24 
II. Il И (ІИ T инъ, 
κέα τώ λάρυγγί μου τά λόγιά σου, υπέρ μέλι τώ στόματί μου’, την δέ πρός τά 
βασίλεια προσοδον καί αναστροφήν διά το τής αξίας ακόλουθον ποιούμενος, ούκ 
ίσοτίμοις άρχουσι διά τής λεωφόρου κομπάζων καί τά μάταια τούτοις άδολεσχών 
πρός τό παλάτιον συνεισήλαυνεν, αλλά μόνος κατά τά προφανές ιππότης παριών, 
κατά τό λεληθός μεθ’ έαυτου τον προφήτην καί βασιλέα Δαβίδ συνθέοντά τε 
καί συνομιλούντα έκέκτητο. άμέλει πρός τοΐς είρημένοις καί έπί του τόπου τής 
αξίας αύτου ώς τά πολλά μονήρης έφεζόμενος τά θεόπνευστα διά γλώσσης 
έστρεφε δόγματα, πληρωτής κάν τούτ ω τής εντολής δεικνύμενος τής λεγούσης* 
'άπόδοτε | τά καίσαρος καίσαρι καί τά του θεού τω θεω\ ούτως ούν ό αοίδιμος 
έκεΐνος έφρόνει τε καί έπραττεν πάντα τόν χρόνον τής ζωής αύτου θεοζηλώτων 
άνδρών τάς πολιτείας μιμούμενος, οϊ καί προ καιρού τοΐς άνω διά τό άγαν φιλό- 
θεου πολιτεύονται. 
διά γο Ον ταυτα* ουδέ γάρ έλαθεν τοιουτος ών ό τά 'Ρωμαίιυν σκήπτρα 
κατ’ έκεΐνο καιρού μετά χεΐρας έχων άηδώς είχε πρός αύτόν. αληθής γάρ έστιν 
ή λέγουσα παροιμία* 'βδέλυγμα άνδρί άμαρτωλω θεοσέβεια’. Θεόφιλος δ’ ήν 
ούτος, ό μετά τόν διώκτην διώκτης καί μετά τόν πάλαι αποστάτην ούκ άποστά- 
της μεν ίσως* πολλοί γάρ οί τούτο λέγοντες* ούδέν δέ άμείνων Χριστιανοΐς. ός 
θυμού πολλού γέμων όμού τε τω κράτει καί σοφώτερον έαυτάν ύπολαμβάνων 
fol. 301 V. κακώς, εί καί προσχήματι μέν τόν χριστιανισμόν, || ούκ όρθοδόξω δέ πίστει χα- 
ρακτηρίζειν έσπούδαζε. τήν γάρ εικόνα τού κυρίου ήμών Ιησού Χριστού μετά 
τό τάς αυτού πρότερον παραβλέπειν έντολάς καί ταύτην άθετών, τό τής αυτού 
θείας οικονομίας μυστήριον δολίως ό δείλαιος άποσκευαζόμενος, τόν έπί του 
πατρός αυτού σεσιγημένον διωγμόν ούτος πάλιν κατά των τού θεού αρχιερεών 
έπήγειρεν, πολλούς μέν αύτών ύπεοορία καταδικάσας ένίους δέ καί μάστιξι 
δυσφορωτάταις καταξάνας καί φυλακαΐς άσφαλεστάταις παρα πεμψάμενος τούς 
τε προεστώτας των εύαγών μοναστηρίων, όσοι μή τοΐς αύτοΰ ύπήγοντο παρα- 
νόμοις θεσπίσμασιν, ώσαύτως πληγαίς ταΐς έπί νώτων έστι δ’ όπου καί ταΐς 
διά ξύλων έπί σκελών στρεβλώσεων καί λαμπάδων κανδήλων πυρός κατά τών | 
μασχαλών έκκαύσεσιν ύποβάλλων, τελευταίου ποντίοις μυχοΐς τού ζήν άπήλ- 
λαττεν. τούτω τοίνυν μια τών ήμερών ό πανεύφημος Κάλλιστος παρεστηκώς 
αύχμηρα τινι κόμη καί άφιλοκάλω γενειάδι* ειθιστο γάρ αύτω μή πολύν τούτων 
ποιεΐσθαι λόγον διά τό άεί σπουδάζειν τόν έντός άνθρωπον ώραϊσμένον θεω πα- 
ριστάν προσσχών αύτω βλοσυρω καί ύφαίμω τω όμματι, φησί πρός αύτόν τρα- 
χυτέρα φωνή' 4ί ότι τού κράτους μου καταφρονών τήν ού προσήκουσαν έπι- 
δέδειξαι κατήφειαν; ού χρήζει, ώ ούτος, ή έμή βασιλεία τής τοιαύτης σου άκοσ- 
9 άπόδοτε — θεω] Luc. 20, 25. 15 cf. Sir. 1 , 25: βδέλυγμα δε άμαρτωλω θεοσεβεια 
28 στρεβλίόσεσιν? κανδήλων delendum? 
Cod. 5 δαδ 10 τε 14 μετά 17 άμείνω 18 τε 27 θευσπίσμασιν 
27 νώτον, in ultima syllaba ω supra ο scripto 28 έπισκελών 33 βλεσυρώ 34 τι 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
