PASSIO SS. MANUEL, SABEL ET 1SMAEL. 
29 
2. Ίονλιανόν oW ότι πάντες τον παραβάτην επέγνοιτε, ον και μόνον η 
προσωνυμία μισητόν τοΐς πάσι καί άπηχθημένον ποιεί, μή τι γε και ό τρόπος, 
ον ποριμώτερος εις κακίαν ονδείς. οντος τοίννν, άπόνοιαν μεν κατά θεόν ώδι- 
νήσας, ώς ονκ αν τις φετο, άπόνοιαν 0ε καί 1 1 κατά τον αυτόν βασιλεύοαντος /. 29 ν 
5 (Κωνατάντιος οϋτος ήν ό Οεΐος καί βασιλεύς), αποστασίαν δε καί κατά χρι- 
στιανών αυτών, οΐς καί τού ονόματος εκοινώνησεν, άρπαγμα ονκ οϊδ’ όπως 
την ' Ρωμαίων λαμβάνει άρχήν. εφ’ φ καί μέγα άρθείς καί ύπ ερηφανευσάμε- 
νος, τ οΐς πάσιν Αφόρητος ήν, ούό ’ άνεκτώς εχων, εί μή χριστιανούς πάντας 
ελοι καί παραστήσοιτο, ονς μεν άπειλαΐς καί βασάνοις εκδειματών, ονς ό’ άνε- 
10 λευϋέρως θωπεύων καί άγεννώς, εστι <Υ ονς καί ταΐς τών λόγων στροφαΐς 
Απερχόμενος καί πλοκαΐς, ώς αν ενί γε τώ τρόποι τούς μή πει Οο μένους χειρώ- 
σαιτο. άλλά τούτου τήν κακονργίαν καί τήν ηιηφολογικήν άπάτην καί περιττό - 
τητα πολλοί μεν διεϊδον καί εφώρασ αν, οϊ καί ΰάττον εξέκλιναν, πολλοί όε καί col. 2 
τ ήν τώ ν βασάνων πείρα ν άνδρικώς ήνεγκαν, ώς αν μη δε ρήμά τι άγεννες πρό- 
15 οιντο, πλείονς δε γε καί μέχρι θανάτου διηγωνίσαντο, εν πάσι τον σοφιστήν 
τής κακίας αίσχύναντες καί ούδέν άλλο, ή όπερ εστίν, όντα κακόν δείξαντες. 
3. Έπεί ονν πρός τοΐς άλλοις άπασι καί οί τρεις οντοι γενναίοι καί άκα- 
τάπληκτοι, οί καί τού λόγον νπύΰεσις πρόκεινται, τής τον τυράννου ώμότητος 
ίσα καί παιδός άφραίνοντος κατεγέλασαν, οίονεί μορ μολύκια τάς αυτού άπειλάς 
20 λογισάμενοι, τα τούτων επί τού παρόντος καί διη γητέον καί τοΐς ο νκ είδόσιν /. з ο 
ώς οίόν τε γνωριστέον, ώς αν καί τών άνδρών ή καρτερία διαφανή καί τό τής 
'ψυχής άήττητον καί στερρότατον. 
4. Τούτων τών γενναίων ΙΙερσίς μεν ή πατρίς, γένος δε τό από μητρός 
ευσεβές καί φιλόύλεον ο γάρ πατήρ αντοΐς ήδη (φίλη γάρ ή Αλήθεια) τή πλάνη 
25 μεμένηκε. βίος μέντοι σεμνός μάλα καί υπερφυής καί τή εύσεβεία προσήκων, 
αδελφοί άμφω, καί τάς ψυχάς καί τά σώματα, όνομα τώ πρώτοι Μανουήλ, τώ 
δε μετ’ αυτόν Σαβέλ, τώ δ 5 αν γε τρίτοι Ισμαήλ, οΐς γε καί προ τών άλλων 
σπονδή εκδιαιτηθήναι τά πάτρια καί ώς άγος διαδράναι ταντα καί άποτρόπαιόν 
τι καί μί ασιαν πάτρια γάρ τοΐς Πέρσαις λύχνα καί πυρ καί τό κνισονσθαι col. 2 
30 τοΐς θύμασι καί άλλοις έναγεστέροις συγχραίνεσθαι. οΐς ούτε π ροσσχεΐν ποτέ 
είλοντο, καί τό προσβλέψαι μόνον κοίνωσιν έκριναν ήσαν γάρ εκ πρώτης άμα 
τριχός τά θεΐα πεπαιδευμένοι καλοις, Ευνοϊκού τίνος, άνδρός επιφανούς εν 
2 μήτοι V 4 αύτον videtur cor ni pt um: requiritur a où αύτοϋ 5 ciut ό θείος καί [εύοε- 
βής] βασιλεύς legendum, est, aut ό θειος <καί> βασιλεύς 8 ούόε άνεκτώσ Μ, ούόεκτώα Μ 2 * , 
ούκ άνεκτώς V 10 άγενώς V quae leguntur νν. 10 — 31 in Μ 3 evanida sunt 11 ένηγε 
corr. ex ένΐγε Ж 4 11 — 12 χειρώσοιτο Л/ 1 Л/ 2 12 -ψηφολογίαν 31 i 14 ρήμα Л/ 4 — άγενές V 
16 δπέρ έστιν МШШ* 18 тер λόγιαν 19 άφρένοντοσ Л/ 2 — μορμολύκεια Μ 1 Μ 4 20 ο'ώό- 
σιν ЛТ 4 21 ι) τών άνδρών κ. Л/ 4 V 23 γενναιοτάτων V 25 ένέμεινε pro μεμένηκε V 
26 όνομα μεν τφ V 27 γε post αϋ от. Μ 2 28 ταντα ώς άποτ ροπαιόν τε μίασμα V 29 κνη- 
σοϋσθαι Д/ 4 , κνισσοϋσθαι V 30 τό προαχεϊν ποτέ V (ηοτε libri) 31 άλλα καί V 32 τι- 
νύσ libri 
