10 
в. H. БЕНЕШЕВИЧЪ. 
Бъ одііой ТОЛЬКО и редакціи встрѣчаются слѣдующіе вопросы и 
отвѣты: 
15 L, 12 S;i, 16 S 2 ) ’Ερώτ. Έστιν^ αξιον άναδέχεσθαι “ τά παιδία® των 
παίδων αύτών; 
Άπόκρ. Ουκ εστι νό[Αθς η βασιλεύς ταϋτα κωλύων. 
17 L, 13 Sj, 18 Sg) Έρωτ. Έάν ωσιν άδελφοί δύο η πλείους, 
και δέξηται [ό] * είς παιδίον ί'να λέγωνται^ όλοι σύντεκνοι; 
Άπόκρ. Οΰ/ί, άλλά ρ.όνος ό δεξάρ.ενος. 
18 L·, 19 Sg) Ίίριότ. Έάν γυνή εύτρεπισΟ^ προς γάρ.ου εύλόγησιν καΐ »ϊυρ.β^ 
αυτί] τά συνηθη, άρα οφείλει υ-εταλαβεΤν; 
Άπόκρ. ΙΙεριρ.ενε'ί τήν κάθαρσιν καΙ ούτω τά της ίερολογίας άκωλύτως καί 
τά της ρ.εταδόσεως ® των άγιασρ.άτων προβησεται 
19 L, 30 Sg) Έρώτ. lu δέ άνάξιοί εισιν οί άρ.φότεροι του ρ.εταλα[Λβάνειν, άρα 
οφείλου σιν ρ-εταλαβελν διά την εύλόγησιν καί εκτοτε έπιτιρ.ηθηναι; 
Άπόκρ. Ιΐρός τό είδος καί την διαφοράν του άρ.αρτηριατος εψεται καί η 
οίκονορ.ία ®). 
20 L, 11 S„) Έρώτ. Έάν γυνή γεννησϊ] καί εισέλθωσί τινες εις την οικίαν 
αύτης, πόσον όφείλουσιν επιτιμηθηναι επί τω ** μεταλαβεΐν; 
Άπόκρ. Άπολουσάμενοι εν τη έξης των αγιασμάτων ού κωλυθησονται. 
21 L, 15 8ц) Έρώτ. Είδέκαί τό βρέφος βαπτισθη, οφείλει θηλάζεσθαι παρά^“ 
της αύτου μητρός, έ'τι ούσης ακαθάρτου; 
Άπόκρ. Θηλάσει πάντως τό βρέφος, ίνα μη άπόληται 
Боііросы π отвѣты, 22 — 24 взятые изчі Анастасія Синаита (сравн. 
Ы. Суворовъ, Къ вопросу о тайной исповѣди и о духовникахъ въ воет, ц., 
55 — 57; А. Павловъ, Номоканонъ 473; С. Смирновъ, Духовникъ въ 
восточной церкви, I, нрилож. II; Migue LXXXIX 373), находятся только 
въ L: 
22) Έρώτ. Καλόν έστι τό έξομολογεΐσθαι τά άμαρτηρ.ατα ημών πνευματικοϊς 
άνδράσιν; 
’Λπόκρ. Καλόν ρ.εν καί πάνυ ωφέλιμον, άλλά μη τολς άπείρως καί ιδιωτι- 
κώς περί τά τοιαυτα διακειμενοις, ί'να μη διά άλόγου συρ.παθείας καί οικονομίας, η 
διά της άκαίρου καί άνέπιστημονος παρατάσεως των έπιτιρ.ίων καταφρονητην η ρά- 
θυμον η παρειμένον σε άπεργάσωνται. έάν ούν εύρης άνδρα πνευματικόν καί 2μπει- 
1) άρα вставл. S,. 2) δέχεσθαι 8,. 3) τά παιδία προπ. S,. 4) вставка 
изъ S.^. 5) γενοιτο 82· G) μεταληψεως 82- 7) 8, προπ. вопросъ π отв. 18. 
8) 8, προπ. вопросъ и отв. 19. 9) το 82- 10) περί 82- 11) άπο'λλυται 82 
до переработки ея, изданной въ мартѣ 1095 г. въ отвѣтъ на запросъ архіепископа Солун- 
скаго Ѳеодула (1. с. III 404 — 407). Еще Дахаріэ (1. с., 40Д) утверждалъ, что въ виду тѣсной 
связи, существующей между этими новеллами (правильнѣе: двумя редакціями одной новеллы), 
не возможно предполагать между ними промежутокъ около четырехъ и бо.іѣе четырехъ 
лѣтъ, II потому aut Petri responsa anno 1092 recentiora sunt, aut ind. III, qua rescriptum ab 
Imp. Alexio ad Tbeodulum datum erat, non anni 1095, sed anui 1085 intelligenda erat. Ho что 
отвѣты появились не раньше 1092 г., мы уже видѣли (къ отв. ιδ'); а о 1085 г. не можетъ 
быть рѣчи потому, что ему соотвѣтствуетъ индиктъ VIII, и, значитъ, пришлось бы допу- 
стить ошибку не только въ годѣ (^ςχγ' вмѣсто ,ςφ4γ')) но и въ индиктѣ (γ' вмѣсто η')· 
