III 
3. Codex Moiiacensis 525 saeculi XIV, ab Eberharde primo ascitus, ab C 
Jerustedto denuo collatus. Librum Syntipae continct foliis 51 — 66 ita mutilatum, 
ut a verbis p. 56, 2 nostrac editionis λέγει οΰν ordiatur. 
Quorum trium codicum scripturis vel leviter perlustratis facile quivis videbit 
in duas classes cos ita discederc, ut alteram A et В efficiant, altcram C. Quarum 
illam huic praeferendam duximus. Nam in C est ubi interpolatoris manum depre- 
liendere liccat, cum ansa interpolationis ex A et II codicum scriptura patcat. 
Velut p. 58, 12 sq. habet C: προφασισα[.ιέν·η εξ άνυπόπτου, τον του συνεύνου 
κίνδυνον ύπεξέφυγεν έαυτήν περιποιησαυ.ένη, quae commentus est interpolator, quia 
liée quid τό άνύποπτον — παρά τω συνεύνω περιεποιήσατο significaret intcllexit пес 
verba έφ’ οίς περιεπεπόνθει ad 57,7 esse referenda vidit. Idem, ut 72,1 ταχέως et 
78,2 εΐρηται ex τυχέως et λέγεται, quae pro τυχαίως et λέγετε vitiose scripta erant, 
fecit, ita 90,2 κάραν ex κάρα et 111,7 monstruosum illud σΰνπερίτρέχοντ(αι) ex 
συρ,περιέρχονται procreavit. Idem 8G,13 ίδόντες δέ ώς κτένιον οΰκ έπεφέροντο prae- 
propere in και είσελθόντες έπεί κτένιον έχειν οΰκ είδον mutavit opinatus tum dc- 
mum pectinem a mercatoribus desideratum esse, cum balineum intrassent, id quod 
ut primo aspectu probabilissimum videri potest, ita non esse verum arguunt quac 
87,4 leguntur. Eiusdem improbam mutandi temeritatem cum orationis confor- 
mandae imperitia coniunctam produnt 95,2 sq. οΰκ εστι τί'ς τών ώδε ήκόντων ρ.ή 
παρά των πολιτών αυτής — όλέθρω παρυφίστασθαι et 8C, 9 — 12 ενετείλαντο αυτί) 
φυλάττειν αυτά παρ’ έαυτή — ά'χρις ό'του τους τρεις όρ/.οΰ πρός σε γεγονότας θεάσαιο, 
quo loco apparet interpolatorem orationem rectam in obliquam transformare 
voluisse, sed ipsum sui artificii laqueis implicitum turpiter haesisse — et 98,8 sq. 
δοΰς αΰτω δ συρ.πεφώνηκα ήτοι πίνακα, quae cum narrationis decursu quam 
maxime pugnant. 
Neque tarnen negamus codicem C aliquot locis scripturas veras vel earum 
vestigia solum servasse atque in primis utilem esse ad prioris classis codicum, qui 
etiam ipsi plurimis inquinati sunt vitiis, dissensiones disceptandas. Nam in eis libri 
partibus, quae tribus codicibus sunt servatae, sicubi A et B inter se dissentiunt, 
is codex, qui lectionem aut manifesto veram aut verae propiorem praebet, semper 
fere codicem C habet sibi adstipulantera. Unde sequitur ut etiam, ubi scripturae 
inter se discrepantes nihil habere videantur cur altera alteri anteponatur, ea sit 
praeferenda, quae codicis C consensu confirmetur, cum vero C multo saepius cum 
A quam cum В consentiat, maior fides in ea libri parte, qua caret C, tribuenda 
die indess leer geblieben sind. Der. Teil enthält: — f. l a Έσθήρ άναρχον. — ll a Τώβίτ. — 
24 b Ιουδίθ. — 50 ъ Δανιήλ, expi. 57^ mit den Worten οτι είδες τόν σίδηρον άναμεμι γμένον. Da die 
Worte bis zum Schluss der Seite gehen, auch nichts ausgefallen ist zwischen diesem und dem 
folgenden Blatte, ist anzunehmen, dass der Schreiber hier absichtlich mit dem Buch Daniel abge- 
brochen habe. — f. 58 a — 116 b das collationierte Stück. Inc.: Πρόλογος του πρωτοτυ. . . βίβλου τής 
λεγομένης συντίπα. 
«II Teil f. 117 — 260, Quaternionen α — ιη. f. 1 1 7 a Ερωτήσεις. . . δωροθέου προς τον μέγαν 
βαρσανούφιον καί του αυτοί» μαθητήν ιω τον έπικληθέντα προφήτην. — 122 a τοί». . . άββα δωροθέου 
διδασκαλίαι διαφοραι προς τούς έαυτου μαθητάς. 
«III Teil f. 261 fi., Quaternionen α — e. — f. 26 l a ιω του χρ. ομιλία περί του άγιου. . . πνεύ- 
ματος. — 1. 281 11 Μαςιμου τοίί πλανουδη λόγος εις τήν. . . ταφήν του κυ ήμών».. 
