012 
В. К. ЕРНШТЕДТЪ 
στίαν, διά παραπλήσιον πλημμέλημα 
μαστιζόμενον, τα πεινούμενον Οπό των 
5 ήττο|μένων έχθρών καί καθ’ ών αύτός 
έτροπαιοφόρει έλασσούμενον, πίπτοντα, 
Οίολλυμενον. πολλάκις ύμΐν ύπετιθέμην" 
φυλάξασθε, διορθώθητε, έπιστράφητε, μή 
άναμείνητε στιλβωθήναι τήν ρομφαίαν * 
το τόξον έντείνεται* μή τήν μακροθυ- 
10 μίαν αφορμήν καταφρονήσεως | λάβετε, 
μή κατά τής χρηστότητος πονηρεύησθε. 
άλλα πώς υμών τάς καρδίας ήδη φλεγ- 
μαινούσας έπιξέσω; ή κρεΤττον νυν άλγυ- 
νομένους έπιπλήξαι ή έκεΐθεν άνεπιτιμή- 
τους δίψας ύφέξοντας παραπέμψαι, καί 
τήν παρούσαν συμφοράν του πρός υμάς 
έλέγχου συνεργόν προσλαβείν ή διευλα- 
βηθέντα το πάθος, άνεξέλεγκτον κατα- 
15 λιπεΐν το | άπειθήσαν καί ήμαρτηκός. τί 
ουν ένουθετήσαμεν ; ήπειλήσαμεν θεόν 
λέγοντες* ό θεός ήμών ζηλωτής· μακρό- 
θυμος, άλλ’ έάν όργισθή, τίς ύποστή- 
σεται; ταυτα ελεγον άλλ’ ώς έ'οικεν εις 
πυρ έξαινον τούτο γάρ μοι τό νυν είναι, 
ώς εί'θε μή ώφελεν, παροιμιάσασθαι καί- 
ριον ού γάρ έπεστράφητε ούδ’ έμετε- 
20 νοήσατε, άλλ’ έβαρύνατε τά ώτα του μή 
είσακούειν λόγον κυρίου, διατουτο έξε- 
χύθη έφ’ ημάς ό θυμός αύτου καί έγρη- 
γόρησεν έν ταΤς άμαρτίαις ήμών καί τό 
πρόσωπον αΰτου έστήριξεν έφ’ ημάς, 
«οί'μοι οτι έμακρύνθη ή παροικία μου», 
καί μή μακράς οΰσης μετά του ψαλμω- 
δου βοήσομαι Δαυίδ, έμακρύνθη* ότι ούκ 
είσηκούσθην παρακαλών, ότι νέφος βαρ- 
25 βάρων ] όρά τοΐς πταίσμασι καταξηραν- 
208 θεΐσαν τήν πόλιν ήμών τοΤς αί'μασιν|έπι- 
80 κλώζοντας . 1 1 οί'μοι ότι έπι τούτοις έφυλατ- 
τόμην τοΐς κακοΐς εγώ, ότι έγενήθημεν 
όνειδος τοΐς γείτοσ(ϊ) ήμών μυκτηρισμός 
καί χλευασμός τοΐς κύκλω ήμών. ότι 
άλλ’ ού διωρθώθητε, ούδέ 
έπεστράφητε, στιλβωθήναι άναμείναντες 
του θεού τήν ρομφαίαν, του καί τά τό- 
ξον έντείνοντος, 
πονηρευόμενοι 
κατά τής θείας χρηστότητος. 
τί 
ούν ένουθετήσαμεν, ήπειλήσαμεν λέγον- 
τες, ό θ(εό)ς ήμών ζηλωτής, άλλ’ έάν 
όργισθή, τίς ύποστήσεται, ταυτα ελεγον, 
άλλ’ ώς έοικεν, εις πυρ έξαινον. 
διά τούτο έξε- 
χύθη έφ’ ήμάς ό θυμός αύτοΰ, 
καί τό 
πρόσωπον αύτου έστήριξεν έφ’ ήμάς. 
οί'μοι ότι έμακρύνθη ή παροικία μου, καί 
μή μακράς οϋσης, μετά του ψαλμωδου 
βοήσομαι δαυίδ, έμακρύνθη, 
ότι νέφος βαρ- 
βάρων όρά τοΐς πταίσμασι καταξηραν- 
θεΐσαν τήν πόλιν ήμών τοΐς αίμασιν έπι- 
κλύζοντας, οί'μοι, ότι έγενήθημεν όνειδος 
τοΐς γείτοσιν ήμών μυκτηρισμός, καί 
χλευασμός τοΐς κύκλω *) ήμών, 
1) Sic. 
