10 
MICH. ANDREOPULI 
έαυτου εγκάρδια, άπερ ούδ’ αυτί) έφανέρου ту] μητρί. ή μέντοι μήτηρ του παιδός 
καί αυτή σφοδρότερου [του πατρός] τήν καρδίαν έπί τώ υίψ έτιτρώσκετο. φησίν 
ούν ό βασιλεύς τή αύτου μητρυιά' λάβε λοιπόν σύ τον υιόν μου πρός έαυτήν και 
ώς δυνατόν θωπευτικώς αύτω προσομίλησον, εί πως διά σου, ώς έφησας, πρός τό 
λαλήσαι κινηθείη και γνώς καν αυτή τί το τής σιγής αύτου καθέστηκεν αίτιον, 
ή δέ τής χειρός τον παΐδα κρατήσασα πρός τήν έαυτής οικίαν άπήγαγεν καί 
προσομιλεΐν αύτω όμαλώς άπήρξατο. ό δέ παΐς αύθις τή όμοια καί πρός αυτήν 
σιωπή έκέχρητο, μηδόλως τοΤς μειλιχίοις αύτής λόγοις έκμαλαττόμενος. είτα 
λέγει πρός αυτόν ή γυνή* πέπεισμαι ώς ύπό τινα αιτίαν ούν ύπάρ/εις, φίλτατε· 
ίνα τί λοιπόν επί τοσοϋτον σιγάς; όμως, εί'περ τι των άδοκήτων έπισυμβήναί σοι 
δέδοικας, πράγμα λυσιτελές συμβουλεύσω σοι, καί ού πρότερόν σου άπόσχωμαι, 
άχρις αν τό λεγόμενον επ’ ώφελεία τή σή εκπλήρωσές. ö δέ φημί, τουτό έστιν’ 
οίδας ότι ό σός πατήρ ήδη τώ γήρα τετρύχωται καί όλως ή αύτου καταπέπτωκε 
B f. 62 δύναμις, σύ δέ σφριγάς | τή ρώμγ] καί άκμάζεις τή νεότητι - εί ούν έστι σοι αρε- 
στόν, επιβουλήν τινα κατά του πατρός σου έκμελετήσω, κάκεΐνον μέν διαχειρί- 
σομαι, σύ δέ άντ’ έκείνου τής βασιλείας έπιβήση κάμέ εις γυναίκα σεαυτώ 
λάβγ]ς. ταυτα τής πονηρας τώ παιδί προσφθεγξαμένης σφοδρά έκεΐνος έπί τού- 
RETRACTATIO. 
αυτός, άπερ ουδέ τή αύτου μητρί έδήλου. ή μέντοι μήτηρ του παιδός καί αυτή σφο- 
δρότερον έτιτρώσκετο τήν καρδίαν. λέγει ούν ό βασιλεύς τή παμπονήρω του υιού μη- 
ρ. 12 τρυια'λάβε ούν σύ τόν υιόν (μου πρός έαυτήν καί ώς δύνασαι κολακευτικώς αύτω προσ- 
ομίλησον, ίνα κάν διά σου, ώς είπας, κινηθείη πρός τό λαλήσαι, καί τότε νοήσεις αύτή 
σύ τί τό τής "σιωπής ταύτης αίτιον, ή δέ γυνή τόν παίδα τής χειρός λαβούσα πρός τήν 
έαυτής οικίαν άπήγαγε καί συνομιλείν αύτω λόγους πραέΐς καί ήμερους άπήρξατο. ό δέ 
παίς ώς καί πρότερόν ομοίως έκράτει τήν σιωπήν, μ,ηδόλως τοίς γλυκέσι λόγοις τής γυ- 
ναικός ύποχαυνούμενος καί άκούων. είτα λέγει πάλιν πρός αύτόν ή γυνή' ώ φίλτατε, 
νυν άληθώς έ'γνων ώς ύπό αιτίαν τινά υπάρχεις' ίνα τί λοιπόν έπί τοσοϋτον καιρόν 
σιωπάς; όμως, εί φόβον έ'χεις εις εαυτόν μή τι των άδοκήτων έπέλθοι σοι, συμβουλεύω 
σοί τι πράγμα ωφέλιμον, καί ού χωρισθήσομαί σου πρότερόν, έως ού τό έ'ργον ό λέξω 
σοι έπ’ ώφελείοο τή σή έκπληρώσεις. δ δέ σοι λέγω, τούτο έστι' γινώσκεις καλώς ότι ό 
σός πατήρ ήδη γέρων έστι καί άδύνατος, σύ δέ ισχύεις τή δυνάμει καί αύξάνεις τή 
ρ. 13 νεότητι. έάν φαίνηταί σοι ούν καλόν, |έπιβουλήν τινα κατά του πατρός σου μελετήσω, 
καί έκεΐνον μέν εις φόνον έκδώσω, σύ δέ λαβών τήν βασιλείαν λήψη κάμε εις γυναίκα, 
ταυτα τής πονηρας γυναικός τω παιδί λαλησάσης σφόδρα ό παίς έπί τούτοις ώργί- 
1 έαυτου om. B ib. έφανέρουν В 2 νν. του πατρός propter superlativum vel potiua 
elativum σφοδροτερον («sehr» Bäthgen) non intellectum irrepserunt 3 μητρυία А 6 ή ] ή 
A, εί B ib. έπίγαγεν А 8 μηδόλως А, μηδ’ολως В ib. μιλί'χίοις αύτοίς AB 10 post 
λοιπόν ins. καί B ib. είπέρ A ib. άδωκίτων A, άδοκίτων В 11 πράγμα A, πραγματί 
(h. e. πραγμά τι) B ib. άπόσ/ωμαι ] ούπρόσχωμαι В 15 μελετήσω В 15 sq. διαχυρισο- 
μαι A, διαχειρίσωμαι В 16 έπιβήσει В 23 συνομιλών D 24 μή δ’ ολως F 25 παλιν 
om. D 27 εις αύτόν D 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
