026 
В. В. ЕІ'НШТЕДТЪ, 
καί σκυθρωπάζων δι 1 όλου του βίου, καί 
πρός δυσμάς αύτάς άφικόμενος πορεύε- 
ι)! ται. όπως άπαντα || τότε συνεκέ/υτο, καί 
πώς ή πόλις μικρού δέω φάναι δοριάλω- 
τος έγεγένητο. έν ω γάρ ράδιον μεν τό 
15 άλώναι,|άπορον δε τοϊς ένοικούσι τό ύπερ- 
ασπίσαι, έν εξουσία δηλονότι των άντι- 
πάλων τό παθεΐν ταύτην, ή μή παθεΐν 
έκειτο. έν ω δέ ή της πόλεως σ(ωτη)ρία 
τοΐς των πολεμίων ήρτητο δακτύλοις, 
καί τη τούτων εύμενεία ή ταύτης διε- 
μετρειτο στάσις, παραβρα/ύ φημί δια- 
φέρει ν μάλλον δέ πολύ χαλεπώτερον 
. 20 είναι τό μήπω πεσεΐν τήν|πόλιν του πά- 
λαι πεσεΤν. τό μέν γάρ ίσως τω τά/ει 
του πάθους, άδηλον αν πάρει/ ε της μή 
παραυτίκα άλώσεως την αιτίαν, τό δέ 
τω μήκει του χρόνου, καί την των άντι- 
πάλιον έπαίρειν φιλαν(θρωπ)ίαν, ώς τη 
έκείνων ουπω συγκατενε/θείσης εύ- 
σπλαγχνία καί τω πάθει συνάπτον την 
άπό τής συμπαθίας άδοξίαν άλγεινοτέραν 
25 ποιείται |τήν συναίσθησιν τής αιχμαλω- 
σίας. άρα μέμνησθε του κλόνου καί των 
δακρύων καί των όλολυγμών, εις ά τότε 
221 ή πόλις πάσα συν ( άπογνώσει τελευταία 
κατεφέρετο’ ί'στε την νύκτα εκείνην την 
ζοφώδη καί φοβέραν ότε συμπάντων 
ήμών ό του βίου κύκλος τω του ήλιου 
κύκλο.» συγκατεδύετο, καί τό τής ζωής 
ήμών φέγγος εις τό βαθύ του θανάτου 
σκότος έβυθίζετο; ί'στε την ώραν έκείνην 
5 την άφόρητον καί πίκραν, ότε κατέπλεον 
ύμΐν αί βαρβαρικαί νήες, ωμόν τι καί 
άγριον καί φονικόν άποπνέουσαι; οτε ή 
θάλασσα γαληνιώσα καί άτρεμίζουσα τά 
νώτα έξήπλωτο. αύταΐς μέν τόν πλουν 
ήδύ καί καταθύμιον παρεχόμενα, τά 
δέ τού πολέμου κύματα καθ’ ήμών έπε- 
κύμαινεν άγριαίνουσα ; οτε τήν πόλιν 
άρα μέμνησθε του κλόνου, καί τών 
δακρύων, καί τών όλολυγμών, εις ά τότε 
ή πόλις πάσα συν άπογνώσει τελευταία 
κατεφέρετο 1 
ί'στε τήν ώραν έκείνην 
τήν άφόρητον, καί πίκραν, ότε κατέπλεον 
ύμΐν αί βαρβαρικαί νήες, ώμον τι καί 
άγριον, καί φονικόν άποπνέουσαι; οτε ή 
θάλασσα γαληνιώσα, καί άτρεμίζουσα 
τά νώτα έξήπλωτο, αύταΐς μέν τόν 
πλουν ήδύν, καί καταθύμιον παρεχό- 
μενα, τά δέ τού πολέμου κύματα καθ’ 
ήμών έπεκύμαινεν άγριαίνουσα. 
