IV 
sit codici A quam codici B. De cuius со scripturarum genere, quo ab aliis eiusdem 
recensionis codicibus differt, commodius infra dici poterit, postquam de alterius 
recensionis indolc ac fide accuratius erit disputatum. 
Nam nune, cum eam libri Svntipae recensionem, quae codicibus ABC tradita 
est, integram legere licet, nullo modo iam id defencli potest, quod praeter alios 
etiam Th. Nöldeke (1. s. s. p. 514^ et K. Krumbacher (Gesell, der Byzant. 
Bitter., ed. 2, p. 893) opinabantur, minus fidam eam esse genuinae operis Andreo- 
puli formae testem quam recensionem a Boissonadio editam. 
Prorsus contrariam re vera esse duarum recensionum rationem omnium pri- 
mum exemplaris syriaci a Bacthgeno cditi testimonio comprobatur. Verum sane 
est Andreopulo praesto fuisse exemplar syriacum et plenius et stilo uberiore con- 
scriptum *), plurima tarnen etiam hoc, quod nobis servatum est, habet quae satis 
fidelitcr in recensione codicum ABC reddita in Boissonadiana retractando esse 
dcpravata nemo non concédât. Aliquot hoc gcnus exempla, quae notabiliora esse 
vidcntur, eis addituri, quae in editionis adnotatione surit allata, diversas libri 
S recensiones ita significabimus, ut S sit exemplar syriacum a Baethgeno germanice 
li R conversion, П — recensio codicum ABC, R — recensio Boissonadiana, quae médias 
partes paginarum nostrae editionis occupât; cuius paginarum et versuum numéros 
indicantes, eos qui ad recensionem R pertinent cancellis saepiemus. Ordiemur a 
duobus locis, quibus liber Syntipae graecus, quamdiu de eo iudicium ex recensione 
R pendebat, longissime a syriaco discedere vidcbatur 3 ). 
S p. 20, 12 — 19: Der Kaufmann aber batte ein Wiesel, das sah eine 
Biene aus dem Honig hervorlcommen und wollte sie fangen. Der Hund sah cs, 
pachte das Wiesel und erwürgte es. Da hob der Krämer einen Stoch auf und 
schlug den Hund todt; der Herr des Hundes trat nun auch hinzu und schlug 
den Kaufmann, und es entstand ein grosser Kampf; denn beide Dörfer versam- 
melten sich und tödteten sich gegenseitig, bis hein Mensch mehr übrig war. — 
П p. 29, 3 — 11: ήν δέ γε μί α γαλή τω έμπόρω έκείνω, ήτις θεασαμενη την μέ- 
λισσαν άρπάσαι αυτήν ώρμησεν. ίδών δε την γαλήν ό του θηρευτού κύων επίδρα- 
σών κατέσχε ταύτην κα'ι άπέπνιξεν ό δέ έμπορος ευθύς τον κύνα σφοδρώς πλή- 
ξας άπέκτεινε. παραχρήμα γουν ό θηρευτής τον έ'μπορον ράβδοι ετυψεν' κα'ι γέγονε 
μεταξύ τούτων ισχυρά διαμάχη, οΐ δέ γε κάτοικοι των δύο χωρίων εκείνων άκούσαντες 
τά γενόμενα κα'ι μεγάλως διαταραχθέντες, ό’τιπερ ό μεν θηρευτής εκ τού ένός ώρμητο 
χωρίου, ό δε έμπορος έκ τού ετέρου, έπαναστάντες άλλήλοις μαχαίρας έργον έγένοντο. — 
R [ρ. 29, 16 — 28]: ήν δέ τις γ’υνή έκ του εκείνου χωρίου, ού ό άγοράζων τότε κά- 
κελνος έτύγχανεν, έν τή άγορα" ήτις καλώς θεασαμένη εδραμεν επ’ αύτό καί έλεγεν 
εγνωκέναι το μέλι καί το βαράδιον έκ του χωρίου αυτών έστί. καί δραμών 
ό κυνηγός εκείνος βίγ κατέσχε βουλομένην άρπάσαι τό μέλι, καί πολλής φιλονεικίας 
γενομένης ό κυνηγετικός εκείνος κύων, ΐδών τήν του κυρίου αυτού μάχην, πρός τε τήν 
γυναίκα καί τόν αγοραστήν ήοζατο ύλακτειν. ό’θεν ό κυνηγός σπασάμενος καλήν 
μάχαιραν έβούλετο τόν άγοραστήν άνελεΤν, ώς έκ του χωρίου αυτών λέγοντα 
κλέψειν αύτό. καί γέγονε μεταξύ τών δύο τούτων μάχη μεγίστη, τού μεν λέγον- 
τος κεκλοφέναι, τού δέ εύρεϋν ήσαν γάρ καί οι δύο κάτοικοι τών δύο χωρίων 
1) Cf. Baetligen, p. 7. Nöldeke, p. 527. Comparetti, p. 61 sq. 
2) Vid. Paulus Cassel, Misclile Sindbad, p. 374 sqq. Baethgen, p. 6. Nöldeke, p. 514. 
