32 
В. К. ЕРНШТЕДТЪ , 
12 Του αύτοϋ άγιωτάτου φορτίου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεοις, 
ό [χίλια, λεχθεΐσα έν τω άμβωνι της άγιας σοφίας , τή παρασκευή 
της πρώτης έβδθ[χάδος των νηστειών ’). 
'Πκομεν ήμΐν 1 2 ) την προθεσμίαν προφθάσαντες , καί της οφειλής την κατα- 
βολήν προκαταθέσθαι σπουδάσαντες 
ήδε ή ομιλία λίαν ηθική ούσα οιατελεί καί σφοδρά γλαφυρωτάτη, επί δέ 
τήν γλώσσαν διίθύνει τον λόγον είπών, χρηστός έστίν ά του χριστού ζυ- 
γός, καί τό φορτίον αυτού έλαφρόν, τί γάρ κουφότερον γλώσσης κατέχειν, 
τί δέ χρηστότερου εύφημον στόμα φέρειν ; ού καμάτους ύπενεγκεΐν σε δεΐ, 
ού πηλω, καί πλινθεία δουλευσαι τό των αίγυπτίων κατά του ίσραήλ έπι- 
νόημα, ούδέν των έπιπόνων άλλο διαπράξασθαι, εΐσω μόνον όδόντων δεή- 
σει, τήν γλώσσαν συνέχειν έν τή φυσική παστάδι, ώς καλήν συντηρουμέ- 
νην νύμφην, έν ή διπλοΤς αυτήν ό τεχνίτης συνέστειλε περιβόλοις, καί τό 
ολισθηρόν αυτής, καί εύάλωτον άσφαλισάμενος, καί σέ τω τής δημιουργίας 
λόγω διδάσκων, μή προχείρως καταχρήσθαι ταύτη, μάλιστά 3 ) γε πρός 
τά μηδέν σοι προσήκοντα, ήνπερ 4 ) τούς θείους θεσμούς έκπληρούντι, καί 
τούς τής φύσεως μή ένυβρίζοντι όρους, ώς καλήν παρθένον, άλλά μηδέν 
πορνικόν καί νόθον άσμα φθεγγομένην, τω φυσικώ σε προσήκει φυλάττειν 
θαλάμω , μηδέν άσχημονοΰσαν όλως ταΐς λοιδορίαις του πέλας, μηδέ ταΐς 
συκοφαντίαις παραχωρεΐν έπιμοιχάσθαι, μοιχαλίς γάρ έστίν ώς άληθώς 
ήτις γε τήν πάνδημον 5 ) οίστρηλασίαν τής συκοφαντίας έταιρισαμένη, 
τόν οίκεΐον έξορχουμένη κόσμον ούκ αίσχύνεται . φησί δέ τις τών 
θεοφορουμένων, καί εις άδελφούς κυρίου προορισθείς άναγράφεσθαι, ώς ή 
γλώσσα, καίτοι μικρόν μέλος ούσα, έστί σπιλούσα όλον τό σώμα, καί φλο- 
γίζουσα τόν τροχόν τής γενέσεως, θηρίων δέ καί ερπετών χαλεπωτέραν 
αύτής άποφαίνεται τήν κακίαν, έπειδάν άχαλιναγώγητον αύτής τήν ρύμην 
ό νους καταλίπη, μηδέ θέλη πείθεσθαι ταΐς έκείνου έννοίαις . ναι φησίν, 
άλλά καί λοίδορος έστίν ούτος, καταλαλιαΐς τε χαίρων, καί άξιος πίπτειν 
ύπά νέμεσιν. τί δέ σύ περί έκείνου τούτο λέγων ού λοιδορείς, καί λάφυρον 
γίνη καταλαλιάς· μή παραζήλου έν πονηρευομένοις, μηδέ ζήλου τοΐς ποι- 
ουσι τήν άνομίαν, μήδέ γλώσση νικάν τήν γλώσσαν βουλήθητι, πυρί γάρ 
τό πυρ ού σβέννυται, ούδέ τό κακόν κακω θεραπεύεται, μή δέχου τοίνυν 
τάς διαβολάς, έαυτόν γάρ μάλλον ή έκεΐνον διαβάλλειν, ό τής αλήθειας 
παρέστησε λόγος . αν ούν είη τις τοιουτος, έν ήμΐν δέ ούδέ έστι, μήδέ 
γένηται, ού γάρ ούτως οίμαι δυστυχής έγώ τοιούτων έπιστατεΐν ·θηρίων, 
1) Издана въ Έκκλησ. Άληθ,, έτος γ' (1882 — 3), стр. 667 — 669. 
2) Должно быть ύμΐν, но ήμΐν читается и въ Аѳоноиверской реи. 
3) μάλιστα] μ поправка (вм. κ?). 
4) Т. е. ήνπερ, какъ читается и въ Аѳоноиверской реи, хотя должно быть ήνπερ. 
5) Сперва было: πανδηλον. 
