ТЕКСТЪ I. 
59 
4 . Τούτων άκούταντες оі της πόλεως ούδέ καθεκτοί τό σύνολον ήσαν, άλλ’ 
αύτίκα πράς ύβρεις καί πληγάς έτράπησαν του δικαίου, κυνών δίκην καθυλακ- 
τουντες αύτου, καί διαριερίσασθαι τούτον ώρμησαν. δθεν ό αοίδιμος τόπον δους, 
ώς άν εί'ποι τις, τί] όργ·^ σπηλαίψ τινί Παρθενώνι κατονομαζομένω φέρων δι- 
5 δωσιν εαυτόν, πολλά δεόμενος υπέρ αυτών του Θεού, μή τοϊς δαίμοσιν έπίχαρμα 
τούς άνδρας γενέσθαι, άλλ’ ευδοκία τούτου καί προμηθεία πρός έπίγνωσιν της 
άληι'^είας έπανελθεϊν καί τον σωτήριον δέξασθαι λόγον σημειω^έντας αυτού τώ 
βαπτίσματι. ] τί ούν ό πάντα ποιων καί μετασκευάζων πρός τό συμφέρον Θεός, ί· 170 vJ’ 
ό μή θέλων τόν θάνατον τού αμαρτωλού, ώς τό έπιστρέψαι καί ζην αύτόν; 
1,0 5. Τινός υίόν των τής πόλεως πρώτων κάμπτει νόσου πληγή, καί ή πληγή . 
θάνατον αύτω προξενεί, θάπτεται τοιγαρούν ό νεανίσκος τής πόλεως έξω' πεν- 
θούσι τούτον οί τεκόντες παρακαθήμενοί’ όναρ αύτοΐς ό νεανίσκος έφίσταται τόν 
θρήνον άπρακτον καί κενόν είσηγούμενος είναι, «Ούδέ γάρ» φησιν «ούς σέβεσθε 
θεούς δυνατοί με τών'τάφων έλειοθερώσαι καί ζώντα τοΐς ποθούσιν ύμϊν παρα- 
15 στήσαι* λίθοι γάρ είσι καί ξύλα κωφά καί άναίσθητα, πρός άπώλειαν των άνθρώ- 
πων ύπό δαιμόνων έξευρημένα. τούτο γάρ Θεού τού ζώντός έστι μόνου, | ον ό f. 171 г.» 
καθ’ έκάστην ύφ’ υμών τυπτόμενός τε καί ύβριζόμενος κηρύττων ύμιν άπηνώς 
άπωθεϊται. όύτος ούν, εί γε προσιόντες αύτω προσπέσοιτε, ζώντά με προσευξά- 
μενος μόνον ύμΐν άποδω" δυνατός γάρ έστι τω τοιαύτα ποιεΐν». 
20 6. Ανήκε ταύτα θεασαμένους ό ύπνος, καί πρός άλλήλους τά όραθέντα 
κατά λεπτόν διηγούντο, καί έπεί συνεφώνει τούτοις τά τής όράσεως, τήν πόλιν 
τάγος καταλαμβάνουσι καί τοίς προσήκουσι τά όραθέντα καί^εξής διηγούνται' οί 
δέ τόν επίσκοπον έκζητήσαντες κάν τώ σπηλαίφ τούτον εύρόντες δέονται θερ- 
μώς καί τήν έγερσιν τού παιδός έξαιτοΰνται. ό δέ «Καί τίς είμι έγώ» λέγει, «ί'να 
25 τοιούτον έργον τελέσω; Θεού τούτο μόνου, άδελφοί, τού μεγάλου, | τού πάντα f. 171 г.’’ 
νεύματι μόνον τά καλά δυναμένου ποιεΤν* άλλ’ όμως είπερ αύτόν δέξασθαι τόν 
ύπ’ εμού καταγγελλόμενο ν ύμϊν βουληθήτε καί τούτον όμολογήσαι Θεόν πάν- 
των καί βασιλέα, ποιήσει τούτο δι’ έμού», μια γοΰν εκείνοι φωνή «Τόν υιόν 
ημών» είπον «ίδωμεν ζώντα, καί πάντα τά παρά σού λεγόμενα τό τά/ος ποιή- 
30 σομεν». 
7. τοίνυν μακάριος Βασιλεύς σύν ίερεύσι δυσί τόν τάφον άμα τοίς τώ 
νεκρώ προσήκουσι καταλαβών, έπιφερόμενος καί τά πρός τό βάπτισμα συντε- 
λούντα, τού λίθου διαρθέντος τίθησιν έπί τώ νεανίσκω τήν /είρα καί ώς επί 
ζώντι πάντα τά τής μυσταγωγίας ρήματα λέγει, τό ύδωρ αγιάζει καί καταχέει 
1. Άχούσαντες (Α rubro) ibid. πόλε(ως) 2. πρό(ς) 5. δαίμοσ(ιν) 6. ανδρ(ας) 
7. σριον 10. Τινός (τ rubro) ibid. alterum ή πληγή nescio an delcndum sit. 13. γάρ 
φη{(ϊΐν) οϋσ 15. άνών 16. γ(άρ) θΰ του ζώντος έςί μόν(ου) 17. ύφ’ ύμ(ών) 18. προ- 
σευξάμ(ενος) 19. άποδώ 20. Θεασαμενους (θ rubro) 24. 'Ο Ы ς' τίσ εΐμΐ (ο rubro) 
26. αύτ 31. Μαχαριος (μ rubro) 32. χαταλα3(ών) 33. τώι νεανίσκο τ(ήν) 
6. προς έπίγνωσιν cf. 1 Tim. 2,4. 9. ό μή θέλων χτλ. lescc. XVIII, 32. 
