V 
εκείνων των περιφανών, καί μεγάλως έκάτεροι παρακινηθέντες θυμού έπλησθησαν, ώς 
έκ τούτου καί τού;, όμοχώρυυς παρακινηθήναι, ότι ό μέν θηρευτής εκ του ένός υπήρχε 
χωρίου, ό δε άγοράζων τό μέλι έκ του ετέρου, έπαναστάντες δε άλλήλοις μαχαίρας 
έργον έγενοντο. Vides et quam prope II ad S accedat et quara impudenti audacia 
quam misera componcndi inscitia quam inani loquendi profluentia recensionis R 
auctor, cum in suo operis Andreopuli exemplo γυνή et γυνήν pro γαλή et γαλήν 
scripta vel vidisset vel vidisse sibi visus esset, traditam narrationis formam depra- 
vaverit. 
S 33,29 —34,3: «Die Schuld trägt vielmehr der , ivclcher die Hinrich- 
tung des Knaben angeordnet hatte ». Oer dritte Iiath sprach : « So steht die Sache 
nicht, der König hat keine Schuld. Es giebt auf Erden nichts Kälteres als Kamp- 
ferbaum und S andelholz·, und doch wenn Jemand es an einander reibt, so kömmt 
Feuer heraus ; so ist es auch mit dem Manne , der vollkommen und ausgezeichnet 
ist an Einsicht und Verstand , wenn er mit einer Frau streitet , besonders mit 
Jemandem , der ihm lieb ist. Die Schuld trägt vielmehr das Weib, weil sie vom 
Prinzen die Unwahrheit ausgesagt hat und versucht, ihn unis Leben zu bringen ». — 
II 77, G — 78, 1: τοιγαοούν ή αία ία τω τήν παιδός άναίρεσιν έπιτάξαντι πρόσ- 
εστιν. άποκριθείς δε καί ό τρίτος φιλόσοφος έ'φησεν' ούχ ούτως έστί ώς σύ Λέγεις’ ου 
γάρ ό βασιλεύς τού πράγματος αίτιος’ άλλ’ ώσπερ ούδέν ψυχρότερου τής τε καφούρας 
καί τού ξύλου ό’περ καί σάνταλον ή συνήθεια οίδε καλέϊν, άμφότερα δέ άλλήλοις 
παρά τίνος συγκατατριβόμενα σπινθήρας πυρός μάλλον άποτελοϋσιν, ούτιο καί 
άπας άνήρ,κκν άγαν εϊη συνετός καί άγχίνους, άμα τω αυτόν γυναικί προσομιλήσαι, 
καί μάλλον τη παρ’ έαυτού ποθουμένη, ευθύς ΰπ’ αυτής τού ίδιου σκοπού πρός τό 
εκείνης μεθέλκεται θέλημα, ή γυνή τοίνυν τουτου έστίν αιτία τού πραγμ.ατος, ό’τιπερ 
ψευδώς τού παιδός κατειποΰσα πρός άπώλειαν αυτού τόν βαο’ίλέα παρώτρυνε. — 
R [77,8 — 29]: άλλα μάλλον, όσον μοι δοκεΐ, τού βασιλέως έστίν ή αιτία τού τόν 
φόνον όρίσα ντος φονευθήναι. καί άποκριθείς ό τρίτος εφη’ ούχ ούτω μοι δοκεΤ, τόν 
βασιλέα α’ίτιον είναι τού φόνου’ ούδε γάρ ό βασιλεύς τού πράγματος αίτιος’ 
άλλ’ ώσπερ ούκ έ'στι λίθου ψυχρότερον άλλ’ ούδ’ έλαφρότερον ί'σχας τής έκ ξύλου 
γενομένης, πυρεκβολούμενα δε τού λίθου μετά σιδήρου καί ί'σχας φλόγα γεννω- 
σιν, ούτω καί άνθρωπος μ.ετά γυναικός πεσών, καν πολλά έστι νοών καν πολλά 
φρόνιμος, άμα τού συμμ.ιγήναι ό τοιούτος ή τη γυναικί ή τη έρωμ.ένη έλκεται 
πρός τόν σκοπόν τής γυναικός καί τό θέλημα' διά τούτο καί νύν ή γυνή έστιν ή 
αιτία τού φόνου* ψευδώς γάρ κατηγορούσα τού παιδός ώς μή αύτής άκούσαντος, 
παρεκίνει τόν βασιλέα πρός φόνον διά τό άγαπαν αύτήν καί διά τό μ-ή φθάσαι 
τόν υιόν συντυχεΤν τω πατρι καί είπελν τήν τής γ'υναικός άναισχυντίαν 
καί τάλλα. Hic conatus est operis Andreopulei metaphrastes, qui recensionem R 
confecit, pro similitudine ab Aiidreopulo fideliter servata aliam excogitare, quam 
facilius scilicet lectores Byzantini essent intellecturi, sed ipse non intellexit fomitis 
levitatis mentionem in tali sententia plane esse inutilem. Cum vero pro verbo 
προσομιλήσαι substituit συμμιγήναι et pro formula dicendi quae est καί μάλλον - 1 ) 
particula ή ita usus est, ut τη γυναικί intempestive τήν έρωμένην opponeret, totum 
locum pessime corrupit. Neque in his retractandi conatibus infelicissimis acquievit; 
1) Etiam alibi cum bac formula satis negotii habuit. Yelut [78.18] pro καί μάλλον εί dédit 
καί μ,αλιστα γίνεται τούτο όταν et [65,21—24] pro καί μάλλον όταν ή διαβάλλουσα δεινή λίαν 
καί κακότροπος ή longissima eademque insulsissima usus est circumlocutione. 
