς τή κακία* σοί γάρ είλικρινεΐ καί όλϊ] ψυγή άνατεθημένοι 
καί πλήν σου μηδέν έτερον άγαπήσαντες δεύτερα δέ πάντα τής σής λογισάμενοι 
φιλίας, έαυτούς πρός σέ έπερρίψαμεν. γνώτωσαν δή, Χριστέ, τής σής δυναστείας 
τό μέγεθος οί κατά σου φρυαττόμενοι καί σέ τής πατρικής ούσίας καί δοξης 
άποστερουντες καί είναι θεόν τό παράπαν μή λογιζόμενοι. ώς βέλος νηπίων 
ήγούμεθα τάς πληγάς αύτών. έπαρον τήν χεΐρά σου επ’ αύτούς καί κατάβαλε 
αυτούς ό ύπερασπιστής ήμών, | ρυσάμενος τής αύτών έπικρατείας καί κακονοίας 
τάς ήμετέρας ψυχάς’. 
ταυτα προσευξάμενοι καί έτερος έτερον έν φιλήματι άσπασάμενοι άγίω, 
τάς κεφαλάς ευθέως προύτειναν τήν σφαγήν ώς ζωήν προκαλούμενοι. καί ήν 
ίδεΐν τούς άγιους προθυμότερου έτερον έτέρου πρός τον θάνατον σπεύδοντας 
ώσπερ είς βραβείων στεφάνων άπόληψιν καί δωρεών μεγίστων άλλ’ ούκ είς στέ- 
ρησιν ζωής επιτρέποντας’ είποι τις άν αύτούς πρός λαφύρων διαρπαγήν ώρμη- 
μένους, είς φυγήν τά νώτα δόντων τών έναντίων. άποτεμόντες δέ τάς κεφαλάς 
fol. 150 V. οί δεί||λαιοι τώ ποταμώ συν τοΐς σώμασι παραπέμπουσιν. 
ό δέ περιεστώς άμύθητος όχλος τών καθ’ ήμάς, τά τελούμενα καθορών, 
καθάπερ τινός ρεύματος βιαίου όρμή έπιδραμόντες οί μέν τών καταρρευσάντων 
1 άνατεινάμενοι? 14 — 16 τουδε — ήμΐν] cf. Epbes. 6, 12, 1 Cor. 2, 6 17 κατα 
delenclum? 23 sq. βέλος — αυτών] cf. Psalm. 63 (64), 8. 30 στεφάνων delendum? 
Cod. 3 δεΐ 10 διαυγια 16 συνκροτ/,σάτωσαν 17 πληθύιες 30 sq. ειστέ- 
ρησιν 31 όρμημένους 35 καθάπερ τίνος 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
