030 
В. К. ЕРНШТЕДТЪ, 
εύσπλ αγ/νίαν έπί ραθυμίαν παράκλησιν 
ήγησώμεθα. μη δέ της άπωλείας πύλην 
2 Γ) την άρ/ήν της σ(ωτη)ρίας έαυτοΐς | άναπε- 
τάσωμεν. μη δέ καταμαλακισθώμεν έν 
τω έλέει αύτού, ί'να μη τά έσ/ατα των 
πρώτων '/είρω γένηται καί την κατά 
ίουδαίων άράν έαυτοΐς έφελκυσώμεθα. 
ούαί έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης 
αμαρτιών, τί έτι πληγήτε προστιθέντες 
224 ανομίαν ήσαίου λέγον|τος, καί ούκ έστ(ϊ) 
μάλαγμα έπιθεΐναι, ούτε έλαιον, ούτε 
καταδέσμους. μη ούν τηλικούντων κα- 
κών υπευθύνους εαυτούς παρασκευάσω- 
μεν αγαπητοί, μη δέ τών συνθηκών έπι- 
λήσμονες γενώμεθα, άς ί>(ε)ώ συνετιθέ- 
μεθα, δτε τήν φοβεράν εκείνην απειλήν 
5 κατά πρό|σωπον ημών στηριζομένην 
έβλέπομεν. ίστε γάρ ί'στε πάντως ύπό 
τής οικείας έκαστος άναδιδασκόμενος 
συνειδήσεως, ώς κατ’ έκείνου καιρού ό 
μέν άδικόν τι δεδρακώς, μηκέτι πράσσειν 
τούτο θ(ε)ώ συνετίθετο, ό δέ πορνεία τό 
σώμα προδεδωκώς, μίσει τού πάθους τήν 
τής σωφροσύνης ομολογίαν έκουσιαζομε- 
10 νος έπεδείκνυτο. καί δή καί ό|μέθαιςσ/ο- 
λάζων ένηφεν, καί νήφειν ύπισχνεΐτο τό 
έπίλοιπον άλλος σκληράν έχων τήν καρ- 
διάν καί άφιλάν(θρωπ)ον, δλος τής έλεη- 
95 μοσύνης έγίνετο, ||τόν παρά θ(εο)ύ έλεον 
εις αρραβώνα τής πρός τούς πλησίον 
ελεημοσύνης έϊςαιτούμενος. καί ό φίλοις 
μέν βάσκανος, διαπολιτευομένοις δέ όλε- 
θρος, καί δούλοις μέν δήμιος, έλευθέροις 
15 δέ τύραννος, |θρήνοις καί κοπετοΐς συνε- 
χόμενος, τό τών ήθών έζημέρου καί μετ- 
εσκεύαζε τό άγριον, ταπεινούς ήν ίδεΐν 
τούς ϋψαύχενας, καί τούς τρυφητάς, νη- 
στευτάς. καί οίς γέλως διά βίου καί 
παίγνια, δακρύων ρείθροις αί παρειαί 
κατεπλύνοντο. οίς δ’ έπί χρημάτων κτή- 
μή ούν 
τών συνθηκών έπι- 
λήσμονες γενώμεθα, άς θεω συνετιθέ- 
μεθα, δτε τήν φοβέραν εκείνην απειλήν 
κατά πρόσωπον ήμών στηριζομένην 
έβλέπομεν. 
