II. Il И К ИТИ ICI. 
1 46 
άπολώλεκε. 396, 50: τούτο γάρ έστι μάλιστα, τούτο έστιν δ. 276, 40: 
ούτοι γάρ ήμΐν, ούτοι οι. 280, 19: τούτο δή, τούτο όπερ. Theophyl. 
Simoc. liist. ρ. 166, 7: ταΰτα δή ταΰτα. 180, 12: ούτοι δή ούτοι. 
205, 19: τούτο δή τούτο. 302, 6: ούτος δή ούτος. 255, 6: ταΰτα 
δήπου ταΰτα. 161, 26: ταΰτα γοΰν ταΰτα. Theodor us vit. s. Theo- 
dosii p. 5, 5 Usen.: ούτω γάρ, ούτω. ρ. 68, 6: αυτή γάρ, αυτή, vita 
s. Georgii Amastr. (изд. Васильевен.) с. 3 ρ. 5, 10 sq.: Ούτοι δή ούτοι. 
с. 36 ρ. 58, 2: τούτο δή τούτο. Чрезвычайно пристрастенъ къ этой разно- 
видности риторическаго удвоеніи Eustatliius de Hysmines et Hysmi- 
uiae am.; y него мы встрѣчаемъ ταΰτα δή ταΰτα ρ. 6, 14 Hilb. 142, 3. 
164, 1. 173, 6. ούτω τοίνυν ούτω 145, 1. ταύτη δή ταύτη 154, 10. τούτω 
δή τούτω 185, 2. — Формы повелительнаго (cp. Demosth. 28, 20: 
βοηθήσατε ούν ήμΐν, βοηθήσατε) удвояютъ, какъ Himer ρ. 64, 4: διό δότε 
μοι, δότε. 79, 27: ΐτε ΐτε Μοΰσαι. Themist. ρ. 91, 28 Dind.: δεύρο ΐτε, ώ 
μακάριοι, δεύρο ϊ'τε, такъ и loh. Chrysost. ρ. 4, 51: έπίσ/ες, έφην, έπίσ/ες. 
Cp. Theophyl. Simoc. hist. ρ. 55, 9: άγε δή, άγε. 120, 26: φέρε δή, φέρε. 
Concilii Nicaeni II-i actiones (Mausi XIII) col. 462 В: ιδού γάρ ιδού. — 
Съ тѣми сочетаніями, которыя даютъ Demosth. 45,80: πονηρός- -πονηρός 
ούτος άνωθεν. 18, 242: πονηρόν -- πονηρόν ό συκοφάντης и, напр., Himer, 
ρ. 78, 29: καλόν μεν γάρ, καλόν, можно сопоставить тѣ, которыя употре- 
бляетъ loh. Chrysost. ρ. 281, 6: δεινόν γάρ άληθώς, δεινόν. 423, 21. 
486, 15: άμή/ανον γάρ, άμή/ανον. — Не слишкомъ велика разница между 
Demosth. 19, 224: δέδοικα δέδοικα, и loh. Chrysost. p. 483, 43: ήπειγε 
γάρ, ήπειγεν, между Demosth. 3, 33: ίσως αν ίσως и act. s. Theognii 
(An. Boll. X) c. 10 p. 89, 13: όντως γάρ, όντως. — Не удалось мнѣ пока 
найти античныхъ аналогій для Greg. Naz. or. theol. 1 (PG. 36) c. 3 
col. 13 C: ού παντός, ώ ούτοι, τό περί θεοΰ φιλοσοφεΤν, ού παντός. loh. 
Chrysost. 197,46 и 547,48: ούδέν γάρ, ούδέν. 547, 33: ούδέν γάρ ούτως, 
ούδέν. 547, 24: ούδεις γάρ ούτως, ούδεις. 217, 28 и 463, 54: πόθεν ούν, 
εΐπέ μοι, πόθεν. 572, 4: ένι γάρ, ένι. — Соотвѣтственно смыслу Фигуры 
обыкновенно она и у византійцевъ является въ началѣ Фразы. Отступленія 
отъ этого ' правила чаще всего встрѣчаются у Ѳеофилакта Симокатты. 
Вообще, и этой риторической прикрасой едва ли какой-нибудь другой пи- 
сатель такъ много злоупотреблялъ. Число примѣровъ Фигуры еще больше 
у Іоанна Златоуста. Но у него гармонія Формы и содержанія истинно 
классическая: языкомъ чувства говоритъ у пего живое чувство, а не 
школьническая подражательность. У другихъ византійцевъ нерѣдко, а у 
Ѳеофилакта особепно часто и особенно сильно риторическія удвоенія на- 
доѣдаютъ своей неумѣстностью. — 18 , 26 κύριος δώσει ρήμα τοΐς εύαγγε- 
Λιζομένοις δύναμιν πολλήν] Cm. Psalm. 67 (68), 12: κύριος δώσει ρήμα τοΐς 
