Filii régis narr. III.] 
LIBER STNTIPAE. 
87 
την έφη* οί κοινωνοί μου δι’ έμοΰ δηλοΰσι, ώ γύναι, λέγοντες' στεΐλον ήμΤν τό 
παρατεθέν σοι χρυσίον πα|ρ’ ημών, ή δέ λέγει τω άνδρί* ούδαμώς σοί τι έπι- A f. 285 
δώσω, άχρις αν οί τρεΤς πρός με έπί τό αυτό παραγένησθε. ό δέ λέγει τη γυ- 
ναικί' ιδού κατ’ όψιν την σήν οί κοινωνοί μου, ώς όρας, έστήκασιν, εί καί πρός 
б μακράν σου άπέχουσι - κάκεΐνοί σοι λέγουσι τό χρυσίον δεδωκέναι μοι. ταΰτα εΐ- 
πών φωνεΐ πρός εκείνους περί του κτενός αΰτοις άνωνύμως καί άδήλως ούτωσί 
λέγων* ούδέν μοι ή γραυς παρέχει, εί μη ύμεις αυτοί έπιτρέψοιτε. οί δέ έφώνη- 
σαν πρός αυτήν λέγοντες' πάρασχε, γυναι, αύτω. ή δέ ευθύς έκβαλουσα τό πα- 
ρατεθέν αύτή χρυσίον έπιδέδωκεν αύτω. έκεινος δέ τοΰτο είληφώς ευθύς έκειθεν 
10 άπέδρα. οί δέ γε τούτου κοινωνοί έπί πολύ αύτόν διετέλουν προσμένοντες, ειτα 
φωνουσι πρός τήν γραίδα' ποϋ έστιν ό πρός σέ σταλείς κοινωνός ήμών, ότι μη 
ολως ήμιν αναφαίνεται; ή δέ γραύς Ιφησε τοΐς άνδράσιν ώς· τόν θησαυρόν ύμών 
RETRACTATIO. 
σύντροφοί μου μηνοΰσί σε δι’ εμού* πέμψον ήμΤν τό χρυσίον τό σε έδώκαμεν. ή δε γυνή 
λέγει τω άνδρί* ούδαμώς δώσω σοι, έως ου έ'λθετε καί οί τρεις όμού . καί ό άνηρ, ιδού, 
15 λέγει, οί σύντροφοί μου μακρόθεν κατ’ οψιν σου ίστανται' καί εκείνοι λέγουσί σοι δού- 
ναι μοι τό χρυσίον. καί ταύτα εΐπών τή γραίδι στρέφεται πρός τούς συντρόφους αυ- 
τού καί λέγει αύτοΐς άνωνύμως* ού δίδει μοι ή γραύς, μήτε κτένιον εΐπών μήτε χρυ- 
σίον. εκείνοι δε νομίσαντες τό κτένιον ζτ)τέΐν αύτόν λέγουσι τή γραίδι μετά νεύμα- 
τος * δός, γύναι, αυτό. | ή δε έκβαλούσα τό χρυσίον δέδωκεν αύτω. ό δέ τούτο λαβών ρ. 120 
20 ευθέως άπ’ έκεΐσε εφυγεν. οί δέ σύντροφοι αύτού περιμένοντες αύτόν, ούκ ήλθε* καί 
μεγάλη φωνή λέγουσι τη γραίδι* πού έστιν ό σύντροφος ημών, δν άπεστείλαμεν εις 
σέ, καί ούδ' ό’λως εις ήμας άνεφάνη; ή δέ γραύς είπε τοΐς άνθρώποις έκείνοις ως* τόν 
1 δι’ έμοΰ om. B ib. δηλουσιν В, σί'δηλοΰσίν С, σοι δηλουσιν Ebh. ib. λέγοντες от. С 
2 παρ’ ήμών σοι παρατεθέν χρυσίον С. B cum A consentit nisi quod σοι omittit ib. τω άνδρί] 
αύτω С 2 sq. σοι δωσω τί - άχρις αν οί τρεΤς όμού γένοισθε C 3 τώ αύτό Α, τώ 
αύτώ B ib. παραγίνεσθαι В 3 — 5 τή γυναικί — μοι] αυτή* κατ’ οψιν ιδού σοι έστήκασιν 
ώς όρας οί κοινωνοί μου καί φωνουσι σοι πόρρωθεν δούναι μοι τό τοιούτον χρυσίον С 4 έστεί- 
λασιν В 5 άπέχουσιν В 7 αύτή CB ib. έπίτρέψιτε (=έπιτρέψητε?) Α, έπιτρέψοιτε C, έπι- 
τρέψεται Β, qua in scriptura aut έπιτρέψαιτε latet (Eberhardi coniectura), aut επιτρέψετε 
8 πάραχε A ib. ώ γύναι C ib. εύθύς от. С 9 έπέδωκεν С ib. ευθέως С 10 — 88,2 οί — 
αύτω] «Seine Genossen warteten nun, dass er kommen sollte; aber er kam nicht. Die Alte 
jedoch kam zu ihnen und sprach: «Euer Freund ist gekommen, und ich habe ihm das Geld 
gegeben, denn ihr habt mir ja selbst gesagt: giebs ihm» Syrus Bäthgeni 10 οί δέ κοινωνοί 
τούτου C ib. έπιπολύ C έπίπολλύ В έπί πωλλή A ib. αύτώ В ib. in marg. κα С 
11 φωνουσιν B ib. κοινωνός] έκεΤνος κοινωνός C 11 sq. μηδ’ ολως? Ebh. 12 άναφένεται В 
ανεφανη C ib. έ'φησεν В έ'φη C ib. άνδρασι B ib. ήμών В 
13 «variant Codices (etiam F teste Ebh.) in accentus sede, σύντροφοι et σύντροφοι 
exhibentes» Boiss. ib. μηνύουσι coniecit Boiss. 14 ελθητε? Ebh. 18 μή κτένιον F 
19 αύτό] «malim αύτω, quod est in C. cf. 88,15. sed fortasse dixisse illi finguntur αύτό, intel- 
lexisse ilia αύτω, i. e. illi etiam soli » Ebh. ib αύτω] αύτό EF 22 ib. έφάνη EF 
