22 
MICH. ANDREOPULI 
[Philos. II narr. II. 
κόρης ρηθέντων πρός τόν έμπορον εύθύς έκεΐνος πικρότατα μυσα/θείς τάν θάνα- 
τον αυτός καθ’ εαυτού εκαλείτο, καί διαπορούμενος θεραπείαν έπιθεΐναι τω πράγ- 
ματι καθ’ εαυτόν έλεγε· τό μέν στόμα καί τάς γεΐράς μου ήδη εΰ/ερώς άπο- 
νιψασθαι έχω, πώς δε καί την κοιλίαν έσωθεν έκκαθάρω; ούτως ούν, ώ βασι- 
λεύ, οέδοικα μήπως καί τω σω κράτει ώς τω έμπόρφ έκείνω συμβήσεται, καί 
ζητήσεις ώς προεϊπόν σοι τόν σόν υιόν καί οΰκέτι εύρήσεις. 
Ταΰτα ό δεύτερος φιλοσοφώτατος σύμβουλος τω βασιλεί είρηκώς προσέ- 
θετο τοίς αύτου λόγοις καί τούτο ώς· των γυναικών τούς δόλους πολλούς 
τε καί ποικίλους, ώ βασιλεύ, τυγχάνειν άκήκοα. έξ ώνπερ νυν μίαν σοι παρατί- 
θημι διήγησιν. 
Γυνή γάρ τις ήν έραστήν τινα κεκτημένη, ός καί τών του βασιλέως 
είς έτύγχανε δορυφόρων, καί έγένετο εν μια τόν έραστήν εκείνον πρός τήν έρω- 
μένην άπεσταλκέναι τόν εαυτού οίκέτην του θεάσασθαι εί ό έκείνης σύνευνος 
έν τή οικία πάρεστιν. ή δε γυνή θεασαμένη τόν τού έραστού δοΰλον κατέσχε 
τούτον καί πρός συνουσίαν αύτής έβιάσατο. ό δε εύθύς αυτή συγγινόμενος έγρό- 
νιζεν πρός τήν επάνοδον, ειτα ό αυτού κύριος εις ζήτησιν τού δούλου έκείσε πα- 
RETRACTATIO. 
κατασκευάζειν. τούτων άκούσας τών λόγων ό έμπορος πικρότατα βδελυξάμενος άπο- 
ρ. 29 θανείν παρεκάλει καί καθ’ εαυτόν διαπορούμενος τίνα θεραπείαν έπιθήσει | τω πράγ- 
ματι, έλεγε πρός εαυτόν τό μεν στόμα καί τάς χείρας ευκόλως άπονίψασθαι έχω, 
την δε κοιλίαν ένδοθεν έκκαθάραι ούκ έχω. ούτως ούν, ώ βασιλεύ, πεφόβημαι μή πως 
όμοιόν τι τω έμπόρω τό σόν πάθη κράτος, καί ζητήσεις τόν υιόν σου ώς εκείνος τούς 
άρτους καί ούχ εύρήσεις. 
Ταΰτα ό δεύτερος σύμβουλος τω βασιλεί γε είπών προσέθηκε τοίς αύτοΰ λόγοις 
καί τούτο ώς· τών γυναικών τούς δόλους, ώ βασιλεύ, πολλούς καί ποικίλους είναι 
άκήκοα, έξ ών ένα τρόπον κακίας γυναικός παρατίθημι είς διήγησιν. 
Γυνή τις ήν έχουσα φίλον κατ’ έρωτα, ός καί ύπήρχεν είς τών τού βασιλέως 
στρατιωτών, έτυχε γούν τό κατ’ έκείνο καιρού τόν στρατιώτην πέμψαι τον δούλον αύ- 
τού πρός τήν ερωμένην καί πυθέσθαι αύτή ήτοι έρωτήσαι εί καιρός αρμόδιος έστί 
ρ. 30 άπόντος τού άνδρός αύτής τόν κύριον τούτου παραγενέ|σθαι. ότε καί ή ασελγής γυνή 
έρασθείσα τού δούλου είς μίξιν τούτου έλθείν κατηνάγκασε. τούτου ούν γενομένου καί 
τού δούλου χρονίζοντος άπελθείν πρός τόν κύριον αυτού καί άπαγγείλαι τί γέγονεν, ό 
1 πρός от. В 2 αυτόν καθεάυτοΰ Α, αύτώ καθ’ εάυ В 4 καί от. B ib. ένδοθεν В 
5 έκείνο А 6 ζητήσης A ib. τόν υίον σου B ib. εύρησει A casu haud dubie omisso ς, 
quia ne punctum quidem additum est in fine paragraphi 7 φιλόσοφος В 8 καί etiam post 
προσέθετο inserit A ib. τούτω В 9 τε от. В lim. rec. in marg.: πε(ρί) του έραστοΰ καί 
οίκέτου A ib. τής ήν A, τίς έστιν В 12 είς (εις Α) έτύγχανεν B ib. δορυφόρων А 13 
άποσταλκέναι B ib. οικέτήν A ib. ό от. В 14 δέ от. В 15 αυτή συγγινομενος] αν- 
τισυγγινόμενος AB 15 sq. έχρόνιζε В 16 είτα] εί B ib. έκείσε от. В 16 sq. παρα- 
γέγονε В 17 κατά ήκάζειν D γ super κ scripto 18 καθ’ εαυτόν] ήλθε αυτόν D 28 ήτοι 
έρωτήσαι delenda censet Boisa. 30 έρεσθείσα F ib, τούτον έλθείν malebat Boiss. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
