10 
В. К. ЕРНШТЕДТЪ, 
νοίας τά. όμματα πηρωθείς, έν μακρά. πλάν·/], καί άπάτν], καί ζόφω βαθεί 
τον αυτού βίον κατατριβές μήτε τού φωτός αισθανόμενος, μήτε έν οίς πο- 
ρεύεται έπιστάμενος. ένθέντοι ή καί τής αγάπης, τής πάντα συνδεούσης, καί 
άλληλουχούσης, καί τεμνομένης * 2 ) τής ήμών πολιτείας, πάσα μέν αρετή, 
καί τάξις, καί παν αγαθόν 3 ) συνδιασπώμενον παραπόλλυται, κακία δε καί 
φθορά, καί άταξία, καί σύγχυσις 4 ) άντεισάγεται. καί ολως ούδέν των κα- 
λών, άνευ αγάπης εις τέλος εύχρηστου συμπεραίνεται, ούδέ γάρ ούδ’ ή 
των χαρισμάτων κτήσις , /ωρίς αγάπης ωφέλιμος, δοκει σοι τόλμης είναι 
τά ρηθέντα; ή του πν(εύμ.ατο)ς σάλπιγξ ό μέγας παΰλος ταύτα μοι συνη- 
χεΐ, καί συμφθέγγεται, διόπερ αυτού άκούειν σαλπέζοντος άξιον, εάν πα- 
ραδώ τό σώμα μου, ί'να καυθή, άγάπην δε μή έχω, ούθέν ωφελούμαι, 
είδες οποίαν φρικώδη καί φοβέραν άφήκε φωνήν . τί λέγεις παύλε ; τό 
σώμα σου πυρί παρέχων υπέρ χ(ριστο)ύ καυθήναι, ούδέν ολως όφελος 
ευρίσκεις, άλλά μάτην ταύτα πάντα καί έπιβλαβώς, τά μέν έχων, τα δέ 
πόνών, καί πάσχων υπομένεις; ναι φησίν, άν μή πάρεστιν αγάπη, οι’ ής 
τά λοιπά, καταρτίζεται, καί συντελειοΰται, ούδέν ούδενί τών είρημένων έκα- 
στον παρέχεται κέρδος, αλλά καί πρός βλαβερόν τω κεχρημ-ένω καταστρέ- 
φει τέλος, διόπερ άγαπητοί έπιμελώς τής αγάπης έχόμεθα 5 6 ) πηγή γάρ αυτή 
καθέστηκεν, έμφραττομένης δέ ταύτης, ci εξ αύτής ά.πορρέοντες άναξηραί- 
f. 462 νοντας ποταμοί, μακροθυμία , χρηστότης άοργησία, υπομονή. | ότι δέ 
ταύτα βρύει °) τά νάματα, πάλιν αύτού τού θεσπεσίου παύλου ήχούντος έπά- 
κουσον, ή αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, πάντα στέγες πάντα πιστεύει, 
πάντα έλπιζες πάντα υπομένει, ή αγάπη ούδέποτε εκπίπτει . άγαπώμεν 
τοίνυν άλλήλους , ί'να τών παρά θεού δεδομένων ήμϊν χαρισμάτων συντη- 
ρήσωμεν τήν κτήσιν, ί’να τών άρετών τήν χάριν μή άχρειώσωμεν, ί'να 
τέκνα θεού καί γενέσθαι , καί κληθήναι καταξιωθώμεν , ί'να τής έπουρανίου 
βασιλείας κληρονόμοι γενώμεθα. ένταύθα στήσας τόν λόγον έπί τούς στα- 
σιαστάς τής έκκλησίας μεταβαίνει , ούτως έπιβοών, άλλά μοι δεύρο καί συ 
τήμερον , οστις άν ή, ό διασπάν έπιχεΓρών τό χριστού ποίμνιον , μάλλον 
δέ εαυτόν διχάζων χριστού, καί τής σής μητρός άποσκιρτών καν μ.ή βούλτ] 
τής έκκλησίας , δεύρο μοι τής παύλου συμβουλής , καί παραινέσεως , μάλ- 
λον δέ τής άποφάσε (υς πάλιν άκουσον, τρανώς διαμαρτυρουμένου 3 ), καί λέ- 
γοντας, έάν έχω πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, ούδέν ώφελουμαι , ταύτα 
σε φοβή 7 ) καί ταράττες καί πρός τήν σήν δειλίαν άναπείθει σωτηρίαν, έγώ 
1) T. e. ένθεν τοι — έ'νθεν τοι. 
2) Смыслъ возстановляется всего проще, если читать έκτεμνομένης вм. και τεμνομέ- 
νης. Въ Аѳоноиверскомъ кодексѣ однако, судя по изданію Аристархи, вмѣсто καί τεμνο- 
μένης τής ήμών πολιτείας написано: τής ήμών περιτεμνομενης πολιτείας. 
3) Sic. 4) σύγχυσις] οι поправка вмѣсто: . ς . 
5) Читай: έχωμεθα. 
6) βρύει] β поправка. 
7) = φοβεΤ. Такъ-же и Аѳоноиверская рсь. 
