Philos. V narr. II.] 
LIBER STNTIPAE. 
51 
διήρ/ετο' καί καλέσας αυτήν ό τής μοιχείας εργάτης άνηρώτα περί του πέπλου, 
ή δέ γραϋς τω τής γυναικός άνδρί ένατενίσασα πρός εκείνον έποιεΐτο τόν άπό- 
λογον καί έλεγεν* άπάλλαξον με των του άνδρός τουδε άδικων οχλήσεων' καί 
γάρ μοι πέπλον ένεχείρησεν, άπαγαγειν τοΰτό τινι των ύφαινόντων εις τά τού- 
5 του διαφθαρέντα μέρη ώς δυνατόν έπισκευάσαι. έγωγε κατά τινα τύχην παρά 
τήν σήν είσήλθον όμόζυγον, καί με παντελώς λέληθε καν έν τω σω οίκίσκω 
καν έν έτέρψ τόπφ παρ’ έμοΰ κατελείφθη, ώς μή δύνασθαι μνησθήναί με τί 
άρα καί γένοιτο. τούτων ούτω ρηθέντων τφ τής γυναικός άνδρί έκεΤνος τή 
γραίδι άντέφησεν" αλλά σοί γνωστόν έστω, ώ γύναι, ώς έκείνου του επίπλου 
10 ένεκεν ού μικρός χόλος καί θόρυβος έν τω οί'κω μου γέγονεν. καί έκβαλών αύ- 
τίκα έπιδέδωκεν άμφοτέροις τό τοιουτον έπιπλον, εϊτα πορευθείς οί'καδε τή όμο- 
ζύγω έσπείσατο καί δωρεαΐς αύτήν φιλοτίμως έδεξιοΰτο, άξιων αύτή διαλλαγή- 
ναι· ή δέ μόλις τω άνδρί διηλλάγη. καί νυν γίνωσκε λοιπόν, ώ βασιλεύ, ώς 
άπέραντος ή των γυναικών μοχθηρία καί δι’ αύτής ούκ άλίγοι αδίκως άπόλ- 
RETRACTATIO. 
15 άπιδούσα προς τόν άνδρα της γυναικός έποιεΐτο τους λόγους λέγουσα αύτώ’ έλευθέ- 
ρωσόν με άπό τάς άδικους οχλήσεις του άνδρός τουδε’ και γάρ σκεπάσματι ρούχόν μοι 
έ'δωκε, ΐνα φέρω τούτο πρός τινα των τεχνιτών, ΐνα τά διακαυθέντα του ρούχου μέρη 
ώς δυνατόν ύγια κατασκευάση’ εγώ δέ ούκ οίδα και παρά τήν σήν είσήλθον όμόζυγον, 
και παντελώς έπελαθόμην ή ταλαίπωρος πού τό ροΰχον έκεΐνο άφήκα, ή έν τω σώ 
2_0 οΐκω ή έν έτέρω τόπω’ ούδαμώς γάρ δύναμαι ένθυμηθήναι τί γε άρα γέγονεν. ούτως 
τής γραός ε’ιπούσης τω άνδρί τής γυναικός έκεΐνος άντέφησε πρός αυτήν άλλά σοι γνω- 
στόν έστω ότι δι’ έκεΐνο τό έπιπλον μεγάλη ταραχή έν τω οί’κω μου γέγονε. καί άμα 
δέδωκε καί τούς δύο τό έπιπλον έκεΐνο, | καί άπελθών έν τω οί'κω αύτοΰ μετά τής ρ· 70 
γυναικός φιλίαν έποίησε. καί ό τάλας χαρίσμασι καί δωρεαΐς μεγάλως αύτήν έτίμησε, 
25 δεόμενος ΐνα μετ’ αύτου διαλλαγήν καί άγάπην ποιήση’ ή δέ μόλις έποίησεν άγάπην 
μετ’ αύτοΰ. καί νυν γίνωσκε λοιπόν, ώ βασιλεύ, ότι ούκ έχει τέλος ή τών αισχρών καί 
φαύλων γυναικών πονηριά, άλλ’ ούδέ χείρον κακόν γυναικός πονηρας έστίν, ώσπερ ούδέ 
καλής καί άνδρείας γυναικός ούδέν τι κρεΐττον έστί’ κατά διάμετρον γάο καλής γυ- 
ναικός καί χείρονος μέγα χάσμα έστί, καν καί ΐσην έχουσι τήν ομωνυμίαν* άμφότεραι 
30 γάρ γυναίκες καλούνται καί είσίν, άλλ’ ή μέν θηρίω έοικε πολυμόρφω καί πολυκε- 
φάλω, ο!ον είπεΐν τώ τής ύδρας, ή δέ λίθω πολυτελεΐ καί άσυγκρίτω. όθεν καί άπό 
τής πονηριάς αύτών πολλοί άδίκως έφθάρησαν. ώσπερ δή συνέβη γενέσθαι καί εις τήν 
4 εις τό τά? 6 λέλυθα καί 7 κατελήφθη 8 γένοιτο τουτω’ ούτω 12 έπείσατο 
ib. φιλοτίμοις? cf. ρ. 40, 18 14 sq. άπώλήνται 1G σκέπασμά τι ρούχου Boiss., qui adclit : 
«forsan ρουχον tantum servaudum et σκεπάσματι ut glossema rejiciendum». σκεπάσματι ρούχου 
EF 17 τοΰτο add. F 19 εί έν? Ebh. 22 μεγάλη καί ταραχή D. «Deest forsan nomen: 
μεγάλη σύγχυσις, vel όχλησις, καί ταραχή» Boiss. 23 καί prius neque delendum (Boiss.) neque 
«arcte cum v. δέδωκε coniungendum» (Ebh.), sed καί τούς δυο ex usu recentiorum scriptum est 
pro άμφοτέροις. copulantur ut fit haec duo infra p. 55, 29 24 μεγάλαις EF 25 ποίηση 
om. D 27 ούδέν χείρον? videtur metapbrastes versuum Sophocleorum nobis a Stobaeo Flor. 
69,14 servatorum (fr. 621 N.: ούτω γυναικός ούδέν άν μεΐζον κακόν κακής άνήρ κτήσαιτ’ άν ούδέ 
σώφρονος κρεΤσσον) aliquam notitiam habuisse. nam aliorum poetarum loci, quibus eadem sen- 
tentia continetur, verbis minus sunt similes ib. ώσπερ] ήσπερ D 29 μέγα χάσμα] «Εν. Luc. 
16, 26» Ebh. ib. επωνυμίαν Ebh. 30 πολυμόρφου F 31 ύέρας D 
