Philos. 1 narr. II.] 
LIBER SYNÏIPAE. 
17 
μένη όργίλως αύτή καί πικρώς έλεγεν δτι* όντως συ τά πραχθέντα μοι τώ άνδρί 
μου δεδήλωκας. ή δέ δούλη την έφορον ώμνυε δίκην ώς ούδέν αύτώ περί της 
κυρίας δπωσουν λελάληκεν' άλλ’ ό ψιττακός, φησί, μάλλον τά περί σου τώ άνδρί 
σου διετράνωσεν. ή δέ γυνή τούτου άκούσασα του ρήματος καί συνεΐσα παρά 
б του όρνεου μάλλον έαυτήν κατηγορηθήναι έμηχανήσατο ψευδή τον ψιττακόν τω 
άνδρί άποδεΐξαι. αύτίκα γουν πράς έαυτήν τούτον λαβοΰσα παρ’ όλην τήν έπιου- 
σαν νύκτα έντός τοϋ ίδιου κλωβίου τούτον παρακατείχεν ένθα δή καί συνήθως 
ή γυνή έκοιτάζετο, καί δή τά τής μηχανής έπ’ αύτώ οϋτω πως διεπράξατο' 
/ειρόμυλον γάρ τινα πλησίον του ψιττακού διετέλει συστρέφουσα, έξ ου καί 
ίο ή/ος βροντώδης εύθύς άπετελεΐτο" πρός δέ καί κάτοπτρον άπέναντι των τοϋ 
όρνέου οφθαλμών περιέστρεφεν, οπερ δή άποστίλβον άστραπηβόλοις αύγαΐς άφο- 
μοιοϋτο. σύν τούτοις καί σταλαγμούς ύδατος τοϋ ψιττακοΰ μακρόθεν κατέσταζεν. 
ό δέ ψιττακός τούτων οϋτω τελουμένων έδόκει ώς άληθώς δι’ όλης τής νυκτάς 
εκείνης θετόν καταφέρεσθαι καί βροντάς άπηχέϊσθαι καί άστραπάς άπαυγάζεσθαι. 
15 έωθεν ούν ό άνήρ τής γυναικός έπιστάς τω ψιττακω φησί πρός αυτόν τί δήποτε 
ταύττ) τή νυκτί έώρακας; ό δέ τω αύτοΰ κυρίω άντέφησεν' τής νυκτός ταύτης 
ό θετός καί αί συνεχείς βρονταί καί άστραπαί ούκ είασάν με τό παράπαν έωρα- 
RETRACTATIO. 
πραχθέντα μοι πάντα άπήγγειλας; ή δέ δούλη μεγάλως ώμνυεν ώς ούδ’ όπωσοϋν 
περί αύτής τω κυρίω λελάληκεν' άλλ’ ό ψιττακός, ΐσθι, κυρία, τά περί σου άπαντα 
20 τω κυρίω έλάλησεν. ή δέ γυνή τούτο άκούσασα, τήν παρά τοϋ όρνέου κατηγορίαν, 
έτεχνάσατο πώς ψευδή τόν ψιττακόν άποδεΐξαι τω άνδρί αυτής, καί τή έπιούση 
νυκτί λαβοϋσα τόν ψιττακόν μετά τοϋ κλωβού ένθα κοιμωμένη έτύγχανε, χειρόμυλον 
πλησίον τοϋ ψιττακού θελσα συνέστρεφε, έξ ού κτύπος ήκούετο ώς βροντή' έ'μπροσθεν 
δέ τούτου καθοέπτην περιεκύκλου τοΐς όφθαλμοΐς τού όρνέου, ώς δοκεΐν άστραπάς 
25 άποπέμπειν. σύν τούτοις καί σπόγγον βεβρεγμένον άνωθεν τοϋ ψιττακοΰ κρεμάσασα 
σταλαγμούς ύδατος έπάνω τούτου ρέειν πεποίηκεν. ό δέ ψιττακός τούτων οϋτω γινο- 
μένων, αύτώ τω όρνέω έδόκει δι’ όλης τής νυκτός έκείνης βρέχειν καί, τή γωνία τοϋ 
κλωβού ύπεκρύπτετο, άστραπάς καί βροντάς άπηχελσθαι καί άπαυγάζεσθαι. πρωίας 
ούν ό I άνήρ τής γυναικός τω ψιττακω προσελθών φησί πρός αυτόν' τί δή ποτέ τή ρ. 23 
30 νυκτί ταύτη έώρακας; ό δέ ψιττακός άντέφησε' τής νυκτός ή βροχή καί αί βρονταί 
καί άστραπαί ούκ άφήκασί με τό καθόλου ίδεΐν τί άρα ταύτη τή νυκτί έγεγόνει. 
2 cf. Aeliani fr. 160 Herch. (Suid. s. v. νέμεσις): Νεμέσεως έφορου ib. αυτή В 4 
διετράνωσε В ib. τούτο А 5 μάλον А 7 νύκταν A ib. δή А, от. В 8 πώς А 
9 συστρεφόμενος В 11 sq. άφομοιουτω А, άφομοιούτω В 12 του] ού А. fuitne où olim 
ad μακρόθεν adscriptum? 13 τούτον et τελουμενον A 16 άντέφησε В 17 αί от. В 
21 άποδεΐξαι Ebh. vix recte, neque έτεχνάσατό πως scribendum; cf. infra ρ. 151 Boiss. et 
Hatzidakis Einleitung in die neugr. Gr. p. 215 24 sq. καθρέπτην σύν τούτοις ceteris omis- 
sis D 26sqq. haec eo turbata sunt quod metapbrasta poatquam de suo addidit αύτώ τώ όρνέω, 
sive oblitus est sive noluit inducere vv. ό δέ ψιττακός, nam anacoluthia offensus aliquis ad illa 
scilicet supplenda adscripsit in margine: - ' τή γωνία τού κλωβού ύπεκρύπτετο (απεκρύπτετο D), 
quod supplementum, ne forte de origine eius dubitares, alienissimo loco orationi insertum est 
31 άφήκασι aoristus? 
Зап. Ист.-Фид. Отд. 
2 
