62 
в. ЛАТЫШЕВЪ. 
έπείπόντος, ευθύς είσήλθε την κάμινον τώ δπλω του σταυρου πεφραγμένος, καί 
ώραν έφ’ ικανήν έμποιήσας αυτή προσευχόμενος καί τά χείλη κινών, το παρά - 
f. 173 V.® δοξον, είτα καί άνθρακιάν τώ κόλπευ ένθέμενος άβλαβης έξήλθε τή δυνάμει [ του 
1 Ινεύματος. 
17. Έξέπληξε τούτο τόν όχλον, ναι δη καί τούς στρατιώτας αύτους, καί 
δόξαν έδίδων τώ μεγάλψ Θεφ τώ ποιοΟντι μεγάλα καί παράδοξα τέρατα, κολυμ- 
πήθραν ούν εύθύς οίκοδομηθήναι προστάξας ό μέγας έκ τής κεκαυμένης άσβε- 
στου, έν ταύτγ] πάντας έβάπτισεν άνέστησέ τε καί ναόν έχομενον ταύτης έπ’ 
όνόματι του πρώτου καί κορυφαίου των άποστόλων Πέτρου, άνέφερε δε καί τώ 
εύσεβεϊ βασιλεϊ Κωνσταντίνω κατά τήν Νίκαιαν διατρίβοντι καί τής άρειανικής 
αίρέσεως τήν καθαίρεσιν συνοδικώς ποιουμένερ πάντα τά πεπραγμένα καί τά 
τού θαύματος, καί ός μεγάλως εύχαρίστησε τώ Θεώ μετά τής συνόδου καί τον 
f 173 ν.*· Θεοινάν, ον προλαβών ό λόγος έγνώρισε, παγγενή προς τον | επίσκοπον έξαπέ- 
στειλε. τούτο καί γάρ ό Καπίτων δι’ έντευξεως έποιήσατο, συνοικεΤν αύτώ διηνε- 
κώς κατά τήν Χέρσωνα, ωτινι δή καί τό άνατολικώτερον τής πόλεως μέρος πρός 
κατοίκησιν των περί αύτόν τε καί τόν επίσκοπον άπεδόθη παρά των οίκητόρων, 
ήγουν άπό τού ρεγεώνος τής λεγομένης μικράς άγοράς καί μέχρι τού Παρθενώ- 
νος ώνομασμένου τόπου, έκτοτε γούν καί μέχρι τής δεύρο τά τφ ναώ τού άπο- 
στόλου πλησιάζοντα Πέτρου τά Θεωνα ονομάζεται. 
18. Σύ δέ, καλέ Καπίτων καί άνθρωπε τού Θεού καί λειτουργέ του Κυ- 
ρίου καί άνερ επιθυμιών των τού πνεύματος, καλώς ποιμάνας τό ποίμνιον έν 
f 174 г.» γήρα βαθεϊ καταλύεις τόν βίον. καί νύν τοϊς άγγέλοις συνδιαιτώμενος καί συνα|- 
γαλλόμενος τοΐς συνάθλοις σου — ήθλησας γάρ υπέρ τής εις Χριστόν πίστεως καί 
αύτός κατατολμήσας σφοδροτάτου πυρός — μακράν αίτησαι σύν αύτοϊς, δεόμεθα, 
βασιλεϊ ήμών τώ όρθοδόξω τήν ζωήν καί καλήν, ισχύος Θεού πεπληρωμένην 
f 174 г.*' καί χάριτος, χαλινούσαν φάλαγγας εχθρών τή δυνάμει τού | Πνεύματος, άλλά 
καί ζωής αιωνίου τήν χαράν αύτώ καί τήν δόξαν, ήλιου λάμψιν τού νοητού καί 
θείου, πάντων τών καλών τήν μετάληψιν ολως καί βασιλείας ούρανών μετουσίαν* 
ότι Χριστώ τώ θεώ ήμών πρέπει ή δόξα καί τό κράτος νύν καί άεί καί εις τούς 
αιώνας τών αιώνων, άμήν. 
1. ό’πλω ς(αυ)ρδ 2. έμποιήσ(ας) 19. Τουϊο (alterum τ rubro) G. χολυμ- 
(ΐήθραν 16. ς τον έπίσχοπ(ον) 20. χαΐΐίτων (π rubro) 23. γ{αρ) 24. Μαχραν 
(μ rubro) — συν αύτ(οΤς) 27. αΰτ(ω) 28. ΓΙάντων (π rubro). 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
