XII 
Cum exemplis adhuc a nobis allatis satis sit demonstratum mctaphrastam 
rnaxima licentia libri Syntipao orationem inutavisse atque, ut ipsi videbatur, ampli- 
ficasse, mirum non débet putari eundem etiam imagines similitudines sententias 
addidisse, quae a recensione prototypa alienae fuissent. Nemo nunc, opinor, dubitabit 
illius loquacitati tribuere aut 82,9. [20 — 28] iiaec: οΰδείς, ώ βασιλεύ, ώς ό υιός σου 
έστίν, ό ύπερέχων xrj των μαθημάτων καί των λόγων έπι στημν), ρητορική τε φαμέν 
καί τΐ) άλλ·/) σοψίγ, quibus in II non respondent nisi quattuor voculae: καί μάλα, 
ώ δέσποτα, aut 127,2 sq. [15 sq.] haec: ό'στις έστίν αχόρταστος έν πασι πράγμασιν, 
είτε τροφαΤς εϊτε ίμ.ατίοις είτε χρημασιν εϊτε δόξν] είτε κτήμασιν εϊτε θεραπεία δουλών, 
pro verbis ό’ς εστιν ακόρεστος εν πασι καί λίαν φιλάργυρος substituta. Neque quiequam 
est, cur ab illo commentum non tarn doctum illud quam intempestivum J ) abiu- 
dicemus, quo 5,5. [22] Syntipas fingitur Cyrum regem Persarum adhortari, ut 
Alexandri Magni exemplum imitetur. Non defuisse metapbrastae Studium ornatius 
scribendi, defuisse artem argumento est similitudo ώς αηδών λαλεϊν ηρζατο, quae 
73,7 sq. [22] de regis filio post diuturnam taciturnitatem loqui incipicntc usurpata 
augere potius patris sollicitudiiiem debebat quam laetitia eum afficere. 
Studuisse etiam videtur librum, quem retractabat, hominibus Christianis 
acceptiorem bonisque moribus magis congruentem reddere. Itaque, cum in Π, 
praefatione metrica excepta, nusquam Χριστός aut Χριστιανοί nominentur, 27,2. 
[16] δέσποτα θεέ in δέσποτα Χριστέ mutavit et 69,14 in narratione a se addita 
appeliatione άρχοντες Χριστιανοί usus est. Astrologorum de fato doctrinam ut 
Christianus aspernatus, eius expositionem 118,11 — 119,5 [118,23 — 119,19], cor- 
rectione εγνωσμένη, οΰχ ορισμένη ήμϊν introducta aliisque mutationibus admissis, 
ita deformavit, ut et narrationi, qua illustrari debebat, et sibi ipsa repugnet. Yix 
dubitari potest, quin 125,2. [15] non a librariis recensionis Π eiectus sit diabolus, 
sed advocatus a metaphrasta, qui ex eorum Christianorum fuerit numéro innumero, 
qui non minus diaboli sint memores quam dei et Christi. Sapientiae virtutisque 
rationibus consulere frustra conatur et 31,17 sq. [30 sq.], cum vim vulgatissimae 
illius sententiae, των γυναικείων μηχανημάτων καί των ποικίλων αυτών βουλευμάτων 
οΰδείς περιγίνεται, addita exceptione αν μή γνώσει καί άρετη εμπεφραγμένος ΰπάρχν; 
débilitât, et 51,14 sq. [26 — 32], ubi fatuam suam de malarum et bonarum femi- 
narum differentia atque earundem homonymia commentatiunculam tarn imperitc 
orationi inserit, ut, bona femina cum lapide pretioso comparata, statim pergat: 
όθεν καί άπό της πονηριάς αυτών πολλοί αδίκως έφθάρησαν, et 104,15. [30 sq.], ubi, 
verbis όσον δυνατόν εστιν άνθρώποις ήμΐν ουσι καί έζ άνθρώπων orationi regis filii 
assutis, tanta eum modestia eruditionen a Syntipa acceptam praedicare facit, 
quanta nusquam alibi, ubi de eadem re agitur, observatur. 
Mirum quantum differunt a geliere dicendi in libro Syntipae adhibito tria 
illa sesquipedalia verba, quae in narratione amatoria [39,28 sq.] praeter oinuem 
lectoris exspectationem usurpantur. Non possumus adduci, ut ex antiquiore aliquo 
libri exemplari metaphrastam ea récépissé, non ipsum eroticorum scriptorum 
exempla 1 2 ) imitatum finxisse credamus. Etenim non abliorruisse eius pietatis 
morumque probitatis ostentationem ab rerum amatoriarum libidinosa cogitationc 
1) Cf. Nöldeke, p. 514. 
2) Cf. G. Meyer, p. 339. P. Cassel, p. 410. 
