Philos. VIT narr. TI.] 
LIBER SYNTIPAÉ. 
fi 9 
τόν έμόν άνδρα ώς εις βαθύ γήρας έλήλακεν, έγώ δέ νεανις έτι, ώς βλέπεις, 
καθίστηκα καί των άνδρών συνουσίας πάνυ έφίεμαι, συ δ’, ώς όρώ, νέος πέφυ- 
κας· καί ιδού έτυχες κατακόρως φαγών καί πιών, έτυχε δέ καί ό έμός συνευνος 
έν τοΤς έξω τανυν τυγχάνων’ έγερθείς ούν τήν έφεσίν μου αυτός μοι έκπλήρω- 
6 σον. ταΰτα είπούσης τής γυναικός πρός απάτην του οδοιπόρου πείθεται τοΐς λό- 
γοις αυτής ό ήλίθιος εκείνος καί άναστάς τήν ζώνην του ίδιου φιμιναλίου έλυε 
του τη κλίνη έπαναβήναι. ίδουσα δέ ή γυνή τό τούτου πρός έπιμιξίαν ταχυρρε- 
πές τε καί περισπούδαστον τάς χεΐρας τή έαυτής κεφαλή έπιθεΐσα μεγαλοφώ- 
νως έκραύγασεν. ευθύς δέ d του χωρίου κάτοικοι έπί τή αυτής κραυγή ποάς 
10 τήν οικίαν συνέδραμον, ό δέ γε οδοιπόρος έκείνης οϋτω βοώσης κάκείνων πρός 
αυτήν συντρεχόντων καί τής τραπέζης έτι πρό αύτου κειμένης έκάθητο πάλιν 
σφόδρα δεδιώς καί έρυθριών καί έν άμηχανία τυγχάνων. είσελθόντες δέ οί άγρώ- 
RETRACTATIO. 
λώς είπας, ώ γύναι’ ά σοι εκόμισα όψάρια άπό τό χωράφιν, ταυτά eiert; κα'ι άμα ή 
γυνή - άρχοντες χριστιανοί, ακόμη | τό δαιμόνιον κατέχει τούτον, κα'ι πάλιν όψάρια λέ- ρ. 95 
15 γει. του δέ είπόντος’ οΰκ έτι τόν λόγον εΐπω τούτον, ή γυνή έδωκεν αΰτω κα'ι έφαγεν 
άπό των όψαρίων εκείνων, μή είπόντι λόγον περί τούτου, ύστερον δε λέγει τή γυναικί’ 
λΰσον με. ή δε λέγει’ μή όψαρίων μέμ,νησαι; ό δέ λέγει' ούκ οΐδα τί λέγεις, τότε ελυ- 
σεν αυτόν, καί λέγει’ ώ άνερ, όσα είπας, καλώς είπας’ άλλα διότι ύβριζες οΰχί τάς 
κακάς γυναίκας μόνον άλλα καί τάς καλάς, κάγώ σοι είπον σιώπα, συ δέ είπας* άν 
20 είχον έγώ τοιαύτην πονηράν γυναίκα, έμελλον αυτήν άνελεΐν, διά τοΰτό σοι έποίησα 
όσα είδες’ καί μηκέτι καυχάσαι περιγενέσθαι των γυναικών, τούτοις ούν τοΐς λόγοις 
ποοσέθηκε τω ξένω καί λέγει αΰτω* τόν έμόν άνδρα βλέπεις, ώ ξένε, κατά πολύ γη- 
ραιόν ό'ντα κάμέ πάλιν νέ αν καί εύμορφον, καί τήν των άνδρών ομιλίαν αγαπώ πολλά, 
σέ δέ νέον όντα καί δυνάμενον τήν επιθυμίαν μου χορτάσαι. ό άνήρ | μου έστίν έξω ρ. 90 
25 μετά τών φίλων, καί συ άναστάς πλήρωσον τήν επιθυμίαν μου. ό δέ ξένος εκείνος 
άπατηθείς έλυε τήν ζώνην του βρακιού του άναβήναι τή κλίνη, ώς γοΰν είδεν ή γυνή 
τό πρός συνουσίαν σύντομον του ξένου, άμα βαλοΰσα τάς χεΐρας επί τήν έαυτής κε- 
' φαλήν, τήν κόμην έσπάραττε βοώσα* βαβαί! όττοτί! καί τότε οί εν τω χωρίω οίκοΰν- 
τες προσέδραμον καί οί καλεσμένοι, ό δέ ξένος αυτήν βοώσαν είδώς καί τό πλήθος 
30 είσρέον εις τόν οίκον, πάλιν έκάθισεν έμπροσθεν τής κειμένης αΰτω τραπέζης, φόβω 
συνεχόμενος πολλω καί μή έχων τί διαπράξασθαι. οί δέ γεωργοί είσελθόντες λέγουσι 
1 εις om. B ib. έληλάκει γήρας С 1 sq. έγο!> δέ νεάνις έτι ώς βλέπεις καθέστικα Β, 
νεανις δ’ έγώ C 2 ante τών Ebh. insérât τής ib. σύ δ’] καί σύ δ’ C 2 sq. πέφυκας — έτυχες] 
εΐ, έτυχες δέ καί C 3 sq. δέ — ■ τυγχάνων] δ’ όσαυτως καί ό συνευνος <5 έμός αποδήμων C 
4 sq. μου — έκπλήρωσον] μοι έκπλήρου C 6 αύτοΤς καί λίθιος εκείνος καί άναστάς Β, αύτός 
(αυτής corr. Ebh.) καί άναστάς ώς εΰήθιος καί όντως ηλίθιος C ib. έλυε του ίδιου φιμιναλίου C 
7 τω τήν κλίνην C 7 sq. το προς έπιμιξίαν αύτου ταχυρρεπές (ταχυρεπές Β) τε καί ράδιον C 
5 έαυτή C pr. ib. έπιθεΐσα κεφαλή C 9 ευθέως C 10 συνέδραμον] έπέθεον ίδεΐν τί 
τοΰτ ήν C ib. in margine ιζ C 10 sq. κάκείνων — συντρεχόντων] τών έγχωρίων πρός 
αυτήν ερχομένων C 11 πρός αύτου Β 11 sq. κείμενης — δεδιώς καί] ίσταμένης ήν δεδιιυς 
έσταμαλιστα C 12 έναμηχανία τυγχάνων Β, άμηχανών έπί τωδε C 12 sq. οί αγροίκοι 
λέγουσι C 14 άκόμι D 16 έκείνων om. (DE) Boiss. ib. είπέν τι D, είπών έτι Ebh. 
ib. δέ от. F 22 καταπολύ F «ut saepe» (Ebh.) 23 άγαπώσα F, άγαπώσαν Ebh. 24 ô 
δ’ άνήρ? Ebh. 29 ίδών Ebh. 30 εις ρέον F 31, item 71, 14 τι (DE) Boiss. Ebh. 
