10 
PASSIO S. CHAKALAMPII. 
κύριε, διότι ούκ άξια είμί τοιοϋτον άνδρα μποδέξασθαΐ' τάχα γάρ ου εΐ b X οι - 
f. 88 τ στός, y άγγελος, y προ <; ήτης, ή άπόοτολος, y τί εϊπω ούκ οιδα. εξελθε άπ ’ 
εμού, δέομαι συν ον γάο άξια είμί, ίνα μου υπό την στέγην είσέλθης». καί 
εΐπεν αυτή ο μακάριος' « Θάροει, γύναι, διότι ob εύρες χάριν παρά κύριον πί- 
στευε τφ κύριοι, διότι μύγας κύριος καί ελεήμων καί αίνετός σιρόδρα» . δ 
28. Καί τη επαύριον οί περίοικοι, ίδόντες την σκιάν επάνω τού δώματος 
καί ώς μετέωρον τδ δένδρον, έ θαύμασαν καί είπαν « Τίτο σημεϊον τούτο»; 
καί τινες εΐπον, ότι Χαραλάμπιος ενταύθα αύλίζετα ι καί τούτον ένεκεν εξανέ- 
θαλεν το ξύλον. καί είσπηδήσαντες ενρον τον άγιον καθεζόμενον καί διδά- 
σκοντα καί /Αγοντα όντως' «Μακαρία εΐ σύ, γύναι, ότι επίστενσας τφ Χριστφ' ίο 
μακαρία εΐ σύ, γύναι, ότι άφέονταί σοι ai άμαρτίαι σου' Θεός γάρ έστιν προσ- 
δεχόμενος μετανοούν τα», καί φασιν οί άνθρωποι' «Τί ού λέγεις ημϊν, εϊ συ εΐ 
ο Χριστός» ; Χαραλάμπιος εΐπεν « Φείσασθέ μου, τέκνα' όμόδονλος υμών είμί' 
Χριστού οΐκέτης είμί καί επί τφ όνόματι αυτού ταύτα ποιώ». 
29. Τότε η γυνή πεπαροησιασμένη καί μεγάλη φωνή εΐπεν « Χαίροις , 15 
col. 2 Χαραλάιμπιε, ό αεί λάμπων καί μηδέπω πραϋνόμενος * χαίροις, I Χαραλάμπιε, 
λαμπτηρ άπαυστε' χαίροις, Χαραλάμπιε, χάριτος μέγιστε ' χαίροις, Χαραλάμπιε, 
λαμπτί/ρ πεφωτισμένε' χαίροις, Χαραλάμπιε, χαρά εις Θεόν καί /.αμπηδών 
ημέτερος. πολλοί γάρ τη διδασκαλία σου προσηλθον τφ Χριστφ». καί ταύτα 
αυτής λεγούσης ψραντο των γονάτων τον άγιου οί άνθρωποι καί πιστεύσαντες 20 
τφ Χριστφ έλαβον τό σωτήριον βάπτισμα. 
30. Τη δέ επιούση ημέρα κελεύει ό βασιλεύς παραστηναι τον άγιον Χα- 
ραλάμπιον επί τού βήματος, ι/θάσαντες δε οί νεωστί πιστεύσαντες τφ κνρίω 
εΐπον τφ βασιλεΐ τό θαύμα ό έ ποίησε καί πώς άνέθαλλεν ό στύλος, καί θαν- 
μάσαντος τού βασιλέως λέγει Κρίσπος ό έπαρχος' «Κύριε βασιλεύ, έςίστ ανται 25 
πά.ντες επί τοΐς σημείοις οΐς ποιεί' κέλενσον δοθήναι αύτφ την διά τού ξίφους 
άπόφασιν» . επί δέ τών πολλών θαυμάτων εκκακήσας ό βασιλεύς δίδωσιν αύτφ 
τήν διά τού ξίφους άπόφασιν ό δέ μακάριος λαβών την άπόφασιν έφαλλεν 
« Αισομαί σοι, κύριε, ψαλώ καί συνήσω εν όδφ άμώμω. πότε ηξεις πρός με»; 
καί τά εξής, καί ούτως άγαλ /.io'j μένος έστη εις τόν τόπον, εις όν ενδόκησεν ό 30 
/. 89 Θεός τελειωθ ήναι αυτόν, καί εΐπεν «Ευχαριστώ) σοι, κύριε ό || Θεός μου, διότι 
ελεήμων εΐ καί φιλάνθρωπος' συ γάρ εΐ ό πατάξας τόν εχθρόν καί πατήσας 
τόν αδην καί λύσας τάς ό δόνας τού θανάτου, κύριε ό Θεός μου, μνήσθητί μου 
εν τή βασιλεία σου». 
31. Καί προσευχόμενου αυτού άνεφχθησαν οί ουρανοί, καί έρχεται πρός 35 
αυτόν ό κύριος μετά πλήθους άγγέλων, καί έτέθη θρόνος σμαραγδοειδής νπερ- 
1 ονκα'ξί a 2 — 3 άαεμοϋ 4., 10. 11 γϋναι. 8 καί τινες 10 — 11 έπίοτενοας — 
γύναι a scriba omisse r postea in margine sinisti'o eadem тети eiddita 12 καί φηοίν 13 φείσα- 
o'dai 15 (fO)vij 17 nescio an intex · χάριτος et μέγιστε siibstantiviim aliqttod sit omission 
19 ήμιτέρα 
29 Άιοομαι — πρΰς με: Psalm. 100 (101). 1 —2. 
