032 
R. К. ЕРНШТЕДТЪ, 
νοντα δείξωμεν τοΐς έργοις ημών έπι- 
στραφήτω έκαστος άπό των έργων αύτοΰ 
των πονηρών έξ όλης της καρδίοςς αύτοΰ, 
έπισταθμώμενος καί διερευνώμενος εαυ- 
τόν τί των είργασμένων αύτώ λυπεΐν 
20 ούτως οϊδε ί>(εό)ν, ώς τοσαύ|την έπι- 
σπάσθαι τήν οργήν, τί τοσαύτην έχει τής 
μοχθηρίας τήν υπερβολήν, ώς τηλικαύ- 
την κινεΐν απειλήν, έπί τίσι των πράξεων 
άνήφθη έφ’ ημάς ο θυμός αύτοΰ, καί 
ποΐαι τής φιλαν(θρωπ)ίας αύτοΰ τήν νε- 
φέλην ήμΐν έπισκιάσασαι συγκατειργά- 
σαντο. πόθεν έπηνέχθη ή ποινή, καί πώς 
άνεστάλη ή πληγή, πόθεν έτραυματί- 
25 σθημεν, |καί τίσι μοτωθέντες ίατρεύθημεν 
αν γάρ ταΰτα ζητώμεν, καί ούτ ω πολυ- 
πραγμονώμεν έαυτούς , καί μελέτην 
ταΰτα ποιώμεθα, οίδα οτι έπί πλέον τόν 
έλεον αύτοΰ έπιδαψιλεύσοιτο κ(ύριο)ς. 
22G εγγύς γάρ | πασι τοΤς έπικαλουμένοις 
αύτόν έν αλήθεια καί θέλημα τών φο- 
βουμένων αύτάν ποιήσει, καί τής δεή- 
σεως αύτών είσακουσεται , καί σώσει 
αυτούς, καί υπερασπιστής έστ(ϊ) πάντων 
τών έλπιζόντων επ’ αύτόν. έάν δε τοΐς 
έμπροσθεν ήμών άμαρτήμασ(ϊ), ο μή 
5 γένηται,|προστηκώμεθα, μή δέ γάρ μήδ’ 
είή τις έν ύμΐν ούτως ανάλγητος καί 
αδιόρθωτος, ώς άλογήσαι τοσαύτης καί 
τηλικαύτης θεηλάτου άγανακτήσεως. αν 
οΰν τούτο ις αύτοΐς έμμολυνώμεθα πά- 
θεσ(ϊ), καί τω βορβόρω τών ηδονών ίλυ- 
σπώμεθα, καί μή τή έπιμονή τής μετά- 
νοιας τα φθάσαντα έξιλασώμεθα, μή δέ 
10 φυλακήν τοΰ μέλλοντος βίου|τών λυπη- 
ρών τά παρωχηκότα ποιησώμεθα, φεΰ, 
εις οιον πάλιν έαυτούς έπιρρίπτομεν 
όλεθρον, οίών συμφορών άνορύσσομεν 
βόθυνον. ήλίκων κακών χειμώνα καθ’ 
εαυτών άγριαίνοντες έπεγειρομεν. έάν|| 
