020 
В. К. ЕРНШТЕДТЪ, 
ποιήσαι αύτοΐς· τολοιπάν αγαπητοί 
προς την μ(ητέ)ρα του λόγου την μόνην 
5 ήμών I έλπίδα και καταφυγήν καιρός 
έφέστηκε προσδραμεΐν. ταύτη βοήσωμεν 
ποτνιώμενοι. σώσον πόλιν σήν ο>ς οίδας 
ώ δέσποινα, ταύτην πρός τόν υιόν αυτής 
καί θ(εό)ν ήμών μεσίτ(ϊν) στησώμεθα, καί 
των διομολογηθέντων ήμΐν μάρτυρα καί 
έγγϋιτήν ποιησώμεθα, καί τάς ήμετέρας 
αιτήσεις διαπορθμευουσαν, καί τήν παρά 
ίο του τεχθέν|τος έξ αυτής φιλαν(θρωπί)αν 
έπομβ ρίζουσαν, καί τό νέφος των έχθρών 
διασκεδάζουσαν, καί τάς τής σ(ωτη)ρίας 
ήμΐν αυγάς άναλάμπουσαν . ής ταΐς πρε- 
σβείαις τής παρούσης μεν ρυσθείημεν 
οργής, ρυσθείημεν δε καί τής μελούσης 
καί άτελευτήτου κατακρίσεως, εν χ(ρι- 
στ)ω ί(ησο)υ τω κ(υρί)ω ήμών, ω πρέπει 
15 δόξα καί ευχαριστία καί προσ|κύνησις 
άμα τω π(ατρ)ί καί τω άγί(ω) πν(εύματ)ι, 
νυν καί αεί καί 'εις τους αιώνας τών 
αιώνων, άμήν. 
& Του αύτου άγιωτάτου φωτιου 
αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπό- 
λεως νέας ρώμης, ομιλία δεύτερα 
εις τήν έφοδον τών ρούς. 
, 1G Οίδα μέν ώς άπαντες συνεπίστασθε 
όσοι τε δεινοί συνιδεΐν άποστροφήν πρός 
άν(θρώπ)ους θ(εο)υ, όσοι τε άμαθέστερόν 
πως περί τά του κ(υρίο)υ διάκεισθε κρί- 
87 ματα, πάντας δ’ ούν όμως||συνιέναι καί 
κατανοήσαι λογίζομαι τήν έπενεχθεΐσαν 
τολοιπόν άγαπητοί 
πρός τήν μητέρα του λόγου, τήν μόνην 
ήμών έλπίδα, καί καταφυγήν καιρός 
έφέστηκε προςδραμείν, ταύτη βοήσωμεν 
ποτνιώμενοι, σώσον πόλιν σήν, ώς οίδας, 
ώ δέσποινα, ταύτην πρός τόν υιόν αυτής, 
καί θ(εόν) ήμών, μεσίτϊν *) στησόμεθα, 
τήν καί 
τάς ήμετέρας 
αιτήσεις διαπορθμεύουσαν, καί τήν παρά 
του τεχθέντος έξ αύτής φιλανθρωπίαν 
επομβρίζουσαν 1 2 ), καί τό νέφος τών έ/θρών 
διασκεδάζουσαν, καί τάς τής σωτηρίας 
ήμΐν αύγάς άναλάμπουσαν. ήςταΐς 3 ) πρε- 
σβείαις τής παρούσης μεν ρυσθείημεν 
οργής, ρυσθείημεν 2 )δέ καί τής μελλούσης, 
καί άτελευτήτου κατακρίσεως εν χ(ρι- 
στ)ω ί(ησο)υ τω κ(υρί)ω ήμών: 
Του αύτου άγιωτάτου φωτιου, 
αρχιεπισκόπου Κωνσταν(τινουπό)- 
λεως, νέας ριυμης, ομιλία δευτέρα 
εις τήν έφοδον τών ρώς, ής ή άρχή 
τοιαυτη* 
Οίδα μέν άπαντες συνεπίστασθε, 
όσοι τε δεινοί συνιδεΐν άποστροφήν πρός 
άν(θρώπ)ους θεού, όσοι τε άμαθέστερόν 
πως περί τά του κυρίου διάκεισθε κρί- 
ματα. 
λογίζομαι φησί, τήν έπενεχθεΐσαν 
1) Сперва было: μεσίτην. 
2) Sic. 
3) ταΤ; надъ строкою. 
