4 
η. II. БЕНКШЕВИЧЪ. 
φωνής [χεμνηιν.ένος λέγει' «καί^) έγένετο νεφέλη έπισκίάζουσα αυτούς, καί 
έγένετο^) φωνή έκ τής νεφέλης' ούτός έστιν ό υιός [χου 6 άγαπητός, αύτου 
ακούετε» ^). 
ιβ'. Έρώτησις. Όρι)ως,έφην, έδιδαξας. καί τό^) έν εί'δει ώφθαι το πνεύμα 
5 τό άγιον καί ζωοποιόν®) πώς δει νοεΤν; άίδ'ος γάρ καί άμετάβολος ®), ώς είπας. 
τις ούν οίδεν, οί'α ύπάρχει ή [θεία καί] μακαρία φύσις; 
Άπόκρισις. Καί τούτο, έφη, τήςέπί τήφωνή τού πατρός έκεϊθαυμάζειν 
θεωρίας" ού γάρ τού πνεύματος ή αόρατος καί αμετάβλητος φύσις εις τό τής πε- 
ριστεράς μετεβλήθη είδος, ί'να ούτως ώς'^) ήθελεν όραθή®), άλλ’®) ο τούτου^®) 
10 καταξιωθείς τού κάλλους τούτο είδεν, έν ωπερ όραθήναι άνθρώπω τό θειον 
πνεύμα καταβαΤνον έκτων ούρανών ήθέλησεν, ώστε^’) βουλήσει^^), έφη, έδείχθη 
τώ θεασαμένω τό^®) είδος ,ού μην την άρρητον καί άπερινόητον φύσω εκείνην^'*) 
φαίη τις^®) αν εις έκεϊνο τό μέτριον ώς κατά συστολήν σχηματισθεϊσαν τεθεω- 
ρηκέναι^®) είδος, τούτον τοίνυν, έφη, τόν τρόπον ώς έν όράσει είδους είδον καί οί 
15 προφήται τόν θεόν ού γάρ αύτός εις σμήμα μεταβαλλόμενος αύτοΐς έφαίνετο, 
άλλ’ αύτοί ώς [έν] εί'δει δόξης έώρων τόν άσχημάτιστον, βουλήσεως αύτοΤς ού 
φύσεως έν εί'δει δεικνυμένης”)' ή γάρ τής βουλήσεως ένέργεια ώς είδος αύτής^®) 
έν ταΐς όπτασίαις δηλαδή δόξης έφαίνετο διά τόν έν εί'δει βουλής έαυτόν 
όλως όφθήναι θελήσαντα, 
20 ιγ'. Έρώτησις. ΙΙώς ούν άρα όραΟήσεται, έφην, έν τω άφθάρτω αίώνι 
άνθρώποις θεός; 
Άπάκρισις. Αφθαρσία μέν, έφη, σώματος έγγύς είναι κατά τόν αληθή 
λόγον άνθροοπον ποιεΤ θεού' ούτω δε καί τότε όραθήσεται άνθρώποις θεός, ώς 
δύναται πάλω άνθρωπος ίδεΤν θεόν. 
25 ίδ', Έρώτησις. ϋύκούν, πάλιν έφην, έν σμήματι; 
’Λπόκρισις. Ούκ, έφη, άλλ’ έν άρετή δόξης διό οί τούτου μέλλοντες 
καταξιούσθαι έν τω φoJτί μέν έσονται διά παντός, τού ι4εού τής αγάπης 
άεί^^) έν δόξη άπολαύοντες, τού θείου δέ καταλάμποντος αύτούς^ή φωτός τ'ήν 
φύσιν, οί’α τίς έστι κατανο'ήσαι^®) μή ουνάμενοί' ον γάρ τρόπον μωρεϊται οπού 
30 θέλει θεός έν τω μένειν ά/ώρητος, ούτοι καί όράται ένθα άν^^) θέλη, έν τω μέ- 
νειν άόρατος. 
ιε'. Έρώτησις. Τί δέ δεϊ νομίζειν άρετήν θεού; 
Άπόκρισις. Κάλλος, έφη, ά,νείδεον έν δόξ'η μόνη γνο^ριζόμενο'Λ 
1) και ιιροπ. Μ. 2) έγενετο ιιροιι. Μ. 3) срави. Марка IX 7. 4) τό δε Μ 
(ΐ!Μ. και τό). 5) τό άγιον κάι ζιοοποιόν πνεύμα ΒΜ. G) αμετάβλητος ЙІ. 7) η εί 1>. 
8) (δράθη ΒΜ. 9) κα'ι Μ. 10) τούτο ιΜ. 11) έν ε’ίδει встав.і. Μ. 12) βουλήσεως ΒΜ. 
13) τό ιιροιι. ΒΜ. 11) εκείνην φυσιν Μ. 15) ήτις ΒΜ. 10) τεθεώρηκεν ΒΜ. 17) δεικνυ- 
μένου !Μ. 18) αύτοΪς ΒΜ. 19) έαυτής cod.; αυτόν Β; αύτοΤς Μ. 20) όλως ιιροιι. ΒΜ. 
21) έν αρετής δόξη Μ. 22) διό οί τούτου μέλλοντες ιιροιι. 1\Ι, по оставляя пустое мѣсто. 23) τής 
αγάπης προπ. Μ, оставляя мѣсто. 24) ό'τι Μ. 25) αύτοΓς Βλί. 20) κατανοήσαι 
προπ. Β. 27) έάν Μ (βμ. ένθα άν). 
