34 
FASSIO SS. MANUEL, SABEL ET ISMAEL. 
εί/.εσθε, καί πώς επί κακφ τώ σφετέροο τό αύθαδες ύμϊν τούτο και φιλέρι καί 
τής θρησκείας εκτοπώτατον» . 
13. ÎËV// ψ οΐ άγιοι καί μάλλον επιρρωσθέντες, ώς τα των αλγεινών 
/. 34 υ επίπονα ή\\κουσαν, ϋαρραλεώτ ερον έφησαν προς τον τύραννον «Έμάθομεν 
παρά τού ήμετέρου Θεού καί όεσπότον μή φοβεΐσθαι άπο τών άποκτενόντων 5 
τά σώματα, μηδε δειλία προδιόόναι την αλήθειαν, μηδ’ αν εν ήμερα επαγωγής 
μεριμνάν, τί άποκρίνασθαι, αυτού του άγιον πνεύματος καί προς άγώνας άλεί- 
φοντος καί την ψυχήν εμπιπλώντος θύρσους καί λόγον διδόντος εν ανοίξει τον 
στόματος, ήν δε ήμϊν άλογίαν προφέρεις καί άμαθίαν συ ό πάντων δοκών 
είναι, ώς γε σαν τον άπατας, λογιότατος, ονκ οΐδαμεν, πότερος άλογίας εστί ίο 
καί άσννεσίας τής πόσης έμπλεως, ό τον Θεόν καί κτίστην τοϋδε του παντός 
col. 2 επιγνονς καί αύτώ τήν πάσαν νέμ,ων τιμήν, | ω καί μόνω πάντα περιληπτά 
έν χειρί, καί αυτοί άστερες αριθμητοί, ή φησι τά θεόπνευστα λόγια, ή ο τού- 
τον μεν κατα λιπών, τοίς δ ’ αυτού κτίσμασι προσκυνώ ν καί τούτους άφρόνως 
το θειον επιφημίζ ων όνομα., ίνα μή λέγωμεν δαιμόνων τιμάς καί ειδώλων 15 
αλ /мѵ αϊσχίστων, οΐς υμείς οι τά περί λόγους κομψοί έπαγάλλεσθε' εΐ γάρ καί 
ποσώς ύμϊν λόγου μετήν, οϋτ αν τούτοις προσέθεσθε, ούτ’ άγνοιας τοσούτω 
σκότφ περιεσχέθητε, επεί μη δ" άνθρωπος λόγου μετέχουν καί λογισμού κύριος 
πλάνη ον τω σαφεϊ ύπαχθ ήσεται άν ποτέ, εΐπερ τούτο λογιότητος όντως εστί, 
/. 35 τό συν λόγφ τώ λόγω κεχρήσθαι καί διά λόγον αίρείσθαι || τά κρείττονα’ κρεΐτ- 20 
τον δε πάντων γνώσις Θεού, ό καί όρεκτών έσχατον καί νους τού θειοτέρου 
άνάβασις. οί δέ γε παρ' ύμϊν ούτοι λόγοι καί τό περιττόν τής γλώττης καί 
μάταιον ον μόνον ϋΰλων καί ληρημάτων διακένων πλήρεις είσίν, άλλά καί 
ο'ίησιν ύμϊν τήν εσχάτην οιόασι προξενεΐν καί παντός καλού έκπτωσιν καί 
Θεού, τό χειρ ιστόν, ιιλλοτρίωσιν. ό δή πέπονθας καί αυτός, τούτοις άναπε- 25 
τάσας τά ώτα καί όλοις α ύτοϊς κ.ατακλιθείς, ώς καί τήν κλήσιν άμείψαι, ' Έλλην 
άντί χριστιανού καί άντί ευσεβούς άθεος καί είναι καί καλεϊσθαι ελό μένος» . 
col 2 14. Τούτων άκούσασα ή παχεϊα \ καί γεώδης ψυχή καί όντως ζόφου 
πεπλησμένη είδωλικοϋ, οργής άκαθέκτου πληρούται καί παραυτίκα τή γή δια- 
3 εττιρωσΟ(έν)τεο, altero ρ supra lineam manu recentiore addito M 1 4 έπίπονα от. Μ*· 
ibid. πρός τον τύραννον έφυσαν V 5 φοβεΐσθε il/ 4 5 ibid. ή,π οκτεννόντων Ж 2 6 μήόε — 
μ ή δ ’ Μ 1 Μ 2 Μ 3 7 άποκρίνααθε il/ 4 9 άλογίαν προφέρεις ήμϊν V 10 οίόα Ж 1 il/ 3 il/ 4 , 
οίδαα Ж 2 11 έμπλεως от, УЖ 2 Ж 3 Ж 4 11 — 12 έπιγνούς τοϋδε του παντός V 
13 φωστήρεσ pro άοτέρες Ж 2 14 κατελιπών V 15 λέγω Ж 1 І1/ 2 Ж 3 Ж 4 16 περί τον ο 
λόγουο Ж 2 18 μ ΐ/δ Ж 1 ibid. καί λογισμού от. Ж 1 et тох κυρίωσ praebet 19 ύπαχϋείς V 
ibid. λογιότατου Ж 4 21 όρεκτόν Ж 3 Ж 4 23 ρημάτων pro ληρημάτων Ж 1 24 οισην 
sine spir. et асе, Ж 4 26 κατακληϋείσ Ж 3 Ж 4 29 πεπλααμένη Ж 1 , πεπληρωμένη Ж 2 
29 sqq. τοις αϊμασιν oöv όλον τό σώμα κατύρρντον τών άγιων Ιδιον ό παράφορου, εϊνα μι- 
κρόν τί διενδονυ γεϊραυ αυτών κτλ. Ж 1 ; τοιυ αιμαυιν δλον τό υώμα κατύρρντον, είτα μικρόν 
τι (τι от. Ж 4 ) διαλιπών χειραα αϊτών κτλ.. Ж 2 Ж 3 Ж 4 
5 μή φοβεΐοϋαι — σώματα: Matth. 10.2S 6 μηδ'ε — άλήϋειαν: cf. Іоап. 14.27 6 — 7 
μη δ ’ αν — άποκρίνασϋαι: cf. Matth. ΙΟ.ιο; Luc. 12, il 8 έν άνοίξει τ. σ.: Eph. 6, ίο 
13 λ.όγια: cf. Gen. 15.5. 
