I’ASSIO SS. MANUEL, SABEL ET ISMAEL. 
33 
ταύτην ήξίωτο, εύνοιαν οϋμενουν ούδ’ όσην καί φάναι τοΐς άπαξ ώμιληκόαιν 
αύτφ εντιΰείς, έπεί καί την κλησιν Ευνοϊκός προ σωνόμαστο' τούτο ) ονν τφ 
φιλαρέτω άνδρ ί και όόηγφ καί διδασκάλφ |j εν πάσι χρησάμενοι, μάλιστα ότι /. 33» 
και την μητέρα είδότες προς αυτού την ευσέβειαν μυηθεΐσαν και αυτό ) κατ' 
5 ακρας άλοϋσαν, ούκ αν ποτέ τά μεν νπ εκείνου οϋτω τίμια όντα καί άξιολο- 
γώτατα διδάγματα ή παραδράμοιμεν, η τω της λήθης συγκα λύψαιμεν χώματι, 
τοΐς δ ’ ύμετέροις άλ ογίστως προ σσχοίημεν, μυρίαν έχουσι καί την άπάτην καί 
τήν φαυλότητα' επεί μηδ’ άλλο τι ταϋτα, ή πλάνη καί λήρος σαφής, τί δε καί 
τούτου εύηϋέστ ερον αν ποτέ πράξοιμεν, ει γε τον μεν ουρανού καί γης ποιητήν 
10 καταλείψαι μεν , δαίμοσι δε π ονηροϊς τό 'θειον σέβας προ σάφοι,μεν; άσυνεσίας 
τούτο πολλής καί φρένων παρακοπής καί εκστάσεως. εί δέ ότι | οί παρ’ ήμϊν col. 2 
πρόγονοι τη παλαιό, μεμενήκασι πλάνη, ϊνα μή λέγωμεν ότι καί αυτός ο πατήρ 
τά αυτά εκείνοις επιϋφαλεΐ γνώμη εϊλετο, άναπ είθειν ημάς επιχειρείς , ου παρά 
τούτο ήδη καί ήμϊν ή πίστις έσται άπώμοτος, ήν ενώπιον Θεού καί αγγέλων 
15 ώμολογήσαμεν, επεί καί πολλοί των παρ’ ήμϊν ΤΙερσών τούτο εγνωσαν μέν, ου 
μήν καί τάς γνώμας μεταβαλεϊν ισχύ σαν. καί εί εκείνοις άπειστοι καί άσύμβατοι 
εφ’ οΐς έσχομεν γεγενήμείλα, σχολή γε σοί, ός γε άφείς περί ών άπεστάλμεϋα 
σκοπιάν καί συντίϋεσίίαι, τά μηδέν πρός σε κάιΟη φιλοκρινών, τις μεν ο των 
σών ύλεών λατρευτής καί εϋνους, τις δ ό τούτοχν υπερόπτης καί διάφορος» . 1 
20 12. Έπί τούτοις ο παράφρων, ϋυμού ασχέτου ύποπλησϋείς, φηαί μετ’ /· 
οργής πρός αυτούς · «Πώς ονν ιδιωτεία συνεζηκότες υμείς καί γλώσσης ελλη- 
νικής άνομίλητοι όντες άναιδεύεσθε λόγοις φαύλοις καί παρακεκομμένοις τούς 
εις άκρον παιδείας έληλακότας πείϋειν ημάς, καί ταϋτα ουδέ των παρ’ ύμιν 
γραφών άμυήτους τυγχάνοντας; γνώτε γάρ, ότι ταύταις κάγώ ποτέ ώμιληκώς 
25 καί τύ σαθρόν αυτών καί ακριβώς εύδ ιάλυτον εγνωκώς, τάχιστα τής γλώσσης 
άπέκλυσα, ϊνα μή τι καί δόςω τής εκείνων καταπεπωκέναι άμα,ϋίας. ούδείς γάρ 
ταΐς παρ’ ύμιν βίβλοις ϋαρρήσας, άς | των κομψών τις χριστιανιζούσας καλέ- ( °1· % 
σοιτο, ή βελτίων εαυτού εγένετο πώποτε, ή τι γενναΐον καί λόγου είργάσατο 
αξιον ας έλέγξαι καί μηδέν ονσας δειξαι ούτε χρόνου πολ/.ού καί άνδρός με- 
30 τρίου τήν σύνεσιν. όϋεν τούτοχν άφέμενοι καί τής παιδικής ταυτησί διάνοιας 
καί άλογίστου, πείσθητέ μοι τά κρείττονα ύμιν συμβουλεύοντι. εί δε άνήκοοι 
ετι καί απειθείς γένοισθε, ή τών βασάνων πείρα, διδάξει υμάς, οΐα άνθ’ οίοχν 
1 οϋμενοδν Ж 2 , ούμενοϋν Μ 4 2 εύνοϊκώα -Μ 4 4 — 5 κατάκραα V 6 διδάγματα 
от. Л/ 1 Ж 2 Ж 4 7 .τοοοχοίημεν Ж 4 F 8 ’Елі pro έπεί V; μήδ’ Ж 4 9 πράξαιμεν V ibid. 
καί γης от. Ж 1 Ж 3 Ж 4 10 κροοάψαιμεν V 12 μή λέγω Ж 1 3/ 4 13 άναπείθειν ή μάς 
επιχειρείς от. Ж 4 Ж 2 Ж 4 14 άπόμωτοο Ж 4 1G γνώμας ήμών V ibid. άπιστοι 
Ж 1 F, άσπειστοι Ж 4 17 περιών Ж 4 18 φυλοκρινών Ж 2 , φν/.οκρινών Ж 4 19 δε 
ό Ж 2 20 φηαί V, φάναι Ж 1 Ж 2 Ж 4 21 πρός αύτονς от. Ж 4 ibid. γλώττης V 
22 άνωμίλητοι V ibid. τάο pro τούς Μ 4 25 γλώττης FЖ 1 Ж 2 26 άμαθείαα V 
27 παρ’ υμών Ж 1 Ж 2 Ж 3 Ж 4 ibid. τ іа Ж 1 29 καί άνδρόα καί μετρίον Ж 3 Ж 4 31 νμϊν 
от. ЖЖЖЗЖ 4 
Зап. Иот.-фил. Отд. 
3 
