τού θανάτου άφυκτον άπειλούντες πή δε ταΤς των άμυθήτων δωρεών φενακί- 
ζοντες ύποσ/έσεσιν. είς ούν του /ορού των άγιων λιποτακτήσας καί τόν νυν 
άγαπήσας αιώνα κατά τόν Δημάν, ω/ετο την πρός τον αιώνιον θάνατον κατα- 
σύρουσαν άτραπόν, ον φασί την τών αγίων εικόνων αί'ρεσιν ά/ρι τότε νοσεϊν ου 
τό άδιόρθωτον της γνώμης είδώς ό τάς καροίας ερευνών αλάθητος οφθαλμός 
άδόκιμον έκρινε του μαρτυρικού σταδίου, άλλ’ ώς είδεν ό πανευκλεής Κάλλιστος 
εκείνον άτε ζιζάνιον τής θείας Χρίστου ομολογίας όντα τε καί άποσκυβαλισθέντα, 
ίο). 310 V. περιβλεψάμενος || ώδε καί ώδε, θεωρεί τινα τών Οπό την έξουσίαν αυτού τελούν- 
των ποτέ δρουγγάριον τη στρατεία έφεπόμενον καί κλαίοντα ού μικρώς την 
αυτου στέρησιν. ον προσκαλεσάμενος * δεύρο’ φησίν 'άγαπητέ, καί ώς έγένου δι’ 
έμου γνώριμος τω προσκαίρω βασιλεί, ούτω σε ποιήσου καί τω αίωνίω στρατευ- 
θήναι δεσπότϊ).’ εκείνος δέ, ώς ήκουσε μόνον τής φωνής του κυρίου αύτου, πα- 
ραυτίκα τε ύπήκουσεν, ό του θεού άνθρωπος, καί τό λείπον τω άριθμω τών δυο 
καί τεσσαράκοντα Χρίστου μαρτύρων τή έαυτού έπεισαγωγή περιφανώς άνεπλή- 
ρωσε μιμησάμενος τόν επί τών αγίων τεσσαράκοντα Χριστού άθλοφόρων θεοφιλή 
καπικλάριον. καί ουτω πάλιν ό ιερός αύτών τής χορείας άριθμός πλήρης ήν, 
σύμβολον φέρων τών τε τής αγίας καί πάναγνου τεσσαρακοστής, καθ’ ήν έτε- 
λειώθησαν, φωτοφόρων ημερών καί τών έν αύταΐς δύο δ C εύπραξίας καθαιρομέ- 
νων φύσεων, δείται γάρ άεί ή δυάς αύτη τής τεσσαρακοντάδος πρός έκπλυσιν 
τών προστριβομένων αύτή αμαρτίας ρύπων ούδείς γάρ, φησιν ώς τά λόγια, κα- 
θαρός άπό ρύπου, ούδ’ αν μία ήμερα ή ζωή αύτου. 
τοιγαρούν οί άγιοι άκούσαντες τούς άγγελθέντας αύτοΐς λόγους καί τού- 
τους ώς άτε λήρ<ον> άληθώς λογισάμενοι είπον πρός τούς Αγαρηνών μεγιστάνας' 
'συντόμως άκούσατε οί τά άθέμιτα ήμίν καί δυσσεβή κομίζοντες λόγια, ούκ 
άρνούμεθα τήν είς τόν κύριον ημών Ίησούν Χριστόν πίστιν πώποτε' μή γένοιτο. 
καν πλείους ών είπατε προτείνητε ήμίν φιλοτιμίας καν τουναντίον πάλιν διαφό- 
ροις στρεβλωτηρίων όργάνοις τιμωρήσησθε ημάς, ούκ αν όλως ίσχύσητε άπο- 
στήσαι τής έλπίδος καί τής πίστεως ημών, είς ήν έγεννήθημεν καί ήν ένε- 
fol. 311 δυσά||μεθα διά λουτρού παλιγγενεσίας, ήν καί συνέκδημον έχειν εύ/όμεθα έν τφ 
διαβαίνειν ήμάς τά πνευματικά τής πονηριάς καί τόν άρ/οντα τού άέρος τού 
νύν ένεργούντος είς υμάς' έπεί καί γέγραπται παρά τω κορυφαίω τής πίστεως 
ημών* 'τις ήμάς χωρίσει άπό τής άγάπης τού Χριστού; θλίψις ή στενοχώρια ή 
διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μά/αιρα; ’ δι’ ό καί ημείς θαρρούντες 
λέγομεν συν αύτω' 'πεπείσμεθα, ώς ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε ένεστώτα ούτε 
2 sq. τόν — Δημαν] cf. 2 Tim. 4, 10. 4 τήν] τήν κατά? 20 sq. ούδείς — αύτου] cf. 
lob. 14, 4 sq. 29 διά — παλιγγενεσίας] Tit. 3, 3. 30 τά — πονηριάς] Epb. 6, 12. 
30 sq. τόν - ένεργούντος] cf. Eph. 2, 2. 32 sq. τις— μάχαιρα] Rom. 8, 35. 34 — 35,2 πε- 
πείσμεθα — ημών] cf. Rom. 8, 38 sq. 
2 Cod. ύποσ/έσιν λειποτακτήσας 8 τινά 16 χορίας 23 άτε λήρ ία 
fine versus 30 του ερος 32 θλίψις 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
