20 п. Никитинъ, 
άνακτος δεδιώς cù ταΐς πληγαΐς ύπενδούς ή κατασυρείς προς τήν θεού πόρρω 
βάλλουσαν πειθώ καί αιδώ ού τών συμμεγιστάνων αύτοΰ τάς έχεμύθους κατα- 
γνώσεις λογιζόμενος* έκεΐνο δε, είκός, ένενόει καί κατά νουν διεξήεΐ' 'μνήσθητι, 
fol. 303 κύριε, του όνειδισμού του δού||λου σου, ου ύπέσ/ον έν τω κολπω μου πολλών 
εθνών, ού ώνείδισαν οί έχθροί σου, κύριε, ου (ονείδισαν το αντάλλαγμα του 
Χρίστου σου. καί γάρ διά τάς αμαρτίας ημών ή ύπερηφανία τών μισούντων σε 
άνέβη δια παντός’, είδες, αγαπητέ, φρόνημα στερέμνιον άθλητοΰ καί προ της 
κλήσεως; είδες αγάπην οίκέτου άγαθού πρός τόν οίκεΐον δεσπότην καί βασιλέα; 
έτοιμος ήν ό ύπέρτιμος Κάλλιστος χάριν εντολής θεού πάντα τά παρά άνθρώπων 
έπαγόμενα δεινά πείσεσθαι, καί έδειξεν επί καιρού της πάλης' δηλώσει δέ προϊών 
ό λόγος. 
ούκ έξον ήν ποτέ τω άγίω τούτω άνδρί, τής τεταγμένης άνευ τοΐς πατράσιν 
εύχής, έπί βρωμάτων μετάληψιν συμποσιάσαι, ού προσήν αύτω σχήμα φαντα- 
σίας I κοσμικής κατά τούς σοβαρούς” άλλα δή καί πρό τής έστιάσεως καί μετά 
την βρώσιν καί έν αύτή δέ τή μεταλήψει τοΐς ήθικοις του μεγάλου Βασιλείου 
κατετρύφα δόγμασι, πιαίνων την λογικήν ψυχήν τω άρτω τής γνώσεως κατά 
τά 'ούκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος άλλ’ έν πάντί ρήματι έκπορευομένω 
διά στόματος θεού’ καί τό ύπεροράν σαρκός άτε παρερχομένης έπιμελεΐσθαι δέ 
ψυχής, πράγματος άθανάτου, αύτόθεν έκδιδασκόμενος. τίς τοίνυν ουτω παιδόθεν 
τά μειρακιώδη έξέφυγεν άλματα ώς ό πανευσεβής ούτοςτήν ψυχήν Κάλλιστος; τίς 
ούτως ή άργολογίαν έμίσησεν ή γαστριμαργίαν άπώσατο; τίς ούτως ή ησυχίαν 
προετίβησεν πολυλογίας ή τής έκκλησίας θεού τών άλλων σπουδασμάτων προε- 
fol. 303 V. τίμησεν || καί ταΐς όρθριναΐς ύμνωδίαις προσέδραμεν μάλλον δέ καί προέδραμεν 
ώς ο περιβόητος ούτος λάτρης καί νεοφανής μάρτυς τής πανυμνήτου καί ζωαρ- 
χικής τριάδος; τίς ουτω τήν έμφέρειαν τής του κυρίου καί θεού καί σωτήρος 
ημών Ιησού Χριστού έσεβάσθη σαρκός καί τοΐς όρθοΐς τών πατέρων έξηκολού- 
θησε δόγμασιν ώς ό θεοφιλής ούτος καί τήν φρένα πεφωτισμένος άνήρ; ήττάται 
σφόδρα, άγαπητοί, καί τών άγαν θεωρητικών καί σαφώς είδότων έγκωμιάζειν 
μή τι γε τής ήμετερας ίσχνοεπείας ό λόγος πρός διήγησιν τών ένθέων κατορ- 
θωμάτων τού τής άληθείας άγων ιστού, εις τοσούτον γάρ άρετής ύψος τοΐς θεο- 
σεβέσιν έκρίθη ό ένδοξος έληλακέναι Κάλλιστος ώς καί εις πατριαρχικήν τιμήν 
παρά τών ευ είδότων διακρίνειν τά πράγματα έπί καιρού έκλογής ψηφίζεσθα:. 
άλλ’ ού γάρ έμελλε|ταύτα οΐσειν ό φθόνος καί ό τού φθόνου πεφηνώς παραίτιος 
Βελίαρ ούδέ στέγειν έπί πολύ ταΐς τού δικαίου άρεταΐς καί εύπραγίαις πληττό- 
μενος, άλλ’ ον τρόπον τον Σαούλ κατά τού θείου πάλαι Δαβίδ ή τούς Βαβυλω- 
νίους κατά τού διορατικωτάτου τών προφητών Δανιήλ πρός θάνατον έπήγειρεν, 
3 — 6 μνησθητι — σου] Psalm. 88(89), 51 sq. 6 sq. ή — παντο'ς] cf. Psalm. 73(74), 23. 
17 sq. ούκ — 3εοΰ] Matth. 4, 4. 22 προετίβησεν ilelcndnm? τής] τά τής? 24 λάτρις? 
Cod. 2 πει3ώ 7 δια 12 ποτέ 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
