PASSIO S. CnARALAMPII. 
5 
tovovvto. λέγει ό βασιλεύς ' «Ανθήτω b άνθροιπος και άπολογείτω μοι». εγγί- 
σαντος δέ τον άγιον μάρτνρος ο βασιλεύς λέγει ' « ίϊ άνθρωπε, το πρωί παρο- 
ξυσμόν εΐχον, τον βασιλέως των Σκυθών λαλήσαντός μοι, και άτιμάσαι σε 
παρετράπην. νϋν όέ παρελθών, την παρούσαν έτασιν ταύτην ώς τιμήν ήγησάμε- 
5 νος, τά επερωτώ μενά σοι άποκρίνον πόσα εστίν της ζωής σου τάετη»; Χαρα- 
λάμπιος εΐπεν « Πολλούς χρόνους διήλθον ματαίως ζήσας' εί όέ το ακριβές 
θέλεις μαθεΐν, εκατόν δεκατρία έτη της ζωής μου είσιν». Σευήρος βασιλεύς 
εΐπεν «Καί έν τοσούτοις έτεσι ζήσας πέος ονκ έ νέθον αννεσιν και έπέγνως /. 85 υ 
τούς ατελεύτητους θεούς»; Χαραλάμπιος εΐπεν «Πλείονας χρόνους ζήσας, βα- 
10 σι λεν, καί π λείο να σύνεσιν ενράμενος έπέγνων καί πεπίστενκα τώ Χριστώ», ό 
βασι/.εύς λέγει ' «Γυναίκα έγημας ή ον»; Χαραλάμπιος εΐπεν «’Έγημα την 
επονράνιον νύμφην, λέγω δη την βασιλείαν τού Χριστού ' γυναίκα όέ κατά γην 
ονκ έπί σταμαι » . 
13. Σευήρος βασιλεύς εΐπεν «Σύ δοκεις μοι καί νεκρόν εγείρειν » ; Χαρα- 
15 λάμπιος εΐπεν «Ονκ εν άνθρώποις τό κατόρθωμα τούτο, άλλ ’ εν τω Χριστώ» . 
ό βασιλεύς λέγει · « 'Ηρέμα έμπροσθεν μου», καί διανενσας τοϊς νπηρέταις εποί- 
ησεν άχθήναι άνθρωπον δαιμονιώντα, όστιςήν τριάκοντα καί πέντε έτεσι ν δεδε- 
μένος υπό τού δαίμονος’ όν πολλάκις εις λίμνην έρριψεν ό δαίμων καί κατά 
κρημνών, βουλό μένος αυτόν άπολέσαι. ελθόντος δε τού ανθρώπου ώσφράνθη 
20 ό δαίμων την ευωδίαν τού δικαίου καί εΐπεν «Δέομαι σου, δούλε τον θεού, 
μή με προ καιρού Λπολέσης; άλλ ’ είπε ρήμα, καί εκπορεύομαι · εί δε βονλει, 
λέζω, ποιοι τρόποι κατέλαβον τον άνθρωπον τούτον ». καί εΐπεν αυτόν «Είπέ». 
καί ό δαίμων εΐπεν «Οϋτος ενενόησεν κλέιραι τον βίον τού πλησίον αυτού καί 
εΐπεν έν εαυτόν 'Εάν μή πρώτον άποκτείνοι | τον κληρονόμον, ον μή δννήσο- col 2 
25 μα ι άρπάσαι την ουσίαν αυτού', καί άποκτείνας τον άνθρωπον είοήλθεν έπάραι 
τήν ουσίαν, καί ευρών αυτόν εις τούτο ασχολούμενου εκοινώνησα α,ύτφ έτη 
τριάκοντα καί πέντε», τότε ό άγιος Χαραλάμπιος εΐπεν τώ δαίμονν « Εςελθε 
άπό τού ανθρώπου, μηδέν αυτόν καταβλάπτων » . 
14. Σωφρ ονήσαντος δέ τού ανθρώπου εθαύμασεν ό βασιλεύς καί εΐπεν 
30 «'Αληθώς μέγας εστίν ό βασιλεύς τών χριστιανών» . καί με θ' ημέρας τρεΐ ç άπο- 
θανόντος νεανίσκου τίνος εΐπεν ό βασιλεύς στήναι τήν κλίνην, εν ή κατέκειτο ό 
νεκρός' καί φησιν ό βασιλεύς' » Τούτον έτήρησά σοι, ϊνα προσεύζη προς τον 
Θεόν σου, καί άναστή» . τότε ό μάιρτνς προσευζάμενος άνέστησε τον νεκρόν. 
15. Όχλου δέ πολλοϋ πιστεύσαντος καί τού βασιλέως θανμάσα ντος λέγει 
35 Κρίσπος έπαρχος τώ βασι/.εϊ' «Αΐρε τούτον τον άνθρωπον, μάγος γάρ εστιν 
καί γοητεύουν ταύτα ποιεί», καί μεταλλάξας τήν καρδίαν ό βασιλεύς λέγει τώ 
μάρτνρΐ' « Θύαον τοϊς θεοϊς, Χαραλάμπιε, όπως διαφύγης τάς άνθρωποκτόνονς 
βασάνονς» . Χαραλάμπιος εΐπεν « Πλεϊον ώφελούσίν με αί βάσανο/ ' όσον γάρ 
7 μου είσίν 14 έγείρειν [δύνααθαι]? 19 όοφράνΟη 22 καί [ό δίκαιος] είκεν 
αύτώ? 31 ίνιο cod. pro εν y 32 και φηοι ν 35 αίρε 38 όφελονοιν 
