l’ellicis narr. Y.] 
MUK R 8 ΥΝΪΙΙ’ΛΕ. 
53 
ϋπετόπασεν. καί αύτίκα τούτου έπιβάς έξήει τού πανδοχείου, αύτου δέ έξερχο- 
μένου καθ’ εαυτόν ό λέων έφθέγγετο' ούτός έστιν αληθώς ον της νυκτός φύ- 
λακα λέγουσιν καί αυτός μου έπιβέβηκεν. καί ταϋτα λέγων έδεδίει μάλλον τόν 
κλέπτην καί παρ’ ολην την νύκτα τούτον διαβαστάζων δρομαίος έπορεύετο. 
5 καί ό άνήρ δέ λέοντι έποχεισθαι δία γνούς τούτον έπτοήθη τα μέγιστα μήπως 
αύτοϋ κατάβρωμα γένηται. πρωίας δέ γενομένης έτυχε τόν λέοντα ύπό τι δέν- 
δρον διέρχεσθαι' καί δη τό τάχος ό άνήρ την δεξιάν έκτείνας τοΐς του δένδρου 
κλάδοίς έαυτον άπτμόρησεν, έπειτα δέ καί του δένδρου έπαναβάς τόν του λέοντος 
διέφυγε κίνδυνον, καί ό λέων τόν τοιοΰτον ύποδειλιών φυγάς ευθύς ωχετο. τού- 
10 του πορευομένου πίθηξ αύτω συναντά, καί έπηρώτα τόν λέοντα' τι ούτω περι- 
δεής καί έμφοβος τυγχάνεις; ό δέ λέων άπεκρίνατο' ό τής νυκτός φύλαξ λεγό- 
μενος κατασχών με καί έπιβάς μου παρ’ ολην διήλαυνεν τήν νύκτα, ό δέ πίθηξ, 
καί που έστιν, έφη, έκεινος; ό δέ λέων, απέναντι των οφθαλμών ήμών έπ’ εκεί- 
νου, φησί, του δένδρου κεκάθικεν. ό δέ πίθηξ εύθύς έπ’ εκείνο έπορεύθη τό δέν- 
15 δρον τόν άνδρα όψόμενος. ό δέ λέων μακρόθεν έστώς ένητένιζεν τω πίθηκι, του 
ίδεΐν τί έκεινος παρά τω άνδρί δράσαιτο. του μέντοι πίθηκος τω δένδρα» έπανα- 
βάντος ό άνήρ άμφότερα έπτοήθη τα ζώα καί ύπό του συνέχοντος αύτόν δέους 
άγωνιών τήν του δένδρου σχισμάδα παρα/ρήμα είσέδυ. ό δέ πίθηξ τη χειρί τω 
λέοντι ύπεσήμανε, του αύτόν παραγενέσθαι καί άποκτεΐναι τόν άνδρα. καταλα- 
RETRACTATIO. 
20 αυτού, έξερχομένου δε τού κλέπτου επάνω τού λέοντος ό λέων καθ’ εαυτόν έλεγεν 
άληθώς οΰτος έστίν ό δαίμων, δν λέγουσι της νυκτός είναι φύλακα' διό καί επάνω 
μου καθέσθη. καί ταύτα λέγων ό λέων καθ’ έαυτόν έφοβεΐτο τόν κλέπτην καί δι’ 
όλης της νυκτός τόν κλέπτην βαστάζων έπορεύετο. ό δέ κλέπτης έπιγνούς έπικαθέ- 
ζεσθαι λέοντι έφοβήθη μ.ή πως αύτόν διάσχιση καί τροφήν ιδίαν ποιήσεται. πρωίας 
25 δε γενομένης έ'τυχεν ό λέων ύποκάτω δένδρου διέρχεσθαι' καί διά συντόμως ό κλέπτης 
έκτείνας τήν δεξιάν τοΤς τού δένδρου κλάδοις εαυτόν έκρέμασε καί άναβάς εις τό 
δένδρον τόν τού λέοντος κίνδυνον διέφυγε, καί ό λέων πάλιν ώς φύλακα τής νυκτός 
φοβούμενος συναπήλθε σπουδή, όπου καί ό πίθηξ αύτω συναντά, καί ήρώτησε τόν 
λέοντα' τί ούτως ύπάρχεις φοβούμενος καί τρέμων; ό δέ | λέων άπεκρίνατο' ό τής νυ- ρ. 73 
30 κτός φύλαξ λεγόμενος έμ.έ πιάσας ολην τήν νύκτα έπάνω μου φερόμενος έ'συρέ με 
καί ό πίθηξ, πού έστίν έκεινος; έ'φη. καί ό λέων' έπάνω τού δένδρου έκάθισεν τού 
ημών έ'μπροσθεν όντος. ό δέ πίθηξ εύθύς έπ’ έκεΐνο τό δένδρον άπήλθε. καί ό λέων 
μακράν ί’στατο βλέπων τί άρα γένηται. τού μ.έντοι πίθηκος τού δένδρου έπαναβάντος 
ό κλέπτης όμού έφοβήθη τούς δύο καί ύπό τού φόβου των δύο ζώων άγωνιζόμενος 
35 εις τήν σχισμάδα τού δένδρου είσήλθε. ό δέ πίθηξ τή χειρί τόν λέοντα έ'νευε, τού έλθεΊν 
καί άποκτεΤναι τόν άνδρα. έλθούν τοίνυν ό λέων έκεΐσε ίστατο κάτω τού δένδρου, ό 
4 νύκταν 5 δέ] τεδε 10 et 12 et 14 πίθαξ, quod huic codici soll credere nolui 20 
αύτου] «num excidit καί έξήλασεν?» Ebb. Facilius excidere poterat καί έςήλασεν (sive έξήει) του 
πανδοχείου 22 sq. καί δί δλης τής νυκτός in Б’ bis scripta 24 διασχίσει Boiss. 25 συντό- 
μων Boiss.; cf. ρ. 81 В. 27 ώς] ώς ό D, ώς τόν Ebb. 28 ό delendum 
