о 
PASSIO S. CHARALAMPII. 
κακή κεφαλή». Χαραλάμπιος εΐπεν «Ον θύω δαίμοσιν, τεκνϊα · γινώοκε τε, ότι 
/. 83 ν οι JI δαίμονες, οϋς σέβεσθε, τρέμονσι τά σύμβολα τον σταυρού κατά το είρη- 
μένον' καί οί δαίμονες φρίσσονσιν καί τρέμονσιν, φησίν, τήν δύναμιν τον σταυ- 
ρόν». ταραχθέντες δε οί άρχοντες τάς ευτάκτους αποκρίσεις τον δικαίου κε- 
λεύονσιν έπαρθήναι τήν αγίαν αυτόν στολήν καί το περί τον τράχηλον αυτόν 5 
ϊδικτον, καί όντως γυμνώσαντες τδ ιερόν αυτόν πρόσωπον, τον θεόφρονος καί 
ίσαγγέλον άνδρός κατεδίκαζον. 
3. Ό δε άγιος άνήρ ύψηλφ τφ φρονήματι καί εύμήκει τή πίστει καί πε- 
ριπλησθείς τής αγάπης, ώσπερ τις κάλαμος συ μπεριφερό μένος π αντί άνέμφ 
όντως τάς τρικυμίας των βασάνων ύπέφερεν ό δε αίκισμος ήν όντως' λαβόν- ίο 
τες χειράγρας οί ύπηρεται από δοράς τής κεφαλής εως των ονύχων των π οδών 
καταξέοντες ή σαν ταΐς μάστίςίν ό δε μακάριος δλφ τω σώματι σπαραττό μένος 
ύφη’ «Ευχαριστώ ύμΐν, αδελφοί, ότι άνενεώϋη μου το σώμα, άνανεοϋντες τον 
λογισμόν μου προς τον αιώνα λοιπόν τον εκεί έτοιμον ποιούν τες' σπορενς γάρ . 
col. 3 έστιν ό Χριστός καί σπέρμα τον θεού τά λόγια», είρηκότος δε αυτού | ταντα 15 
έξεπλήσσοντο οί ύπηρεται καί λέγουσιν τοϊς άρχουσιν « ΊΙ ήμετέρα ατιμία τιμή 
τον άνδρός' ή ήμετέρα βάσανος οικοδομή αυτού έστι ν. μήτι ο ντύς έστιν ό Χρι- 
στός καί μετέβαλ εν εαυτόν εις ιίνδρα πρεσβύτην καί ήλϋεν δοκιμάσαι τήν 'Ασίαν, 
ίνα άναπείση τους κατοικ ονντας έν αυτή, ταΐς γάρ χειράγραις ημών έπιβαίνομε ν 
τή υπέρ σιδήρων σαρκί αυτού, καί αί μεν χειράγρα ι ημών καμπυλοϋνται, ή δε 20 
σάρξ άρραγής καί ('ακαταπόνητος μένει». 
4. Ταντα αυτών είρηκότων βρύ'ξας ό ήγεμών εΐπεν « Ω κακοί ύπηρεται 
καί πάσης άνακολουϋησίας ακόλουθοι, ειρηται ύμΐν τά διαταχϋέντα.' τί τον 
υπέρ αυτού λόγον ποιεϊσϋε » ; ήσυχασάντων δε τών υπηρετών άγρι ωθείς ό δονξ 
λέγει τω ήγεμόντ «Εί καί τους νπηρέτας εκ τών μαγειών εξαπατά, μή καί 25 
έμόν βραχίονα κάμψη», καί ευθέως έναρμοσάμενος τάς χειρ ας έπέβη τώ σώ- 
μα τι τού μάρτυρος καί βιασάμενος εΐασεν τάς χεΐρας έκ τών άγκώνων πρός τό 
σώμα τον μάρτυρος, καί ή σαν κεκρεμασμέναι επ’ αυτή), καταπεσών ονν ci χειρ 
/. 84 καί παράσημος ο || δονξ εΐπεν «Γόης έστιν ό άνθρωπος οντος, βοήθει, ώ 
ήγεμών». δραμών δε ό ήγεμών καί ίδιον τέις χεΐρας τον δονκύς κρεμαμένας 30 
πρός τό σώμα τον μάρτυρος, σπεύσας έπτνσεν εις τήν οψιν τον μάρτυρος, καί 
π αιραχρήμα έστράφη ή κεφάλι) αυτού και εΐχεν τό στόμα όπισθοφανώς. 
ο. Καί έφοβήθησ αν πάντες οί εν Μαγνησία φόβον μέγαν καί έδέησαν τώ 
δικαί(ι) καί εΐπον « Άνες τήν οργήν σου, άπόστρεψον τήν οργήν κυρίου, οντοος 
τέτακταί σοι, κακά αντί κακών μή άποδονναι». Χαραλάιμπιος εΐπεν «Ζή κύριος 35 
ό θεός, ότι ονκ έστιν δόλος έν τή γλώσση μου. τούτο δε γινώσκετε, ότι τους 
μείζονας τών κακών έπαίδε νσεν ό Χριστός, καί ύμΐν τήν ζωήν τήν αιώνιον 
9 ιόοήίιηια — αννηεριφερόμενοα 14 ποιον ντες: ποιείτε? IG et 17 ύμετέρα 17 αύτοϋ 
(οτίν 24 ποιεΤοδαι 2G έναρμιοοιίμενοα 27 ίαοεν 28 κεκεκρεμαομέναι επαννώ 
30 ήγεμόν 32 όπιοτοφανώσ 
13 (h'e ηώΰ η μον το οώμα: ci. lob 33. 24. 
