ТЕКСТЪ I. 
61 
12. Χρόνος ούκ ολίγος παρηλθε, καί στέλλεταί τις έξ 'Ιεροσολύμων έπί- 
σκοπος Αιθέριος ονομα, δς μήπω τήν Χέρσωνα | καταλαβών έναντίων ανέμων 
πνοαΤς εν τινι νήσω Άλσος ώνομασμένγ] καί τοϊς μέρεσι του Δανάπρεως ποτα- 
μού προσκειμένΥ) καταίρει, έν yj δή καί vόσqJ ληφθείς ό μέγας Αιθέριος καί μέλ- 
5 λων ήδη τόν βιον άπομετρεΐν, «Κύριε ό Θεός μου», λέγει προσευχόμενος, «επειδή 
καί ανάξιον όντα τής πόλεως Χερσώνος επίσκοπον εύδόκησας προβληθήναι, αύτός 
μου καί τήν μνήμην έν ταύτ’^ τελεϊσθαι ποίησον, ώς άν δοξάζηταί Σου τό πα' 
νάγιον όνομα», καί ταυτα είπών παρέθετο τήν ψυχήν τω Κυρίφ. 
13. Περιστείλαντες ούν οί πιστοί τόν νεκρόν καί τά είκότα ποιήσαντες 
10 θάπτουσιν έντίμως καί κίονα προς τψ τάφφ έγείρουσι καί τούτω σταυρόν έφι- 
στώσι. δένδρα τε τοϊς Θεού κρίμασιν άπορρήτοις έν αύτω δή τω τόπφ | φυέντα 
μακρόθεν τόν τάφον ύποδηλουσι. 
14. Χρόνος παρήλθεν ούχί συχνός, καί ό μέν τής είδωλομανίας κλύδων 
πέπαυτο, κέρας ήμϊν σωτηρίας του Θεού άνεγείραντος τόν ευσεβή καί φιλόχρισ- 
15 τον βασιλέα Κωνσταντίνον τόν μέγαν πρός ον πρεσβείαν στείλαντες οί πιστοί 
των έν τή Χερσώνι κατοίκων επίσκοπον έξαιτουσι, καί μέντοι δή καί λαμβά- 
νουσι τόν θαυμαστόν Καπίτωνα' ός άμα πεντακοσίοις στρατιώταις καί Θεωνα 
τψ τήν έπιστασίαν έχοντι τούτων συνεκπεμφθεΤσι παρά του βασιλέως τήν Χέρ- 
σωνα καταλαβών μεσούσης ήμέρας έδέχθη παρά των πιστών έξω τής πόλεως 
20 διαγόντων μάλα χαριέντως καί συν ηδονή πολλή, οϋς αύτίκα πρός αυτό τό τεί- 
χος συναγαγών | τόν τής θεοσεβείας έδίδασκε λόγον είτα καί τής πόλεως ένδον 
γενόμενος καί ειρήνην δούς τφ λαώ χαίροντας άπέλυσεν. 
15. Τή επαύριον δε πλήθους συναχθέντος πολλοΰ καί του έπισκόπου τόν 
τής θεοσεβείας λόγον αύτοϊς εύρύθμως ύπαγορεύοντος τό τής άπιστίας έχόμενον 
25 μέρος «Ηένα τινά» κράζουσιν «εισφέρεις ήμών εις τάς άκοάς καί ξένα τινά καταγ- 
γέλλεις' άλλ’ εΐ' γε πίστιν ένθεΐναι τούτοις βούλει καί πειθομένους ημάς έν τοϊς 
παρά σου λεγομένοις λαβεϊν, δ είπωμεν, τούτο ποίησον' ιδού κάμινοι δύο πρός 
άσβεστου ποίησιν άναφθεϊσαι του ήμετέρου ναοΰ' τούτων ούν ύπελθοντα σε 
μίαν εί γε μή φλέξει τό πυρ, πιστεύσομεν τω υπό σου κηρυττομένω Θεω». καί 
30 ό άγιος' «Καί πόθεν j άρα μοι τό πιστόν έσται, ώς εί γένηται τούτο, πιστεύσετε»; 
των δε διαπορουμένων, πώς ή πίστις δοθήσεται, ό έπίσκοπος «Τά τέκνα υμών» 
έφη «τοϊς στρατιώταις παράδοτε, ώς εί τούτου παρ’ έμου σύν τω του Χρίστου 
όνόματι γινομένου ύμεϊς ού πιστεύσετε, ταϊς καμίνοις αυτά παραδώσουσιν ούτοι». 
16. "Ηρεσεν ό λόγος, καί τών τέκνων αύτών τοϊς στρατιώταις παραδοθέν- 
35 των ό θαυμαστός έπίσκοπος εύχήν ποιησάμενος, του διακόνου τό «πρόσσχωμεν» 
1. Παρηλθε (π rubro) 4. έν η δή ς νόσωι 5. άπομετρ(εϊν) 6. άνάξι(ον) 
9. ΙΙερι^είλαντεσ (π rubro) 11. δένδρα τέ 11. Θϋ— άπορρήτ(οις) 12. t τάφον 13. Χρονο; 
(χ rubro) 15. προ(ς) 23. Τή (τ rubro) 24. άπιςί(ας) 30. ’Άρα (priua α rubro) 
33. παραδώαουο((ν) 35. Και (κ rubro) 
25. ξε'να τινά εισφέρεις χτλ. Act. ар. 17,20. 
^ 172 т.а 
:. 172 ѵ.ь 
f. 173 r.'i 
f. 173 r.b 
