PASSIO S. CDARALAMPII. 
3 
χαρΐσεται». τότε εβόησαν λέγοντες' «Μηδαμώς, κύριε, μη άπαλλάξης ημάς, δέ- 
σποτα, δσο ι ήμάρτομεν δ Θεός, διαλλάγηδΗ' νυν οϋν, κύριε, επαίδευσας άρχον- 
τας, ϊνα ημάς φωταγώγησης καί της επουρανίον ζωής άξιους καταστήσης». 
καί πιστεύσαντος όχλου πολλού Λουκιανός δούξ εΐπεν’ « "Αγγελε τού θεού καί 
5 άνΰρωπε τον κυρίου, βοήθησόν μοι όδυνωμένφ ' ιδού καί αίχεϊρές μου φορτίου 
σου είσίν. νυν ονν καί ον τον κόπον άπόθου καί εμοί τον τόπον άποπλήρωσον, 
ϊνα σοί μεν | γένηται το άμέριμνον, εμοί δε τδ άνώδυνον καί εί τούτο γένηναι, col. 2 
πιστεύσω τώ θεώ σου». 
6. Τότε διανοήσεις δ μακάριος προσηύξατο προς κύριον καί εΐπεν «Βα- 
10 ρούχ μανονηλ μαραναΰά ραββουνί» , ό εστι διδάσκαλε άγαϋέ, εύλογου μέν σε, 
Χριστέ, επίβλεψον επί την ταπείνωσιν των πεπεδημένων καί λνσον άρχοντας 
εκ δεσμό) V καί σώσον μάρτυρα αίκιζόμενον. καί ιδού φωνή διά νέφους καί λαί- 
λαπος λέγουσα’ «Χαραλάμπιε, δ λάμπων επί γης καί φαιδρυνόμενος έν ούρα- 
νοΐς, δ αγγέλων σύσχολος καί προφητών σύσκηνος, δ αποστόλων συνόμιλος 
15 καί μαρτύρων σύναθλος καί τής έμής φωνής άξιος, ήκουσα ά προσηύξω, δέ- 
δεγμαι ρήματα τού στόματός σου ’ έσται δ λόγος σου Ιαμα τοΐς κάμνουσιν » . 
καί εν&έθ)ς ψφη δ Λούκιος καί δ Λουκιανός. 
7. Καί δ μεν Λούκιος άψάμενος των γονάτων τού μάρτυρος εΐπεν ' 
«Θεού παράδεισε, Θεού τεκμήριου, πνεύματος άγιου σύσχολε, εύξαι υπέρ εμού, 
20 όπως φν λάχνη έν εμοί τδ τής πίστεως σωτήριον βάπτισμα» . καί πιστεύσας δ 
δούξ έβαπτίσϋη . προσελθόντος δε αυτού τώ Χριστώ επαυσεν καί δ ήγεμώντήν 
ζήτησιν, «"Εως ον εμφανίσω » φησί «τώ βασιλεύ», τότε προσήρχοντο πάντες 
οί εν τή ° Ασία τώ || μάρτυρι τού Χριστού πιστεύοντες καί εξομολογούμενοι τάς /. 84 ν 
αμαρτίας εαυτών άφεϋήναι. καί πολλούς άνϋρώπους νεκρών ϊασιν εποίει καί 
25 πάντας τούς ασθενείς τή προσευχή αυτού δ μακάριος Χαραλάμπιος ίάτο. 
8. Ό δε ήγεμών απήγγειλε τώ βασιλεύ πάντα τά είρημένα λέγων «Δέο- 
μαι σού, βασιλεύ, τί εϊπω ή τί λαλήσω ή τί διανοήσομαι ον γινώσκω. ώφϋη 
άνθρωπος εκ τής αγέλης τών Γαλιλαίων καί πάντας άπέσπασεν από τών θειον 
καί τδ δοκεΐν προσευξάμενος ίάσατο ημάς καί μετά την δόξασαν ευεργεσίαν δ 
30 μεν Λούκιος έπίστευσεν τώ Χριστώ καί πάσα ή Μαγνησία έδωκεν τον λαόν αυ- 
τής τή ϋρησκεία εκείνη ’ εγώ δε διασονθείς ήλθον τού άναγγεΐλαί σοι». καί 
άκούσας δ βασιλεύς τών ρημάτων τούτων, πολλή ταραχή καί οργή πλησθείς 
εΐπεν « Ω αιώνιοι θεοί άμεληταί, διά τί οί ασεβείς άδολεσχούσιν εν τή γη»; καί 
εύϋέως άπέστ ειλεν τριακοσίους στρατιώτας κεκτη μένους πάσαν άπανθρωπίαν, 
35 μισαδέλφονς καί εκλεκτούς τού διαβόλου καί ευάρεστους τής άπωλείας, καί 
εκέλευσεν κατακρονσύήναι όλον τδν νώτον τού μάρτυρος καί ούτως σνρϋήναι 
άπδ Μα γνήσιας έως : Αντιόχειας τής Πισιδίας. col. 2 
1 χαοίοηται 2 ήμάρτομεν 3 καταοτήαειο 5 βοήϋεισόν 10 ραβον νή 
11 λύοον 12 νέφου 22 έμ\φανηοο) — ιτρο\ήοχοντο 23 Άοίφ:· Μαγνηαϊμ? (cf. ρ. 2 ν. 
33 et infra ν. 30) 24 πολλοϊς άνθρώειοις? 33 ω — διατί 37 τηοπτ)\οιδίαο 
1* 
