16 
MICH. ANDREOPÜLI 
[Philos. I narr. II. 
γνώς ές αύτης ώς ού πάντα δη τά έκάστω κατηγορούμενα καί υποπτευόμενα 
της αλήθειας έχονται ούτε χρή τινα δια βολαΐς εύχερώς πείθεσθαι καί άνεξετά- 
στως καταδικάζειν. καί άλλην δε διήγησιν άκουτισθεΐσάν μοι παρίστημι. 
’Ανήρ γάρ τις ήν φυλής ύπαρχων τής Αγαρηνών, ούτος περιέργους 
Βί.βδτά έν τή αύτοΰ οικία καί ποικίλως ακριβολογών | όρνεόν τι θαυμαστότατον 
ώνήσατο ένάρθρως φθεγγόμενον, οπερ ψιττακόν οιδεν ή συνήθεια καλεΐν. καί 
τούτο βαλών έν κλωβίω έν τω αύτοΰ οίκήματι έθετο καί παρήγγειλε τω όρνέω 
προσεκτικώς αύτοΰ τή γυναικί ένοράν* καί εί' τι δάν, φησί, μέχρι τής έμής υπο- 
στροφής ή σύζυγος διαπράξηται, παρατηρεί του άπαγγεΐλαί μοι. ούτως ούν τώ 
f. 260 ψ^τακώ παραγγείλας ό άνήρ έπί τινα οδοιπορίαν τής οικίας | ύπανεχώρησεν. έκ- 
τοτε δε ξένος τις έκεΐσε παρ αγενόμενος την τοΰ άνδρός γυναίκα μοιγεύων διετέλει, 
συνειδυίας αύτή καί τής έν τή οικία δούλης, ότε δε τής οδοιπορίας ό άνήρ έπαν- 
ήκε, προσκαλείται τόν ψιττακόν καί έπερωτα αυτόν, τί άρα τήν γυναίκα θεά- 
σαιτο πράξασαν. ό δε πάντα τά τη γυναικί άκολάστως πραγθέντα τω κυρίω 
αύτοΰ έξεφώνησεν. ό δε άνήρ δεινοπαθήσας έπί τοΐς άγγελθεΐσιν αύτω περί τής 
ιδίας συζύγου ούκέτι αύτή είς κοίτην συνήρχετο. ή μέντοι γυνή ύπέλαβεν ώς ή 
αύτής δούλη τω ίδίιυ άνδρί τά γεγονότα άπήγγειλεν, καί ταύτην προσκαλεσα- 
RETRACTATIO. 
κατηγορούμενα κατά τίνος ή υποπτευόμενα πιστεύει ώς άληθή, άλλ’ ούδε τάς δια- 
βολάς ευκόλως άκούειν και άνεξετάστως δικάζειν καί άποφήνασθαι. καί άλλην πρός 
ρ. 21 τούτοις, ώ βασιλεύ, διήγησιν άκουσθεΐσάν | μοι διηγήσομαι τω σω κράτει. \ 
Άνήρ τις φυλής ών των Αγαρηνών, ούτος περιέργως τά έν τη οικία τούτου καί ποικί- 
λως ακριβολογών όρνεόν τι ώνήσατο ένάρθρως φθεγγόμενον, ό'περ ή κοινή συνήθεια ψιτ- 
τακόν οίδε καλεΐν. καί τό όρνεον έν κλωβώ βαλών, έν τώ οίκήμ.ατι φέρων έφύλαττε, καί 
παρήγγειλε τω όρνέω προσεκτικώς αυτού τήν γυναίκα όράν καί εΐ τι δ’ άν άπόντος 
μου τής οικίας ή γυνή διαπράξηται, παρατηρεί τού άπαγγεΐλαί μοι. ούτως ούν ό 
άνήρ τώ ψιττακώ παραγγείλας έπί τινα οδοιπορίαν άπήλθε. τότε τοίνυν τις άνθρω- 
πος εισερχόμενος είς τήν οικίαν μοιχεύων ήν τήν γυναίκα, συνειδυίας τούτο καί τής 
δούλης, ότε δε ό άνήρ ήκεν έκ τού ταξειδίου, ήρώτα τόν ψιττακόν, τί άρα τήν γυ- 
ναίκα ποιούσαν έθεάσατο. ό δε ψιττακός πάντα τά τή γυναικί άκολάστως πραχθέντα 
τω κυρίω έξεφώνησε. καί ό άνήρ δεινώς τήν καρδίαν δηχθείς ούκ έ'τι αύτήν συνεμί- 
γνυτο. καί ή γυνή τήν έαυτής δούλην έλεγε τω άνδρί άναγγεΐλαι τά κατ’ αύτήν, καί 
ρ. 22 προσκαλεσαμένη αύτήν | όργίλως καί πικρώς έλεγεν" εί άληθώς σύ τώ άνδρί μου τά 
1 έκάστω Β, έκάστου Α. illi lectioni favet Syrus («dass nicht alles, was im Herzen des 
Menschen aufkeimt, wahr ist» Baethgen) 4 in marg. m. rec.: πε(ρί) του ψηττακοΰ A 6 
„εν 
ψιτακον AB, quorum hic sibi constat, cum A plerumque τ geminato utatur ib. οιδα A 7 
τούτο] του τώ B ib. κλοβίω A ib. αύτου] αύτώ В 8 μέχρι от. В 8 sq. επιστροφής В 
11 του от. А 12 συν ήδειας αύτή В 14 τά от. В 15 έξεφώνησε В 16 μέντη А 
17 άπήγγειλε και αυτήν В 21 lemma codicum: καί έτερον (D καί έτέρω, F δεύτερον) 
διήγημα του πρώτου φιλοσόφου ib. φυλής ήν Ebh. 22 φθεγκόμενον et infra (ρ. 17,25) σπογ- 
κον F 23 κλοβω DF 28 ταξιδιού D 30 κυρίω] άνδρί et in marg. κυρίω D 31 έλεγε] 
ϋπέλαβε Eberhard 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
